Sōjōbō

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Sōjōbō (po prawej) uczy walki mieczem Yoshitsune Minamoto, ilustracja z 1897 aut. Tsukioka Yoshitoshi

Sōjōbō (jap. 僧正坊 sōjōbō?, pol. kapłan buddyjski wyższej rangi) – w mitologii japońskiej wódz tengu, zamieszkujący górę Kurama na północ od Kioto, przez Hayashi Razana zaliczany do trzech najważniejszych daitengu (wielkich tengu)[1].

Sōjōbō przedstawiany jest w ludzkiej postaci, acz z długim nosem, ubrany w czerwony strój yamabushi i mitrę. W rękach trzyma wachlarz z piór bądź siekierę, a jako wierzchowiec służy mu dzik. Kult Sōjōbō popularny był wśród łowców i drwali[2][3].

Sōjōbō znany jest przede wszystkim z opowieści o słynnym wojowniku Yoshitsune Minamoto. W młodości był on mnichem w świątyni Kurama na górze Kurama. Hayashi Razan w Honchō-jinjakō opisuje ludowe podania, zgodnie z którymi Yoshitsune swoje niezwykłe umiejętności zdobył od tengu Kuramy, którym jest właśnie Sōjōbō[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. 1,0 1,1 Marinus Wilhelm de Visser. The Tengu. „Transactions of the Asiatic Society of Japan”. 34 (2), 1908. Z. P. Maruya & Co. (ang.). 
  2. Patricia Turner, Russell Coulter: Dictionary of Ancient Deities. Oksford, Toronto: Oxford University Press, 2001, s. 458. ISBN 9780195145045. OCLC 51597574. (ang.)
  3. T. Volkner: The Animal in Far Eastern Art and Especially in the Art of the Japanese Netsuke, with References to Chinese Origins, Traditions, Legends, and Art. Lejda: BRILL, 1975, s. 161. ISBN 9789004042957. OCLC 2121934. (ang.)