To jest dobry artykuł

Sławomir (książę obodrzycki)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Sławomir
książę Obodrytów
Okres

od 809
do 819

Poprzednik

Drożko

Następca

Czedróg

Dane biograficzne
Data śmierci

821

Sławomir (łac. Sclaomir[1], zm. 821, Saksonia) – obodrzycki książę[a] wielkoplemienny w latach 809/810[b]–819. W 817 sprzymierzył się z Duńczykami i wystąpił przeciwko Frankom. W 819 pozbawiony tronu i wygnany, przywrócony tuż przed swoją śmiercią w 821.

W sojuszu z Frankami (809–817)[edytuj | edytuj kod]

Objął władzę nad Obodrytami po zamordowaniu przez Duńczyków króla Drożka[2]. W tym czasie cesarz sprawował władzę zwierzchnią nad tą grupą Słowian[1]. W 809 lub 810 Karol Wielki ustanowił go królem Obodrytów. W 811 próbował z pomocą Franków i Sasów przywrócić swoją zwierzchność nad plemionami Glinian i Bytyńców, którzy wkrótce po śmierci Drożka zrzucili zależność od Obodrytów[3]. Cztery lata później, w 815, posiłkował cesarza Ludwika Pobożnego podczas interwencji frankijskiej w Danii. Armia sasko-obodrzycka, pod dowództwem missus Baldryka, miała za zadanie przywrócić na tron Haralda Klaka. Wyprawa ta nie zakończyła się sukcesem i po spustoszeniu środkowej Danii jej uczestnicy wycofali się do Saksonii[1].

W sojuszu z Danią (817–821)[edytuj | edytuj kod]

W 817 Ludwik Pobożny zażądał od Sławomira podzielenia się władzą nad Obodrzycami z Czedrogiem, synem Drożka. Możliwe, że cesarz dążył, przez ten podział, do osłabienia władztwa obodrzyckiego. Niewykluczone także, że usłuchał on próśb samego Czedroga i popierających go możnych[4][c]. Stanowisko tych ostatnich mógł Ludwik poznać, gdy w lipcu 815 poselstwo obodrzyckie przebywało na dworze cesarskim[5]. Sławomir miał nawet złożyć przysięgę, że już nigdy nie przekroczy Łaby[d]. Do otwartego wystąpienia Obodrytów przeciwko wpływom frankijskim doszło w 817[6][e]. Nie chcąc podporządkować się rozkazom cesarza, Sławomir wysłał jednocześnie poselstwo do synów duńskiego króla Godfryda, z którymi zawarł sojusz wojskowy. Uzgodniono też plan wspólnego ataku na ziemie cesarstwa. Duńczycy i Obodryci mieli podzielić się zdobytymi terenami, zamieszkiwanymi przez Nordalbingów. Synowie Godfryda wysłali flotę w górę Łaby, a siły lądowe zarówno Obodrytów, jak i Duńczyków, złupiły przygraniczne prowincje. Jednak działania wojenne ograniczyły się do, niezakończonego sukcesem, oblężenia nadgranicznej twierdzy Eselfeld przez wojska duńsko-obodrzyckie[7]. W 819 Ludwik wysłał przeciw Sławomirowi za Łabę sasko-frankijską ekspedycję karną, dowodzoną przez swoich legatów. Władca Obodrytów poniósł porażkę i został doprowadzony przez wojska cesarskie do Akwizgranu. Tam wystąpili przeciwko niemu nie tylko Frankowie, ale również możni obodrzyccy, którzy oskarżyli go o niesprecyzowane „liczne zbrodnie”. Sławomir został wygnany, a tron obodrycki cesarz przekazał Czedrogowi[8].

Sławomir przebywał na wygnaniu do 821. W tym roku Ludwik Pobożny, wobec utraty zaufania do Czedroga[f], ponownie desygnował wygnańca na księcia obodrzyckiego i pozwolił mu na powrót. Jednak podczas podróży zapadł mocno na zdrowiu i, zdążywszy wcześniej przyjąć chrzest, umarł w Saksonii[9].

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. W źródłach frankijskich jest tytułowany królem. Kasperski 2014 ↓, s. 91.
  2. W źródłach pojawia się dopiero w 817. Por. Turasiewicz 2004 ↓, s. 52–53. Jedynie Strzelczyk 2006 ↓, s. 237 ma pewne wątpliwości, czy Sławomir był bezpośrednim następcą Drożka.
  3. Według McKitterick 2013 ↓, s. 156 Ludwik Pobożny mógł próbować wprowadzić u Obodrytów frankijski model sukcesji (z ojca na syna).
  4. Cesarz często nakazywał podległym mu władcom stawić się na dworze w celu potwierdzenia zależności. Barkowski 2018 ↓, s. 174–175.
  5. Według McKitterick 2013 ↓, s. 156 do buntu doszło w 818.
  6. Czedrog został oskarżony o próbę odnowienia sojuszu z Duńczykami i zdradę. Labuda 1975 ↓, s. 242; McKitterick 2013 ↓, s. 156.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Poprzednik
Drożko
książę Obodrzyców
809–819
Następca
Czedróg