SLT

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Światło poprzez grupę soczewek obiektywu (1) dociera do wnętrza aparatu. Zwierciadło półprzeźroczyste (2) jest ustawione w korpusie pod kątem 45° do osi optycznej obiektywu. Większość światła dociera przez filtr UV (3) do matrycy światłoczułej (4), a reszta kierowana jest do czujnika AF (5).

SLT (ang. Single-Lens Translucent) – lustrzanka, odmiana aparatu fotograficznego używająca nieruchomego zwierciadła półprzeźroczystego (2 na rysunku) w podobnej roli w jakiej lustrzanki jednoobiektywowe używają lustra ruchomego.

W odróżnieniu od typowych lustrzanek, zwierciadło jest nieruchome oraz przepuszczalne dla promieniowania widzialnego, w efekcie czego część światła trafia na film światłoczuły lub matrycę (4) poprzez filtr UV (3), a część do oddzielnego czujnika automatyki ostrości (5) opartego na detekcji fazowej, umieszczonego w górnej części aparatu.

Taka konstrukcja znacząco zmniejsza opóźnienie między wciśnięciem spustu a otwarciem migawki aparatu. Eliminuje także drgania pochodzące od podnoszącego się lustra w momencie wykonywania zdjęcia, co ma duże znaczenie przy średnich czasach naświetlania (od ok. 1/60 s do ok. 1 s). Podobny efekt uzyskuje się stosując mechanizm blokady podniesionego lustra (MLU, ang. Mirror Lock-Up) przed zrobieniem zdjęcia. Taka konstrukcja nie jest jednak pozbawiona wad, do których należy m.in. ograniczenie (o około 1/3 EV) ilości światła docierającego do materiału światłoczułego.

Pierwszym aparatem fotograficznym wykorzystującym takie rozwiązanie był Canon Pellix wyprodukowany w latach 60. XX w., ale samo określenie SLT zostało wprowadzone przez firmę Sony w jej pierwszej lustrzance cyfrowej Sony α55. Podczas normalnej pracy lustro w tychże aparatach jest umocowane w jednej pozycji, ale może być podniesione w celu czyszczenia matrycy[1].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy