Fablok 2D

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z SM03)
Skocz do: nawigacja, szukaj
SM03
Spalinowóz SM03
Spalinowóz SM03
Producent Polska Fablok Chrzanów (od 1959)
Polska Zastal Zielona Góra (od 1966)
Lata budowy 1959–1969
Układ osi B
Masa służbowa 24 t
Długość ze zderzakami 6940 mm
Szerokość 2970 mm
Wysokość 3380 mm
Rozstaw osi skrajnych 2500 mm
Średnica kół 950 mm
Zapas paliwa 250 l
Typ silnika spalinowego wysokoprężny (diesel) DSR 150 lub 2DSR 150
Moc znamionowa 150 KM
Maksymalna siła pociągowa 58,5 kN (5850 kG)
Rodzaj przekładni mechaniczna
Prędkość konstrukcyjna Ls150: 25 km/h, 2Ls150: 45 km/h
Nacisk osi na szyny 12T +/- 3%
System hamulca ręczny i powietrzny systemu Knorra
Sterowanie wielokrotne brak
System ogrzewania wodne – z układu chłodzenia silnika
Portal Portal Transport szynowy

Fablok 2D (typ konstrukcyjny 2D, typy fabryczne Ls150 i 2Ls150) – polska spalinowa lokomotywa manewrowa małej mocy produkowana w latach 1959–1969 w zakładach Fablok i Zastal.

Historia[edytuj | edytuj kod]

W 1958 Centralne Biuro Konstrukcyjne Przemysłu Taboru Kolejowego zaprojektowało lokomotywę typu 2D. Jej produkcja prowadzona była w dwóch fabrykach:

  • od 1959 w Fabryce Lokomotyw im. F. Dzierżyńskiego w Chrzanowie (Fablok), która dodatkowo oznaczyła pojazd typem fabrycznym Ls150, a po zmianach konstrukcji 2Ls150,
  • od 1966 w Zaodrzańskich Zakładach Przemysłu Metalowego im. M. Nowotki w Zielonej Górze (Zastal)[1].

Lokomotywy te znalazły zastosowanie nie tylko w PKP, ale także w zastosowaniach niepublicznych – w przemyśle i generalnie przy lekkiej pracy manewrowej.

W 1968 Zaodrzańskie Zakłady Przemysłu Metalowego Zastal rozpoczęły produkcję zmodyfikowanej wersji lokomotyw serii SM03, oznaczając je jako typy 409Da i 409D, różniące się tylko parametrami silnika. Obecnie wiele egzemplarzy jest nadal w eksploatacji.

Konstrukcja[edytuj | edytuj kod]

Lokomotywa SM03 jest napędzana czterosuwowym 6-cylindrowym silnikiem spalinowym z zapłonem samoczynnym o znamionowej mocy 150 KM. Lokomotywa ma podwozie dwuosiowe z ostoją konstrukcji spawanej. Ostoja ma od przodu i tyłu czołownice, do których przymocowane są stosowane na PKP zderzaki tulejowe, haki ciągłowe ze sprzęgami śrubowymi i sprzęgi powietrzne. Nadwozie lokomotywy składa się z dwóch niskich przedziałów maszynowych: przedniego i tylnego oraz wyższej kabiny maszynisty, usytuowanej między tymi przedziałami. Przedziały maszynowe i kabina maszynisty stanowią konstrukcję spawaną z blach wzmocnionych kształtownikami i są przymocowane do pomostu lokomotywy. Przedziały maszynowe mają w bocznych ścianach (z obu stron) drzwiczki umożliwiające dostęp i wgląd do urządzeń umieszczonych wewnątrz. Kabina maszynisty wyposażona jest w duże czołowe i boczne okna, które zapewniają dobrą widoczność ze stanowiska maszynisty.

Lokomotywa wyposażona jest w powietrzny zespolony hamulec samoczynny systemu Knorra oraz dodatkowy hamulec niesamoczynny systemu Westinghouse'a oraz w ręczny hamulec śrubowy. Zestawy kołowe są hamowane jednostronnie za pomocą żeliwnych klocków.

Lokomotywa ma sterowanie hydrauliczno-mechaniczne. Posiada cztery biegi, które maszynista zmienia za pomocą kół zmianowych. Obroty silnika zwiększa się za pomocą nastawnika.

Galeria[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Lokomotywa spalinowa typu 2D (Ls150). W: Bogdan Pokropiński: Lokomotywy spalinowe produkcji polskiej. Wyd. 1. Warszawa: Wydawnictwa Komunikacji i Łączności, 2009, s. 53–68. ISBN 978-83-206-1731-3. (pol.)