SMS Kaiserin Elisabeth

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
SMS Kaiserin Elisabeth
Ilustracja
Historia
Stocznia

Stocznia Marynarki, Pola

Położenie stępki

lipiec 1888

Wodowanie

25 września 1890

 K.u.K. Kriegsmarine
Wejście do służby

24 listopada 1892[1]

Los okrętu

samozatopiony 2 listopada 1914

Dane taktyczno-techniczne
Wyporność

projektowa: 3967 t
pełna: 4494 t

Długość

103,7 m

Szerokość

14,8 m

Zanurzenie

5,7 m

Napęd
dwie maszyny parowe VTE o mocy 8450 ihp
Prędkość

19 węzłów

Uzbrojenie
2 x armata okrętowa 240 mm Krupp L35/C86
6 x armata okrętowa 150 mm Krupp L35/C86
5 x armata okrętowa 47 mm L/44

4 x armata okrętowa 47 mm L/33
3 x armata wielolufowa Hotchkiss M1873 kalibru 37 mm
4 x wyrzutnia torped kal. 400 mm
2 x armata polowa 70 mm L/15
Opancerzenie
wieże: 90 mm; nadbudówki: 50 mm; pokład: 38 mm; kadłub: 57 mm
Załoga

367

SMS Kaiserin Elisabethaustro-węgierski krążownik pancernopokładowy z końca XIX wieku.

Jego bliźniaczą jednostka był SMS "Kaiser Franz Joseph I". W latach 1905-1906 okręt przeszedł remont. W jego trakcie z okrętu usunięto działa 240 mm i zmodernizowano artylerię mniejszego kalibru. Po remoncie składała się ona z dwóch armat 150 mm L/40, sześciu armat 150 mm L/35, 12 armat 47 mm L/44, dwóch armat 47 mm L/33. Uzbrojenie torpedowe pozostało bez zmian, na okręcie pozostawiono także dwa działa polowe 70 mm L/15 używane podczas desantów na ląd.

Za udział w dziesięciomiesięcznej podroży krążownikiem SMS Kaiserin Elisabeth nadawano Medal Pamiątkowy Podróży Morskiej 1892–1893.

W 1900 „Kaiserin Elisabeth” została wysłana na wody w Chinach, aby pomóc w tłumieniu powstania bokserów. Uczestniczyła m.in. w ataku na forty Taku[2]. Stacjonowała następnie dalej w Chinach, reprezentując tam interesy austro-węgierskie W chwili wybuchu I wojny światowej krążownik przebywał z wizytą w niemieckiej bazie Tsingtau (obecnie Qingdao), która wkrótce potem została zablokowana przez Japonię. Władze w Wiedniu wahały się pomiędzy internowaniem okrętu, jego przedarciem się lub walką, gdyż Austro-Węgry, pomimo że były sojusznikiem Niemiec, nie były w stanie wojny z Japonią[2]. 23 sierpnia 1914 przesłano rozkaz pozostawienia na okręcie tylko szkieletowej załogi w postaci kapitana i 17 marynarzy, a pozostała załoga udała się do Tiencinu, gdzie był konsulat Austro-Węgier[2]. 26 sierpnia rozkazano jednak okrętowi wziąć udział w obronie miasta w razie japońskiego ataku. Pomimo przeszkód stwarzanych przez władze chińskie i państwa Ententy, 7 oficerów i 299 marynarzy zdołało powrócić na okręt, lecz 2 oficerów i 92 marynarzy internowano w Tiencinie[2]. Krążownik wziął następnie udział w obronie Tsingtau. Ponieważ był już przestarzały, a nadto warunki nie były sprzyjające do używania okrętów przez obrońców, zdjęto z niego sześć dział 15 cm i użyto w bateriach nadbrzeżnych[2]. Utworzyły one baterię nadbrzeżną "Elisabeth". 2 listopada 1914 roku, na dwa dni przed kapitulacją niemieckiej bazy w Qingdao rozbrojony krążownik został zatopiony przez własną załogę.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Robert Gardiner, Roger Chesneau, Eugene Kolesnik: Conway's All The World's Fighting Ships 1880-1905. Annapolis, Md.: Naval Institute Press, 1979. ISBN 978-0-85177-133-5.
  • Jarosław Witkowski. Upadek Tsingtao. „Morze, statki i okręty”. Nr 7-8/2012. XVII (125), lipiec – sierpień 2012. Warszawa: Magnum X. ISSN 1426-529X.