SMS Szigetvár
Historia | |
Stocznia |
Stocznia Marynarki, Pola |
---|---|
Położenie stępki | |
Wodowanie | |
![]() | |
Wejście do służby |
30 września 1901[1] |
Wycofanie ze służby |
1918 |
Los okrętu |
złomowany |
Dane taktyczno-techniczne | |
Wyporność |
projektowa: 2313 t |
Długość |
na linii wodnej: 96,0 m |
Szerokość |
11,7 m |
Zanurzenie |
4,2 m |
Napęd | |
maszyny parowe VTE o mocy 8160 ihp | |
Prędkość |
20,8 węzła |
Uzbrojenie | |
8 x armata okrętowa 120 mm L/40 Skoda 8 x armata okrętowa 47 mm L/44 Skoda 2 x armata wielolufowa Hotchkiss M1879 kalibru 47 mm 2 x karabin maszynowy 8 mm 2 x wyrzutnia torped kal. 400 mm | |
Opancerzenie | |
nadbudówki: 2 x 25 mm; kazamaty: 35 mm; pancerz burtowy: 2 x 25 mm | |
Załoga |
308 |
SMS Szigetvár – austro-węgierski krążownik pancernopokładowy z końca XIX wieku. Trzecia jednostka typu Zenta. Przetrwał I wojnę światową. W 1918 roku rozbrojony. Pełnił rolę pływających koszar i okrętu-celu w szkole broni torpedowej. Przekazany Wielkiej Brytanii jako część austro-węgierskich reparacji wojennych. W 1920 roku sprzedany włoskiej stoczni złomowej.
Nazwa upamiętniała obronę twierdzy Szigetvár przez bana Chorwacji Nikolę Zrinskiego w 1566 roku[2].
Okręt uczestniczył w I wojnie światowej. Brał udział m.in. w pierwszej akcji bojowej floty austro-węgierskiej, jakim było ostrzeliwanie radiostacji i linii kolejowej w okolicach Antivari (ob. Bar) w Czarnogórze 8 sierpnia 1914 r., a następnie w sierpniu prowadził blokadę Czarnogóry i brał udział w ostrzeliwaniu czarnogórskich baterii nad bazą floty Zatoce Kotorskiej[3].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ http://www.kuk-kriegsmarine.at/szigetvar.htm
- ↑ K. Csonkaréti, Marynarka..., s. 15.
- ↑ K. Csonkaréti, Marynarka..., s. 31-33.
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Robert Gardiner, Roger Chesneau, Eugene Kolesnik: Conway's All The World's Fighting Ships 1880-1905. Annapolis, Md.: Naval Institute Press, 1979. ISBN 978-0-85177-133-5.
- Károly Csonkaréti. Marynarka Wojenna Austro-Węgier w I wojnie światowej 1914-1918. Wydawnictwo: Arkadiusz Wingert, 2004. ISBN 83-918940-3-7