SPDY

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

SPDY (wymawiane "speedy") jest bazowanym na TCP protokołem warstwy aplikacji do transmisji treści web. Został zaproponowany przez Google i jest rozwijany jako jeden z projektów Chromium. SPDY według dokumentacji nie ma zastąpić HTTP, tylko go rozszerzyć.

Nazwa "SPDY" nie jest akronimem. Została utworzona od słowa "SPeeDY" i ma symbolizować prędkość działania dzięki kompresji, która jest jednym z najważniejszych celów projektu[1].

Celem SPDY jest zmniejszenie czasu ładowania się stron WWW[2] dzięki priorytetyzacji i multipleksacji. W SPDY przeniesienie kilku plików wymaga tylko jednego połączenia[3][4]. Wszystkie transmisje są szyfrowane przez TLS oraz kompresowane przez gzip (w przeciwieństwie do protokołu HTTP, w którym nagłówki nie są kompresowane).

Google Chrome używa SPDY[5][6] kiedy komunikuje się z usługami Google, takimi jak Google Search, Gmail, Chrome sync i kiedy wyświetla reklamy Google. Sesje SPDY mogą być sprawdzone w Chrome za pomocą specjalnego URL chrome://net-internals/#events&q=type:SPDY_SESSION%20is:active .

W Mozilla Firefox, począwszy od wersji 11, również została zaimplementowana obsługa protokołu SPDY. W wersji 11 nie jest jeszcze ona domyślnie włączona i trzeba zrobić to ręcznie, przełączając wartość ustawienia network.http.spdy.enabled na true w about:config. Od wersji 13 obsługa SPDY jest domyślnie włączona[7].

Opera obsługuje protokół SPDY od wersji 12.10.

W systemie Windows 8.1 SPDY jest dostępny w całym systemie dzięki czemu Internet Explorer 11 oraz inne przeglądarki i aplikacje mogą z niego korzystać. Internet Explorer 11 w wersji na Windows 7 nie obsługuje protokołu SPDY.

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]