SS Kopernik

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
SS Kopernik
ilustracja
Poprzednie nazwy

Mecklenburg, Turgieniew, Waza, Kruszewski

Następne nazwy

Kolejarz

Bandera  PRL
Armator Polskie Koleje Państwowe
Nadzorujące towarzystwo klasyf. Polski Rejestr Statków
Dane podstawowe
Typ prom kolejowy
Historia
Stocznia Stocznia Schichaua w Elblągu
Data wodowania 1903
Data wycofania ze służby 1958 (złomowany)
Dane techniczne
Liczebność załogi 37
Liczba pasażerów 38
Długość całkowita (L) 86,5 m
Szerokość (B) 14 m
Zanurzenie (D) 4,1 m
Pojemność 1728 RT
Napęd mechaniczny
Silnik 2 silniki parowe o mocy 2700 KM
Liczba śrub napędowych 2
Prędkość maks. 12 w.

SS Kopernikprom kolejowy otrzymany w ramach podziału poniemieckiej zdobyczy wojennej. Jeden z pierwszych polskich promów morskich.

Pierwotnie niemiecki prom pasażersko-kolejowy zbudowany w 1903 w stoczni „F. Schichau” w Elblągu, pływał jako Mecklenburg (1903–1945).

Po II wojnie światowej został przejęty przez Związek Radziecki, otrzymał nazwę Turgieniew (Тургенев) i służył do repatriacji Polaków do kraju z terenu Niemiec, którzy m.in. znaleźli się tam na robotach przymusowych.

W roku 1947 przekazany Polsce[1] i skierowany do remontu, który trwał do maja 1950, i w trakcie którego między innymi w miejsce dwóch „rurkowych” kominów otrzymał jeden o obłym kształcie. Po jego zakończeniu wszedł do służby jako Waza, a następnie Kruszewski. W 1953 nastąpiła krótka zmiana nazwy na Kopernik. W tym czasie eksploatowany był na linii ŚwinoujścieTrelleborg do przewozu wagonów z węglem z Polski do Szwecji. W 1953, po zamknięciu tego połączenia, pod nazwą Kolejarz, jako hulk-świetlica służył kolejarzom PKP w porcie gdyńskim.

W latach 1955–1956 okręt Polskiej Marynarki Wojennej i wykorzystywany w niej jako hulk mieszkalny w porcie wojennym na Oksywiu. Od 1956 do 1958 wykorzystywany był jako pływająca kotłownia c.o. w Gdańskiej Stoczni Remontowej.

Został pocięty na złom w 1958.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. „Słowo Powszechne”, 17 października 1947, nr 205, s.3.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]