STS-51-A

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
STS-51-A
Emblemat STS-51-A
Dane misji
Indeks COSPAR 1984-113A
Zaangażowani Stany Zjednoczone NASA
Oznaczenie kodowe STS-51-A
Pojazd
Wahadłowiec Discovery
Załoga
Zdjęcie STS-51-A
L-P: Gardner, Walker, Fisher, Hauck, Allen
Dowódca inż. Frederick Hauck
Start
Miejsce startu  Stany Zjednoczone, KSC, LC39-A
Początek misji 8 listopada 1984
Orbita okołoziemska
Apogeum 297 km
Perygeum 289 km
Lądowanie
Lądowanie 16 listopada 1984, Kennedy Space Center, Pas startowy 15
Czas trwania misji 7 dni, 23 godz, 44 min, 56 sek
Przebyta odległość 5 293 786 km
Liczba okrążeń Ziemi 126
Program lotów wahadłowców
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

STS-51-A (ang. Space Transportation System) – druga misja amerykańskiego wahadłowca kosmicznego Discovery i czternasta programu lotów wahadłowców.

Załoga[edytuj | edytuj kod]

(liczba w nawiasie oznacza liczbę lotów odbytych przez każdego z astronautów)

Cel misji[edytuj | edytuj kod]

Przebieg misji[edytuj | edytuj kod]

Satelita Telesat-H (Anik D 2) został wysłany na orbitę o perygeum 299,3 km i apogeum 36 806,3 km 9 listopada 1984. Tym razem silnik PAM-D zdał egzamin i satelita po 87 sekundach wszedł na zaplanowaną orbitę. 10 listopada Anna Fisher umieściła na bliskiej Ziemi orbicie (313 do 316,7 km) satelitę Leasat F-1 (indeks COSPAR - 1984-113C). W następnym doprowadzono wahadłowiec na orbitę, po której poruszał się satelita Palapa-B2 i dogoniono go, zbliżając się na odległość 11 m. Allen i Gardner, zaopatrzeni w plecaki odrzutowe MMU, przeszli do ładowni, następnie Allan zbliżył się do satelity hamując jego obroty. Wraz z Gardenem przy pomocy manipulatora RMS obsługiwanego przez Annę Fisher umieścili wewnątrz ładowni na specjalnie przygotowanej palecie. Cała operacja zajęła każdemu z nich po 6 godzin, niezależnie od udziału Anny Fisher, która w kabinie pomagała manipulatorem RMS przytrzymać satelitę. 13 listopada astronauci dogonili drugi obiekt – satelitę Westar 6, który oddalony był o 1163 km od Palapy. Allan i Gardner zamienili się tym razem rolami i 14 listopada 1984 sprowadzili satelitę do wnętrza ładowni i umocowali na palecie. Operacja ta została wykonana sprawniej niż przy Palapie. Na wszystkie manewry zużyli mnie paliwa niż przewidywano (około 80%). W sumie, przeprowadzony po raz pierwszy, eksperyment odszukania satelitów i sprowadzenie ich z orbity na Ziemię udał się w pełni. Indonezyjski satelita został ponownie umieszczony na orbicie 13 kwietnia 1990 roku przez amerykańską rakietę Delta[2][3].

Parametry misji[4][edytuj | edytuj kod]

Spacery kosmiczne[edytuj | edytuj kod]

  • Allen i Gardner - EVA 1
  • Start EVA 1: 12 listopada 1984 - 13:25 UTC
  • Koniec EVA 1: 12 listopada - 19:25 UTC
  • Czas trwania: 6 godz, 00 min
  • Allen i Gardner - EVA 2
  • Start EVA 2: 14 listopada 1984 - 11:09 UTC
  • Koniec EVA 2: 14 listopada 1984 - 16:51 UTC
  • Czas trwania: 5 godz, 42 min

Uwaga[edytuj | edytuj kod]

Frederick Hauck za ten lot został wyróżniony w 1985 roku przez FAI Medalem Jurija Gagarin, a cała załoga otrzymała Dyplomy im. Komarowa za pierwszą w przestrzeni kosmicznej udaną operację przechwycenia dwóch satelitów[5].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Tomaš Přibyl: Dzień, w którym nie wróciła Columbia. Bielsko-Biała: 2003, s. 158. ISBN 83-7167-224-1.
  2. „Astronautyka”. 170 (4), s. 10, 1990. Wrocław: Ossolineum. ISSN 0004-623-X. 
  3. „Astronautyka”. 140 (4), 1985. Wrocław: Wydawnictwo Ossolineum. ISSN 623X 0004 623X. 
  4. Mark Wade: STS-51-A (ang.). Encyclopedia Astronautica. [dostęp 2013-12-10].
  5. „Astronautyka”. 5, s. 21, 1986. Warszawa. 

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]