STS-51-A

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
STS-51-A
Emblemat STS-51-A
Dane misji
Indeks COSPAR 1984-113A
Zaangażowani Stany Zjednoczone NASA
Oznaczenie kodowe STS-51-A
Pojazd
Wahadłowiec Discovery
Załoga
Zdjęcie STS-51-A
L-P: Gardner, Walker, Fisher, Hauck, Allen
Dowódca inż. Frederick Hauck
Start
Miejsce startu  Stany Zjednoczone, KSC, LC39-A
Początek misji 8 listopada 1984
Orbita okołoziemska
Apogeum 297 km
Perygeum 289 km
Lądowanie
Lądowanie 16 listopada 1984, Kennedy Space Center, Pas startowy 15
Czas trwania misji 7 dni, 23 godz, 44 min, 56 sek
Przebyta odległość 5 293 786 km
Liczba okrążeń Ziemi 126
Program lotów wahadłowców

STS-51-A (ang. Space Transportation System) – druga misja amerykańskiego wahadłowca kosmicznego Discovery i czternasta programu lotów wahadłowców[1].

Załoga[1][edytuj]

*(liczba w nawiasie oznacza liczbę lotów odbytych przez każdego z astronautów)

Cel misji[1][edytuj]

Umieszczenie na orbicie satelitów telekomunikacyjnych Telesat-H oraz Leasat F-1 (Syncom IV-1), przechwycenie i dostarczenie na Ziemię satelitów Palapa-B2 i Wester 6, które nie weszły na prawidłową orbitę (umieszczone podczas lotu Challengera STS-41-B).

Przebieg misji[edytuj]

Satelita Telesat-H (Anik D 2) został wysłany na orbitę o perygeum 299,3 km i apogeum 36 806,3 km 9 listopada 1984. Tym razem silnik PAM-D zdał egzamin i satelita po 87 sekundach wszedł na zaplanowaną orbitę. 10 listopada Anna Fisher umieściła na bliskiej Ziemi orbicie (313 do 316,7 km) satelitę Leasat F-1 (indeks COSPAR - 1984-113C). W następnym dniu doprowadzono wahadłowiec na orbitę, po której poruszał się satelita Palapa-B2 i dogoniono go, zbliżając się na odległość 11 m. Allen i Gardner, zaopatrzeni w plecaki odrzutowe MMU, przeszli do ładowni, następnie Allan zbliżył się do satelity hamując jego obroty. Wraz z Gardnerem przy pomocy manipulatora RMS obsługiwanego przez Annę Fisher umieścili go wewnątrz ładowni na specjalnie przygotowanej palecie. Cała operacja zajęła każdemu z nich po 6 godzin, niezależnie od udziału Anny Fisher, która w kabinie pomagała manipulatorem RMS przytrzymać satelitę. 13 listopada astronauci dogonili drugi obiekt – satelitę Westar 6, który oddalony był o 1163 km od Palapy. Allan i Gardner zamienili się tym razem rolami i 14 listopada 1984 sprowadzili satelitę do wnętrza ładowni i umocowali na palecie. Operacja ta została wykonana sprawniej niż przy Palapie. Na wszystkie manewry zużyli mnie paliwa niż przewidywano (około 80%). W sumie, przeprowadzony po raz pierwszy, eksperyment odszukania satelitów i sprowadzenie ich z orbity na Ziemię udał się w pełni. Indonezyjski satelita Palapa B2, jako Palapa B2R, został ponownie umieszczony na orbicie 13 kwietnia 1990 roku przez amerykańską rakietę Delta II[2][3]. 7 kwietniu 1990 roku satelita Westar 6 powrócił na orbitę jako AsiaSat 1 przy pomocy chińskiej rakiety Długi Marsz 3[4].

Parametry misji[5][edytuj]

Spacery kosmiczne[1][edytuj]

  • Allen i Gardner - EVA 1
  • Start EVA 1: 12 listopada 1984
  • Koniec EVA 1: 12 listopada
  • Czas trwania: 6 godz 13 min
  • Allen i Gardner - EVA 2
  • Start EVA 2: 14 listopada 1984
  • Koniec EVA 2: 14 listopada 1984
  • Czas trwania: 6 godz 1 min

Uwaga[edytuj]

Frederick Hauck za ten lot został wyróżniony w 1985 roku przez FAI Medalem Jurija Gagarina (za pomyślną naprawę satelity na orbicie okołoziemskiej), a cała załoga otrzymała Dyplomy im. Komarowa za pierwszą w przestrzeni kosmicznej udaną operację przechwycenia dwóch satelitów (Palapa i Westar)[6].

Ciekawostka[4][edytuj]

Po umieszczeniu satelitów w ładowni promu astronauta Dale Gardner zażartował, pozując do zdjęcia z kartką „For sale”. Zdjęcie stało się jedną z najbardziej znanych fotografii w historii lotów kosmicznych. Jednak po powrocie na Ziemię został stanowczo upomniany przez NASA.


Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. a b c d Tomáš Přibyl: Dzień, w którym nie wróciła COLUMBIA. Bielsko-Biała: Wydawnictwo >DEBIT<, 2003, s. 158. ISBN 83-7167-224-1.
  2. „Astronautyka”. 170 (4), s. 10, 1990. Wrocław: Ossolineum. ISSN 0004-623-X. 
  3. Władysław Geisler. Pomyślne sprowadzenie satelitów z orbity na Ziemię.. „Astronautyka”. 4(140), s. 24-25, 1985. Polskie Towarzystwo Astronautyczne. ISSN 0004-623x (pol.). 
  4. a b Andrzej Kotarba: Naprawa satelity na orbicie.. Poznań: Amermedia Sp. z o.o., 2014, s. 16-20, seria: Kosmos. Tajemnice Wszechświata. Encyklopedia Astronomii i Astronautyki.. ISBN 978-83-252-2324-3.
  5. Mark Wade: STS-51-A (ang.). Encyclopedia Astronautica. [dostęp 2013-12-10].
  6. Praca zbiorowa. Osiągnięcia kosmiczne 1985 roku.. „Astronautyka”. [5(147), s. 21, 1986. Polskie Towarzystwo Astronautyczne. ISSN 0004-623x (pol.). 

Linki zewnętrzne[edytuj]