STS-51-L

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
STS-51-L
Emblemat STS-51-L
Dane misji
Zaangażowani Stany Zjednoczone NASA
Oznaczenie kodowe STS-51-L
Pojazd
Wahadłowiec Challenger
Załoga
Zdjęcie STS-51-L
Tył (od lewej): Ellison Onizuka, Christa Corrigan McAuliffe, Gregory Jarvis, Judith Resnik;
Przód: Michael Smith, Francis Scobee, Ronald McNair
Dowódca Francis Scobee
Start
Miejsce startu  Stany Zjednoczone, KSC, LC-39B
Początek misji 28 stycznia 1986, 17:38 czasu polskiego (16:38 UTC)
Orbita okołoziemska
Apogeum 14 km
Lądowanie
Miejsce lądowania Kalifornia (planowane)
Lądowanie 3 lutego 1986 (planowane)
Czas trwania misji 73,13 sekundy
Przebyta odległość 18 mil (29 km)
Program lotów wahadłowców

STS-51-L – ostatnia misja promu kosmicznego Challenger. 28 stycznia 1986 roku wahadłowiec po upływie 73. sekund od startu uległ zniszczeniu, a siedmioosobowa załoga zginęła, w tym pierwsza nauczycielka w kosmosie Christa McAuliffe. Była to dwudziesta piąta misja programu lotów wahadłowców i dziesiąta Challengera. Ładunkiem był satelita TDRS-B, zniszczony wraz z promem[1].

Załoga[1][edytuj]

* (liczba w nawiasie oznacza liczbę lotów odbytych przez każdego z astronautów)

Dublerzy:

Parametry misji[edytuj]

Cel misji[1][edytuj]

Umieszczenie na orbicie satelity telekomunikacyjnego TDRS-2 (Tracking and Data Relay System).

Katastrofa[edytuj]

 Osobny artykuł: Katastrofa promu Challenger.

28 stycznia 1986 roku, w 73 sekundzie misji wahadłowiec wraz ze zbiornikiem zewnętrznym rozpadł się na wysokości około 14,5 km. Przyczyną katastrofy było uszkodzenie pierścienia uszczelniającego w prawym silniku wspomagającym, które nastąpiło w pierwszej sekundzie lotu. Na skutek tego uszkodzenia, w efekcie oddziaływania gorących gazów na powstałą nieszczelność, na zewnątrz połączenia, po 59 sekundach lotu pojawił się płomień, który w T+60,447 s odchylił się ku obejmie mocującej rakietę SRB ze zbiornikiem ET. Płomienie o temperaturze 3200 °C wypaliły niewielki otwór w zbiorniku ciekłego wodoru. W 72 sekundzie, po kolei, pękł dolny trzpień łączący SRB z ET, dolna część SRB odsunęła się od ET, SRB złamało prawe skrzydło orbitera, następnie najprawdopodobniej czubek SRB wbił się w górną część ET i przebił zbiornik ciekłego tlenu, pękł zbiornik wodoru. W T+73,2 pomiędzy orbiterem a ET pojawił się błysk ognia, zbiornik ET rozpadł się, a fala uderzeniowa zaczęła niszczyć orbiter. W T+73,36 eksplodowały zbiorniki paliwa OMS i stopnia IUS w ładowni oraz zbiorniki hydrazyny satelity TDRS. W T+73,605 odebrano ostatnie dane telemetryczne. W T+74,60 eksplodowały zbiorniki paliwa RCS z przodu orbitera, odpadła kabina załogi.

Przez 25 sekund od katastrofy kabina jeszcze wznosiła się, a następnie zaczęła spadać i uderzyła o powierzchnię Atlantyku z prędkością 330-333 km/h (przeciążenie około 200 g) o 16:41:58.

Rakiety SRB w tym czasie kontynuowały lot i zostały zdetonowane w T+110 przez oficera bezpieczeństwa ze względu na zagrożenie, jakie stwarzały.

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. a b c Tomáš Přibyl: Dzień, w którym nie wróciła COLUMBIA. Bielsko-Biała: Wydawnictwo >DEBIT<, 2003, s. 164. ISBN 83-7167-224-1.

Linki zewnętrzne[edytuj]