SU-152

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
SU-152
СУ-152
Ilustracja
SU-152
Dane podstawowe
Państwo

 ZSRR

Producent

Zakłady Kirowskie w Czelabińsku

Typ pojazdu

ciężkie działo samobieżne (pancerne)

Trakcja

gąsienicowa

Załoga

5 osób

Historia
Prototypy

1943

Produkcja

luty – wrzesień 1943

Wycofanie

1945

Egzemplarze

około 700

Dane techniczne
Silnik

12-cylindrowy silnik wysokoprężny W-2K o mocy 600 KM

Transmisja

Mechaniczna

Poj. zb. paliwa

Zasadnicze: 600-615 l, dodatkowe: 360 l[1]

Pancerz

Spawany z płyt walcowanych, 22-75 mm

Długość

8,95 m
6,75 m (kadłuba)

Szerokość

3,25 m

Wysokość

2,45 m

Prześwit

0,44 m

Masa

45,5 t

Moc jedn.

13,2 KM/t

Nacisk jedn.

0,85 kg/cm²

Osiągi
Prędkość

43 km/h na drodze,
14 km/h w terenie

Zasięg

330 km na drodze
120 km w terenie

Pokonywanie przeszkód
Brody (głęb.)

1,6 m

Rowy (szer.)

2,7 m

Ściany (wys.)

1,2 m

Kąt podjazdu

36°

Dane operacyjne
Uzbrojenie
1 x haubicoarmata ML-20S kal. 152 mm (20 nab.)
uzbrojenie załogi (1-2 pm PPSz (1278-1300 nab.), 25 szt. granatów F-1)
Użytkownicy
Armia Czerwona, Wojsko Polskie, Wehrmacht (zdobyczne)

SU-152 (ros. СУ-152 – skrót od nazwy Самоходная Установка) – radzieckie ciężkie działo samobieżne z okresu II wojny światowej.

Historia[edytuj | edytuj kod]

W dniu 15 kwietnia 1942 roku w Głównym Zarządzie Artylerii Armii Czerwonej podjęto decyzję o rozpoczęciu prac nad szeregiem dział samobieżnych przeznaczonych dla wsparcia piechoty. W tej decyzji stwierdzono, że mają być one budowane na podwoziach czołgów produkowanych seryjnie.

Na podwoziu czołgu KW miał być opracowany „ciężki samobieżny niszczyciel schronów bojowych” uzbrojony w haubico-armatę kal. 152 mm. Prace nad tym ciężkim działem samobieżnym rozpoczęto jesienią 1942 roku równocześnie ustalono, że oprócz niszczenia umocnień i schronów bojowych miał zwalczać ciężkie czołgi. Pracami kierowało biuro konstrukcyjne Ż. Kotinowa z Zakładów Kirowskich w Czelabińsku przy współpracy z biurem konstrukcyjnym Artylerii Samobieżnej zakładów Uralmaszzawod w Swierdłowsku.

Projekt nowego działa samobieżnego był gotowy na początku stycznia 1943 roku i w dniu 4 stycznia został zatwierdzony i zlecono budowę prototypu, który miano ukończyć do 29 stycznia. Prototyp wyposażono w specjalnie adaptowaną dla tego działa haubico-armatę wz. 1937/43 (ML-20S) kal. 152 mm. Nosił on oznaczenie KW-14.

Już 7 lutego 1943 roku zakończono próby działa a w dniu 14 lutego 1943 roku przyjęto je na uzbrojenie. Zmieniono jednocześnie jego oznaczenie na SU-152. Także w lutym rozpoczęto produkcję seryjną w Zakładach Kirowskich w Czelabińsku, gdzie trwała do września 1943 roku. W tym czasie wyprodukowano około 700 sztuk SU-152. Produkcję ich przerwano z uwagi na opracowanie i wdrożenie do produkcji seryjnej nowego ciężkiego działa samobieżnego ISU-152.

Do obecnych czasów z około siedmiuset SU-152 przetrwały zaledwie trzy sztuki, z których dwie znajdują się w Polsce, w Lubuskim Muzeum Wojskowym w Zielonej Górze z/s w Drzonowie, gdzie je przeniesiono w 1997 roku z Cmentarza Żołnierzy Radzieckich w Cybince, a jedna w rosyjskim Muzeum Czołgów w Kubince.

Opis konstrukcji[edytuj | edytuj kod]

Ciężkie działo samobieżne SU-152 było oparte na podwoziu czołgu KW-1s, na którym zamontowano nieruchomą wieżę. W wieży umieszczono haubico-armatę wz. 1937/43 (ML-20S) kal. 152 mm adaptowano do potrzeb tego pojazdu. Pancerz wykonany był z płyt walcowanych i odlewanych o grubości od 22 mm (góra) do 75 mm (przód wieży).

Napęd stanowił silnik wysokoprężny, widlasty, 12-cylindrowy W-2K, układ napędowy składał się z wielotarczowego sprzęgła głównego i skrzyni przekładniowej mechanicznej. Posiadał 8 biegów do przodu i 2 wsteczne.

Podwozie składało się z 6 par podwójnych stalowych kół nośnych umieszczonych niezależnie na wahaczach, koła napędowego z tyłu i koła napinającego z przodu.

Służba[edytuj | edytuj kod]

W chwili rozpoczęcia produkcji seryjnej działa samobieżne SU-152 były systematycznie wprowadzane na uzbrojenie Armii Czerwonej i formowane w pułki ciężkiej artylerii samobieżnej. W skład takiego pułku wchodziło początkowo 12 dział SU-152 a później 21.

Po raz pierwszy użyto ich w trakcie bitwy na Łuku Kurskim, gdzie były użyte w walce z czołgami PzKpfw V Panther, PzKpfw VI Tiger i działami Ferdynand, użytymi przez Niemców po raz pierwszy. Wtedy właśnie działo to otrzymało nazwę "Pogromca zwierząt" (ros. Зверобой - czyt. zwieroboj).

W późniejszym okresie zaczęto wycofywać te działa zastępując je działami ISU-152.

W zasadzie działa samobieżne SU-152 były na uzbrojeniu tylko Armii Czerwonej, choć trzy egzemplarze znalazły się na wyposażeniu Wojska Polskiego, jeden w 3 szkolnym pułku czołgów i dwa w Oficerskiej Szkole Broni Pancernej. Użytkowano je tam w latach 1945 – 1949 do szkolenia.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Według innych źródeł 830 l w zbiornikach wewnętrznych i 270 l w dodatkowych

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]