SU-76I

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
SU-76I
SU-76I
Dane podstawowe
Państwo  ZSRR
Typ pojazdu działo samobieżne (pancerne)
Trakcja gąsienicowa
Załoga 4 osoby
Dane techniczne
Silnik 12-cylindrowy silnik gaźnikowy Maybach HL120 TRM o mocy 265 KM przy 2600 obr/min
Poj. zb. paliwa 300 l
Pancerz stalowy, 10-60 mm
Długość 6,3 m
5,38 m (kadłuba)
Szerokość 2,91 m
Wysokość 2,38 m
Prześwit 0,35 m
Nacisk jedn. 1 kg/cm²
Osiągi
Prędkość 50 km/h
Zasięg 180 km
Pokonywanie przeszkód
Brody (głęb.) 0,8 m
Rowy (szer.) 2,2 m
Ściany (wys.) 0,6 m
Kąt podjazdu 30°
Dane operacyjne
Uzbrojenie
1 x armata F-34 lub ZiS-5 kalibru 76,2 mm (98 nab.)
Wyposażenie
radiostacja 9R, telefon wewnętrzny TPU-3

SU-76Idziało pancerne powstałe w 1943 roku na podwoziu niemieckiego czołgu średniego Pz.Kpfw. III. Ausf. H/J. Duża liczba tych czołgów została zdobyta przez Armię Czerwoną i postanowiono przystosować je w możliwie prosty sposób do radzieckiej armaty 76,2mm F-34 lub ZiS-5. Dokonano tego, montując pancerny przedział bojowy na niezmienionym podwoziu czołgu. Pancerz przedni miał grubość 50-60 mm, boczny 30 mm, tylny 25 mm. SU-76I miały czteroosobową załogę i mogły zabierać 98 pocisków do działa. Poza działem uzbrojenie składało się z broni osobistej załogi i granatów ręcznych. Wyprodukowano łącznie około 200 sztuk, ważących 22 tony i rozwijających prędkość do 45 km/h. Do dnia dzisiejszego jeden z egzemplarzy pełni funkcję pomnika w miejscowości Sarny na Ukrainie.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]