SZD-20 Wampir 2

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
SZD-20 Wampir 2
Ilustracja
Dane podstawowe
Państwo  Polska
Producent Szybowcowy Zakład Doświadczalny
Konstruktor Jan Dyrek
Typ Szybowiec
Konstrukcja górnopłat
Załoga 1
Historia
Data oblotu 9 września 1959 r.
Wycofanie ze służby 1959 r.
Egzemplarze 1
Liczba wypadków
 • w tym katastrof
1
1
Dane techniczne
Wymiary
Rozpiętość 15 m
Wydłużenie 15
Długość 3,9 m
Wysokość 1,7 m
Powierzchnia nośna 15 m²
Profil skrzydła NACA-23112
Masa
Własna 175 kg
Startowa 250 kg
Osiągi
Prędkość minimalna 58 km/h
Prędkość dopuszczalna 200 km/h
Prędkość min. opadania 0,85 m/s przy 70 km/h
Doskonałość maks. 24,4 przy 83 km/h
Dane operacyjne
Użytkownicy
Polska

SZD-20 Wampir 2 – polski, jednomiejscowy, bezogonowy szybowiec eksperymentalny zaprojektowany w Szybowcowym Zakładzie Doświadczalnym w Bielsku-Białej.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Na podstawie doświadczeń związanych z pracami przy SZD-6 Nietoperz i SZD-13 Wampir w 1958 r. zespół kierowany przez mgr inż. Jana Dyrka opracował nową konstrukcję w układzie szybowca bezogonowego. W założeniach miał to być szybowiec doświadczalny ale o cechach wyczynowych.

Prototyp o numerach SP-2036 został oblatany w dn. 9 września 1959 r. na lotnisku w Katowicach przez Adama Zientka. Pierwsze próby odbyły się na holu za samochodem, po czternastu takich próbach wykonano lot za samolotem. Dalsze loty wykazały znaczną czułość szybowca na turbulencje (także zaśmigłowe w holu) oraz dość poprawne zachowanie w spokojnym powietrzu. W próbach przeciągnięcia, szybowiec wchodził w korkociąg nie dający się opanować sterami. Dopiero poprzez zmianę środka ciężkości poprzez pochylenie się pilota do przodu szybowiec wychodził z korkociągu. Największe jednak problemy powstawały podczas lotu w niespokojnej atmosferze, które prowadziły do wahań giętnych wzdłużnych o dużej częstotliwości. W dniu 6 października 1959 r. szybowiec rozpadł się podczas lotu na skutek drgań wzbudzanych przez pilota - PIO (pilot induced oscillations), pilot opuścił szybowiec na spadochronie.

Wampir 2, względu na trudny pilotaż, został uznany za nieprzydatny do wykonywania lotów wyczynowych i nie kontynuowano dalszych prac. Z uwagi na konstrukcję stawiał też duże wymagania w odniesieniu do nawierzchni lotniska.

Konstrukcja[edytuj | edytuj kod]

Jednomiejscowy szybowiec bezogonowy o konstrukcji drewnianej z zamkniętą kabiną.

Skrzydło dwudzielne jednodźwigarowe z pracującym kesonem i skośnym dźwigarkiem pomocniczym pokryte sklejką i płótnem. Skrzydło było wyposażone w lotki szczelinowe i hamulce aerodynamiczne płytkowe z blachy duralowej umieszczone za dźwigarkiem po stronie wewnętrznej płyt usterzenia pionowego. Stery wysokości dwudzielne, umieszczone w centralnej części tyłu skrzydła, kryte płótnem.

Kadłub, konstrukcji drewnianej, w przekroju o kształcie wydłużonego jaja, z wbudowaną kratownicą spawaną z rur stalowych. W przodzie kadłuba umieszczono zaczep startowy, w tyle ciężarki wyważające.

Usterzenie pionowe podwójne, o dużym skosie do tyłu, zamocowane do skrzydła w około 70% rozpiętości. Stateczniki kryte sklejką, stery płótnem. Całe usterzenie demontowane.

Podwozie składało się z koła głównego umieszczonego za środkiem ciężkości oraz podwójnego koła przedniego. Do koła przedniego można było montować dodatkowe ciężarki poprawiające wyważenie szybowca.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Janusz Babiejczuk, Jerzy Grzegorzewski, "Polski przemysł lotniczy 1945 - 1973", Wydawnictwo MON, Warszawa 1974,
  • Andrzej Błasik, Andrzej Glass, Stanisław Madeyski (praca zbiorowa), Konstrukcje lotnicze Polski Ludowej, Wydawnictwa Komunikacji i Łączności, 1965.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]