Sabat (zlot)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Baldung Hexen 1508 kol.JPG
Francisco Goya, Sabat czarownic

Sabat – w nowożytnych wierzeniach ludowych legendarny nocny zlot czarownic i demonów na narady, ucztę i zabawy (często orgiastyczne). Odbywał się przeważnie na łysych szczytach trudno dostępnych gór podczas pełni księżyca. O udział w nim oskarżano najczęściej kobiety podczas procesów o czary.

Nazwą tą określane są również współcześnie obchodzone przez wiccan święta lunarne, zaadaptowane z dawnych świąt obchodzonych w przedchrześcijańskiej Europie. Były one również adaptowane przez chrześcijan, którzy „chrzcili” je i nadawali im nowe nazwy, chcąc w ten sposób zachęcić ludność pogańską do przejścia na nową wiarę – tak jak to miało miejsce np. w Noc Kupały.

Sabat oczami francuskich demonologów[edytuj]

Żyjący w XVI i XVII wieku demonolodzy francuscy nie byli zgodni co do tego, w jakie dni tygodnia odbywały się sabaty. Nicholas Rémy uważał, że miały one miejsce w soboty, a Pierre de Lancre był zwolennikiem poglądu, że czarownice spotykały się trzy razy w tygodniu - w poniedziałki, środy i w piątki. Henri Boguet sugerował, że było to w czwartki, ale wymieniał również poniedziałki, piątki i niedziele[1].

Rémy uważał, że kobiety udają się na sabat nocą (dwie godziny przed północą), a ich "zabawa" trwa do porannego piania koguta. Podawane podczas niej potrawy są niedobre - gorzkie i ostre[2]. Na sabacie tańczono i poddawano się zbiorowej rozpuście. De Lancre twierdził, że spotykało się wówczas nawet sto tysięcy kobiet[3].

Jean Bodin uważał, że diabeł przyjmował podczas sabatu postać kozła, któremu czarownice oddawały cześć poprzez pocałunek w pośladki (tzw. pocałunek hańby - łac. osculum infame)[4].

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. Rossell Hope Robbins, Encyklopedia czarów i demonologii, Warszawa 1998, s. 265.
  2. Rossell Hope Robbins, Encyklopedia czarów i demonologii, Warszawa 1998, s. 265-268
  3. Brian P. Levack, Czarownica, [w:] Człowiek baroku, Warszawa 2001, s. 295.
  4. Rossell Hope Robbins, Encyklopedia czarów i demonologii, Warszawa 1998, s. 267.