Sabina Nowicka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Sabina Nowicka
Data i miejsce urodzenia 21 maja 1914
Łódź
Data i miejsce śmierci 14 maja 2006
Łódź
Narodowość polska
Małżeństwo Zygmunt Nowicki
Dzieci Wiesław Nowicki
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Srebrny Krzyż Zasługi Brązowy Medal „Zasłużonym na Polu Chwały”

Sabina Nowicka (ur. 21 maja 1914 w Łodzi, zm. 14 maja 2006 w Łodzi) – prawnik, dyrektor teatrów dramatycznych.

Życiorys[edytuj]

Nauka[edytuj]

Egzamin maturalny zdała w Gimnazjum A. Skrzypkowskiej w Łodzi w 1932. Następnie rozpoczęła studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Warszawskiego, które musiała przerwać w 1937 z powodu problemów materialnych. W Warszawie miała okazję zetknąć się z prof. Tadeuszem Kotarbińskim, który wywarł duży wpływ na jej poglądy (podawała się za uczennicę Kotarbińskiego i do końca jego życia utrzymywała z nim kontakt).

W latach 30. została członkiem Sceny Robotniczej Towarzystwa Uniwersytetów Robotniczych w Łodzi, gdzie uczestniczyła w przedstawieniach teatralnych. Poznała tam swojego przyszłego męża (Zygmunta Nowickiego). Sabina Nowicka była sympatyczką PPS (przyjaźniła się z Henrykiem Wachowiczem). Przed wybuchem II wojny światowej pracowała w Łodzi jako urzędniczka. W październiku 1939 uciekając przed Niemcami dostała się do Lwowa. Na tamtejszym uniwersytecie w 1940 ukończyła studia. Po ich zakończeniu ponownie podjęła się pracy urzędniczej. Atak Niemiec na ZSRR spowodował jej ewakuację ze Lwowa w głąb Związku Radzieckiego.

Służba wojskowa[edytuj]

W 1943 roku wstąpiła do 9 pułku piechoty III Dywizji I Armii Wojska Polskiego. Była instruktorem sportowym i kulturalnym, a także żołnierzem liniowym. W czasie walk o przyczółek czerniakowski została ranna. Otrzymała srebrny i brązowy medal „Zasłużonym na polu chwały” (1944, 1945). Po zakończeniu wojny została przeniesiona do administracji wojskowej w Łodzi, gdzie w 1947 zakończyła służbę w stopniu kapitana.

Działalność teatralna[edytuj]

Pierwsza praca teatralna Sabiny Nowickiej miała miejsce w Teatrze Wojska Polskiego w Łodzi w czasie dyrekcji Leona Schillera. Była wicedyrektorem tego teatru, a po przeniesieniu się części zespołu do Warszawy pełniła tę samą funkcję w nowo powstałym Teatrze im. Stefana Jaracza w Łodzi (1947–1968, 1984–2002)[1]. Brała udział w tworzeniu Teatru Ziemi Łódzkiej (1953), a następnie była współtwórczynią i pierwszym dyrektorem Teatru Wielkiego w Łodzi (1954–1961)[2]. Tworzyła (wspólnie z Feliksem Parnellem) łódzkie szkolnictwo baletowe (1958–1961). W 1968 zwolniono ją z pracy. Do teatru wróciła w 1980. W latach 1980–1984 była wicedyrektorem Teatru im. Juliusza Osterwy w Gorzowie Wielkopolskim. Zainicjowała budowę Sceny Kameralnej im. Leona Schillera w Teatrze im. S. Jaracza w Łodzi (1994).

W 2002 przeszła na emeryturę. Była zasłużonym członkiem Związku Artystów Scen Polskich. Napisała wspomnienia Dla teatru … (fragmenty były drukowane w pismach: „Teatr”, „Ruch Muzyczny”, „Tygiel Kultury”, „Odgłosy” i „Kalejdoskop”).

Filmografia[edytuj]

  • 1985: Maciej Prus, Zrozumieć „Dziady” – współpraca[3]

Życie prywatne[edytuj]

Nagrobek Sabiny Nowickiej oraz jej męża Zygmunta i syna Wiesława na Cmentarzu Komunalnym na Dołach w Łodzi

Jej mąż Zygmunt Nowicki (1909–1977) był łódzkim aktorem. Była siostrą dr Romany Toruńczyk (1915–2000), matką aktora, dziennikarza i reżysera Wiesława Nowickiego (1946–2012), babcią skrzypaczki i kompozytorki Eweliny Nowickiej (ur. 1982)[4].

Była długoletnią działaczką i wiceprezesem Towarzystwa Przyjaciół Łodzi. Zmarła 14 maja 2006 i została pochowana na cmentarzu na Dołach obok męża.

Nagrody i odznaczenia[edytuj]

Upamiętnienie[edytuj]

  • W styczniu 2007 w Teatrze Wielkim w Łodzi odsłonięto tablicę pamiątkową poświęconą Sabinie Nowickiej.
  • Od 2007 Towarzystwo Przyjaciół Łodzi przyznaje medale „Pro publico bono” im. Sabiny Nowickiej dla ludzi zasłużonych dla kultury i miasta[5].

Literatura[edytuj]

  • S. Nowicka, Who is Who w Polsce. Wyd. II R. Huebnera, 2003. ​ISBN 3-7290-0040-3
  • S. Iżykowska-Mironowicz, Łodzianie .... Kronika Miasta Łodzi, 2003, nr 2. ISSN 1231-5354
  • K. Orlińska, Sabina Nowicka. Gazeta Wyborcza, Łódź, 9.06.2006
  • A. Kuligowska-Korzeniewska, Sabina Nowicka. Legenda teatru łódzkiego. Zeszyty Literackie, 2006, nr 3 (95)
  • K. Kowalski, W. Skupieński, Sabina Nowicka. Gazeta Wyborcza, 27-28.01.2007
  • Sabina Nowicka, druk Towarzystwa Przyjaciół Łodzi, marzec 2007
  • R.P., Kwadrans rozmowy z Sabiną Nowicką. Żołnierz Wolności, 1965, nr 283 z 1.12.1965

Przypisy

  1. Monika Wasilewska: Waldemar Zawodziński. teatr-pismo.pl. [dostęp 2012-05-27].
  2. Historia. operalodz.com. [dostęp 2012-05-27].
  3. Sabina Nowicka w bazie filmpolski.pl
  4. Odszedł Wiesław Nowicki. portalpomorza.pl, 2012-05-26. [dostęp 2012-05-27].
  5. Łukasz Kaczyński: Prezydent nagrodziła ludzi teatru. dzienniklodzki.pl, 2012-03-27. [dostęp 2012-05-27].

Bibliografia[edytuj]