Sad-Eyed Lady of the Lowlands

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Sad-Eyed Lady of the Lowlands
Utwór Boba Dylana
z albumu Blonde on Blonde
Wydany 16 maja 1966
Nagrywany 15 lutego 1966
Gatunek Folk rock
Długość 11:19
Twórca Bob Dylan
Producent Bob Johnston
Wydawnictwo Columbia Records

Sad-Eyed Lady of the Lowlands – piosenka skomponowana przez Boba Dylana, nagrana przez niego w lutym i wydana na albumie Blonde on Blonde w maju 1966 r. Najbardziej osobista piosenka Dylana na albumie. Spotykana jest także czasem wersja „Sad Eyed Lady of the Lowlands”.

Historia i charakter utworu[edytuj | edytuj kod]

Piosenka „Sad-Eyed Lady of the Lowlands” jest najbardziej osobistym utworem Dylana na albumie Blonde on Blonde. Jest to zarazem jedyna jego kompozycja, której poświęcił całą stronę winylowego albumu.

Ten długi, wręcz epicki, tekst, jest jednym z ambitniejszych, choć zarazem i niejasnych wierszy Dylana. Uważa się, niebezpodstawnie, iż został on napisany dla świeżo poślubionej (22 listopada 1965 – dokładnie w dwa lata po zabójstwie Johna F. Kennedy’ego) przez artystę Sary Lownds. Jednak dokładne przeczytanie wiersza jasno wykazuje, że w tekście znajdują się obrazy innych kobiet, oczywiście takich, które kiedykolwiek znalazły miejsce w jego sercu. Są one przedstawione w formie potrzaskanych halucynacji.

Bob Neuwirth, przyjaciel Dylana, powiedział w wywiadzie udzielonym Robertowi Sheltonowi w poł. lat 60. XX wieku, że Bob nigdy nie napisał piosenki o jakiejś jednej osobie. Są one one o wielu osobach, a czasami nie są w ogóle o żadnej osobie.[1] Jednak już w kilka miesięcy później Dylan złamał swoją dotychczasową zasadę, do czego sam przyznaje się w tekście do piosenki Sara z albumu Desire (1975):

"I stayed up for the days in the Chelsea Hotel
Writing 'Sad-Eyed Lady of the Lowlands' for you'. „

Wskazuje na to także nieco kabalistyczne zrównanie „Lowlands” z nazwiskiem Sary (po pierwszym mężu) – Lownds.

Sam tekst jest pod wyraźnym wpływem symbolistów francuskich; głównie są to Arthur Rimbaud i Charles Baudelaire.

Jak wiele piosenek Dylana z tego okresu, a zwłaszcza z albumu Blonde on Blonde, „Sad-Eyed Lady of the Lowlands” ma wywołać u słuchacza czysty emocjonalny oddźwięk a nie uwikłanie się w intelektualne rozważania, interpretacje i odkrywanie objawieniowych „znaczeń”.

Ale dla znawców kultury, a zwłaszcza kultury amerykańskiej, takie odkrywanie kodów i ich rozszyfrowywanie może być niezwykle zajmujące (np. wizja tramwaju, to oczywście pożądanie – za sztuką i filmem Tramwaj zwany pożądaniem; smutnooki prorok może być samym Dylanem itd.).

Sam Dylan powiedział Robertowi Sheltonowi[2], że uważa tę piosenkę z najdoskonalszy utwór jaki stworzył.

Dylan był u szczytu swojej romatycznej epoki i portret bohaterki utworu przedstawiony przez niego, idealnie to odzwierciedla. Jest ona osobą duchową i zarazem jak najbardziej cielesną; mistyczną a jednak i ludzką; szlachetną i zarazem wzruszającą; jej prace wydają się być nie do wytrzymania, a jednak promieniuje ona wewnętrzną siłą i zdolnością do odradzania się. Dylanowi w mistrzowski sposób udało się tu uniknąć sytuacji, gdy portrety „pozaświatowych” kobiet wyraźnie cierpią z powodu wprowadzenia treści z materialnego świata.

Dylan nigdy nie wykonał tej kompozycji na żadnym ze swoich koncertów, chociaż znalazła się wśród utworów wykonywanych w październiku 1975 r. podczas prób przed „Rolling Thunder Revue”.

Sesja nagraniowa[edytuj | edytuj kod]

Dylan początkowo nie zamierzał nagrać podwójnego alumu. Jednak 15 lutego odbyła się jego druga sesja w Nashville, kiedy została nagrana pierwsza i jedyna wersja „Sad-Eyed Lady of the Lowlands”.

Przystępując do nagrania tego utworu Dylan w typowy dla siebie sposób przedstawił muzykom schemat sesji

Wykonamy zwrotkę i refren a potem zagram rzecz na harmonijce. Potem wykonamy następną zwrotkę i refren i zagram trochę więcej na harmonijce i zobaczymy jak to poleci dalej.

Po tak szczegółowych instrukcjach muzycy przygotowali się na dwu-, trzyminutowe nagranie, z pewną dynamiczną kulminacją w trzeciej minucie, gdy utwór będzie się kończył. I faktycznie po drugim refrenie muzycy zaczęli coraz bardziej budować dynamikę, osiągając szczyt, w którym według nich utwór powinien się zacząć kończyć, stopniowo zmniejszać dynamikę i wyciszając się, aby ładnie wszystko zakończyć. Ale Dylan wykonał następne solo na harmonijce i zaczął kolejną zwrotkę, więc grupa znów zaczęła się zbierać i budować to specyficzne napięcie, aby ponownie zakończyć wszystko łagodnie. Jednak znów nastąpiła następna zwrotka... I tak muzycy coraz częściej zerkając z niepokojem na siebie dotarli do szóstej minuty utworu i znów zaczęli budować kończącą dynamikę, ale nastąpiło kolejne solo na harmonijce i rozpoczęła się następna zwrotka. W ten sposób zespół dotrwał do dziesiątej minuty, gdy nastąpiło totalne zwątpienie muzyków, bo co jeszcze mogli dać z siebie, skoro już kilkakrotnie dali wszystko, co mieli najlepszego. Na szczęście Dylan zakończył ten piękny utwór nieco po 11 minutach.

Skoro był to utwór na całą stronę płyty, Dylan musiał wtedy zadecydować o nagraniu podwójnego albumu. Wśród fanów krąży informacja, że Dylan pisał utwory do Blonde on Blonde, a w tym czasie muzycy grali w karty. Nie wiadomo, na ile jest to prawdą, ale długość sesji nagraniowych może świadczyć, że nawet jeśli muzycy nie grali w karty, to jego intuicyjno-improwizatorska i otwarta technika pracy w studiu była dość czasochłonna. Np. sesja do „Sad-Eyed Lady” trwała od godz. 6 wieczorem do 1 w nocy, a wiadomo, że utwór ten został nagrany bez żadnych prób za pierwszym razem!

Sesje i koncerty Dylana, na których wykonywał ten utwór[edytuj | edytuj kod]

1966[edytuj | edytuj kod]

Wersje innych artystów[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Cytat za: Oliver Trager. Keys to the Rain. Str. 532
  2. Robert Shelton. No Direction Home: The Life and Music of Bob Dylan. 1986

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Paul Williams. Bob Dylan. Performing Artist 1960-1973. The Early Years. Omnibus Press, Nowy Jork 2004 ​ISBN 1-84449-095-5
  • Clinton Heylin. Bob Dylan. The Recording Sessions 1960-1994. St. Martin Press, Nowy Jork 1995 ​ISBN 0-312-13439-8
  • Oliver Trager. Keys to the Rain. The Definitive Bob Dylan Encyclopedia. Billboard Books, Nowy Jork 2004. ​ISBN 0-8230-7974-0

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]