Sadowie (województwo świętokrzyskie)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Zobacz też: Sadowie w innych znaczeniach tej nazwy.
Sadowie
wieś
Ilustracja
Urząd gminy w Sadowiu
Państwo  Polska
Województwo  świętokrzyskie
Powiat opatowski
Gmina Sadowie
Liczba ludności (2006) 600
Strefa numeracyjna 15
Kod pocztowy 27-580[1]
Tablice rejestracyjne TOP
SIMC 0806424
Położenie na mapie gminy Sadowie
Mapa konturowa gminy Sadowie, w centrum znajduje się punkt z opisem „Sadowie”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, po prawej nieco na dole znajduje się punkt z opisem „Sadowie”
Położenie na mapie województwa świętokrzyskiego
Mapa konturowa województwa świętokrzyskiego, po prawej znajduje się punkt z opisem „Sadowie”
Położenie na mapie powiatu opatowskiego
Mapa konturowa powiatu opatowskiego, blisko centrum na lewo znajduje się punkt z opisem „Sadowie”
Ziemia50°51′06″N 21°22′13″E/50,851667 21,370278

Sadowiewieś w Polsce, położona w województwie świętokrzyskim, w powiecie opatowskim, w gminie Sadowie[2].

Miejscowość jest siedzibą gminy Sadowie.

W latach 1975–1998 miejscowość położona była w województwie tarnobrzeskim.

Części miejscowości[edytuj | edytuj kod]

Integralne części wsi Sadowie[3][4]
SIMC Nazwa Rodzaj
0806430 Doły część wsi
0806482 Jacentów przysiółek
0806447 Kolonia Sadowie część wsi
0806453 Nowe Sadowie część wsi
0806460 Ogrody część wsi
0806476 Stara Wieś część wsi

Przez wieś przechodzi szlak rowerowy czerwony czerwony szlak rowerowy do Opatowa.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pierwsze wzmianki pisemne o Sadowiu pochodzą z XV wieku. Wieś należała w tym czasie do Jana ze Sprowy, sędziego sandomierskiego. Było tu 9 łanów kmiecych, karczma i 4 zagrodników, oddających prebendzie szewieńskiej dziesięcinę o wartości do 10 grzywien. W kolejnym opisie Jana Długosza wieś wymianiana jest jako własność Eustachego Sprowskiego, kasztelana radomskiego. W 1508 r. część Sadowia należała do Jana Słupeckiego z Konar. W 1578 r. była własnością Adama Rzuchowskiego. W tym czasie Sadowie miało 9 osadników na 3,5 łanach, 5 zagrodników i 3 ubogich komorników[5].

Badania archeologiczne[edytuj | edytuj kod]

W 2015 r. odkryto na północno-wschodnim skraju wsi duże cmentarzysko neolityczne, kultury amfor kulistych, obejmujące zarówno groby ludzkie z kośćmi, jak i zwierzęce, zawierające szczątki kostne różnych zwierząt gospodarczych. Groby były typu skrzyniowego – prostokątne, miały ściany boczne oraz dna wykonane z kamieni. W środku znajdywały się również naczynia ceramiczne i różne wyroby z krzemieni oraz zębów. Tak w ludzkich, jak i zwierzęcych grobach, w jednym obiekcie pochowanych było zwykle kilka osobników[6]. Do schyłku 2019 r. odsłonięto na przebadanym obszarze 23 groby, a rozpoznanie geofizyczne sugeruje obecność kolejnych. Na tym stanowisku archeologicznym znaleziono też zabytki innych kultur archeologicznych[6].

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

Zespół pałacowy Jacentów (pałac, budynek gospodarczy, budynek służby, park), wpisany do rejestru zabytków nieruchomych (nr rej.: A.563/1-4 z 14.12.1957 i z 27.05.1986)[7].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych, Poczta Polska S.A., październik 2013, s. 1131 [dostęp 2014-03-09] [zarchiwizowane z adresu 2014-02-22].
  2. Główny Urząd Statystyczny: Rejestr TERYT. [dostęp 2013-03-06].
  3. Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części. „Dziennik Ustaw”. Nr 29, poz. 200, s. 1867, 2013-02-15. Ministerstwo Administracji i Cyfryzacji. [dostęp 2014-03-09]. 
  4. TERYT (Krajowy Rejestr Urzędowego Podziału Terytorialnego Kraju). Główny Urząd Statystyczny. [dostęp 2015-11-18].
  5. Filip Sulimierski, Bronisław Chlebowski, Władysław Walewski, Słownik Geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, Warszawa 1880-1885.
  6. a b Pasterkiewicz Wojciech. Wyniki badań archeologicznych na cmentarzysku z późnego neolitu w Sadowiu koło Opatowa. „Repozytorium Uniwersytetu Rzeszowskiego”, 2017. 
  7. Narodowy Instytut Dziedzictwa: Rejestr zabytków nieruchomych – województwo świętokrzyskie. 2020-09-30. s. 40. [dostęp 2015-12-14].