Sahadźa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Sahadźa (sanskryt सहज, "zrodzony sam z siebie"[1], "to co wrodzone", "naturalność", "spontaniczność", ang. sahaja) – pojęcie doskonałego duchowo przyrodzonego stanu jednostki w niektórych nurtach filozofii indyjskiej. Jedno z imion hinduistycznego boga Śiwy[2].

Jego zastosowania odnajduje się zwłaszcza w buddyjskiej tradycji sahadźajana, w ruchu nathów i santów i bengalskich baulów, a także w tradycji o nazwie wisznuizm sahadźija. Swami Muktananda Paramahansa objaśnia ten stan jako stan naturalnego samadhi. Przebywając w tym samadhi, wszystko co jest napotykane i zarazem doświadczane w świecie, jest odbierane jako manifestacje jaźni[3].

Historia[edytuj]

Pojęcia tego używał buddyjski mistrz Saraha, a rozpowszechnił sławny jogin Gorakhnath. Współcześnie do pojęcia sahadźi odnosi się Ken Wilber, wskazując na pokrywanie się jego znaczenia z buddyjskim terminem tathata[4].

Bibliografia[edytuj]

  • Arora, R.K. The Sacred Scripture (New Delhi: Harman, 1988), rozdział 6: Sahaja
  • Das Gupta, Shashibhusan. Obscure religious cults (Calcutta: Mukhopadhyay, 1969)
  • Davidson, Ronald M. "Reframing Sahaja: genre, representation, ritual and lineage", Journal of Indian Philosophy, vol.30, 2002, str 45-83
  • Dimock, Edward C. Jr. "The Place of the Hidden Moon – Erotic Mysticism in the Vaiṣṇava-sahajiyā Cult of Bengal, University of Chicago Press, 1966
  • Kvaerne, Per. "On the Concept of Sahaja in Indian Buddhist Tantric Literature", Temenos, vol.11, 1975, pp88-135
  • Mahendranath, Shri Gurudev. Ecstasy, Equipoise, and Eternity.
  • Mahendranath, Shri Gurudev. The Pathless Path to Immortality.
  • Neki, J.S. "Sahaja: an Indian ideal of mental health", Psychiatry, vol.38, 1975, str 1-10
  • Ray, Niharranjan. "The Concept of Sahaj in Guru Nanak's Theology and its Antecedents", w Medieval Bhakti Movements in India, wyd. N.N.Bhattacharyya (New Delhi: Munshiram Manoharlal, 1969), str. 17-35

Przypisy

  1. 3. Doskonałość-świętość-proroctwo. W: Elżbieta Wnuk-Lisowska: Islam. Między herezją a ortodoksją. Wyd. 1. Kraków: Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego, 2013, s. 116. ISBN 978-83-233-3530-6. Cytat: zrodzony sam z siebie.
  2. 3. Doskonałość-świętość-proroctwo. W: Elżbieta Wnuk-Lisowska: Islam. Między herezją a ortodoksją. Wyd. 1. Kraków: Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego, 2013, s. 116. ISBN 978-83-233-3530-6.
  3. Małgorzata Sacha, Wyzwolenie jako doskonałość. Ideał siddhy w ujęciu Muktanandy, Studia Religiologica, Z.31 1998, s.45
  4. Ken Wilber, Spektrum świadomości, Inwolucja / Wielki filtr, s. 283, Pokrywa się to dokładnie z wglądem w to, co buddyści określają terminem "tathata", co...hinduiści "sahadźa", a...