Saint-Ouen-sur-Seine

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Saint-Ouen-sur-Seine
miejscowość i gmina
ilustracja
Herb
Herb
Dewiza: Monstrant Regibus Astra Viam
Państwo  Francja
Region Île-de-France
Departament Sekwana-Saint-Denis
Okręg Saint-Denis
Siedziba Ratusz
Kod INSEE 93070
Mer William Delannoy
Powierzchnia 4,31 km²
Populacja (2020)
• liczba ludności

51 268
• gęstość 11523 os./km²
Kod pocztowy 93400
Adres urzędu:
7 place de la République
Położenie na mapie Francji
Mapa lokalizacyjna Francji
Saint-Ouen-sur-Seine
Saint-Ouen-sur-Seine
Ziemia48°54′N 2°20′E/48,900000 2,333333
Portal Portal Francja

Saint-Ouen-sur-Seine – miejscowość i gmina we Francji, w regionie Île-de-France, w departamencie Sekwana-Saint-Denis. Przez miejscowość przepływa Sekwana[1].

Do listopada 2018 miasto nosiło nazwę Saint-Ouen. Nazwa Saint-Ouen-sur-Seine była używana już na pocz. XX w. przez pocztę francuską[2].

Według danych na rok 1990 gminę zamieszkiwały 42 343 osoby, a gęstość zaludnienia wynosiła 9824 osób/km² (wśród 1287 gmin regionu Île-de-France Saint-Ouen plasuje się na 42. miejscu pod względem liczby ludności, natomiast pod względem powierzchni na miejscu 730).

Historia[edytuj | edytuj kod]

Od 1999 roku miasto weszło w fazę dynamizmu demograficznego dzięki zmianie polityki mieszkaniowej. Gmina otwarła się na prywatne inwestycje mieszkaniowe i biurowe. Znani dewloperzy (Bouygues Immobilier, Nexity, BNF Paribas Immobilier) weszli na nieużytki przemysłowe czy tereny opuszczone i sprzedane przez nią. Powstała nowa dzielnica na 100 ha (Ecoquartier des Docks) na terenach między Sekwaną a placem Republiki (merostwo), w skład której wchodzi nowy park (Grand Parc de Saint Ouen). Zajmuje on dawne tereny przemysłowe, sportowe i ogródki robotnicze, które przed I-szą Wojną światową były terenem toru wyścigowego (hippodrome). Industrializacja zapoczątkowana w gminie w XIX-ym wieku ciągneła się do lat 1970-tych. Alstom Transport obecny na tym terenie powiększył jeszcze swoje biura w tej dzielnicy. Tu również powstała nowa siedziba regionu. Na skraju parku od strony Sekwany znajduje się pałac zbudowany na początku lat 1820 w stylu neoklasycznej posiałości wiejskiej à l'italienne, w którym się mieści konserwatorium miejskie od lat 1970.

Pałac w Saint Ouen (1823), obecnie konserwatorium miejskie.

Dla ciekawości warto przypomnieć, że w latach 1664-69 architekt Antoine Le Pautre zbudował tutaj o wiele większy pałac dla Joachima Seiglières de Boisfranc, nadintendenta finansów ksiecia orleańskiego (brata Ludwika XIV). Pałac był potem wielokrotnie sprzedawany, między innymi, markizie Pompadour (1759-64) i Wincentemu Potockiemu (1811-20)[3].

Pałac w Saint Ouen architekta Antoniego Le Pautre'a (1672), zburzony prawdopodobnie przez Prusaków (wg hrabiny du Cayla, faworyty Ludwika XVIII i właścicielki późniejszej budowli) czyli w 1815 albo na rozkaz króla, nowego właściciela w 1820.

Ludwik XVIII po spotkaniu się z carem Aleksandrem w Compiègne 30 kwietnia spędza na własną prośbę noc z 1-go na 2-go maja w pałacu Potockich obawiając się jeszcze zbyt rewolucyjnego Paryża. Żona hrabiego, który jest nieobecny w Paryżu, Helena Apolonia z Massalskich Potocka, zgadza się na przyjęcie króla ale wcześniej, w obliczu zbliżania się wojsk obcych do Paryża, zarządziła opróżnienie pałacu z mebli. Kiedy zjawia się u niej prefekt Paryża z prośbą króla o nocleg w Saint Ouen przed wjazdem de Paryża, znajduje rezydencję wyśmienitą ale bez mebli i zarządza wypełnienie sal meblami królewskimi, co zostaje wykonane w ciągu 24 godzin. Sama hrabina Potocka zjawia się rano w towarzystwie Sidonii i Jarosława Potockiego, bratanka małżonka aby "przyjąć króla"[4]. I to wlaśnie tutaj 2-go maja 1814 roku przybyli senatorowie z projektem konstytucji, którą Ludwik odrzuca, bo napisaną przez wybranych narodu a on siebie uważa za wybrańca Boga. Podpisuje jednak akt (Déclaration de Saint Ouen), który gwarantuje pewne zdobycia Rewolucji i kładzie podwaliny Restauracji monarchii.

Już ostatecznie na tronie kupuje on pałac od Potockich, nakazuje jego zburzenie (wg wspomnień późniejszej właścicielki zburzenia dokonali Prusacy w okresie okupacji regionu paryskiego 1815-1818) i wybudowanie rezydencji wiejskiej w stylu włoskim dla swojej faworyty madame du Cayla, za 2.5 miliona franków. Nowa budowla, ukończona i otwarta 2 maja 1823, w rocznicę Deklaracji, jest bogato wyposażna przez znanych rzemieślików i artystów a teren 27. hektarowy przekształcony w park angielski ze stajnią, oborą, mleczarnią i owczarnią. Z zewnątrz pałac przypomina mieszczańską rezydencję na wsi za to wnętrza biją bogactwem i uposarzeniem pełnym luksusu[5].

Po śmierci hrabiny w 1852 część mebli w stylu Restauration wędruje do pałacu Haroué w Lotaryngii (na płd od Nancy), spadkobiercy odstępują tereny wokół towarzystwu hipicznemu w 1878, które buduje tor wyścigów konnych. Hipodrom staje się miejscem bardzo popularnym Paryżan, którzy docierają tu pociągiem nowo otwartej linii, omnibusem, tramwajem czy fiakrem. Sam budynek silnie uszkodzony w czasie oblężenia Paryża (1870-71) zostaje opuszczony. W czasie wojny budynek zostaje zarekwirowany i przekształcony na szpital wojskowy. Całość posiadłości jest sprzedana przez spadkobierców hrabiny du Cayla firmie Thomson-Houston (Alstom) w 1917, która dzieli ją na dwie części. Jedna przeznaczona na tereny sportowe i ogródki robotnicze a druga na budowę fabryki sprzętu elektrycznego. W 1928 firma łączy się z Société Alsacienne de Construction Mécanique i przekształca się w Alsthom i do lat 1960 buduje wiele hal produkcyjnych na tych terenach. Do 1933 pałac jest używany jako miejsce przyjęć reprezentacyjnych.

W 1959 roku gmina odkupuje pałac i restauruje go aby umieścić w nim muzeum historii miasta (parter) a później konserwatorium muzyczne (piętra). Parter budynku zostaje wpisany na listę ochrony zabytków w 1965 a podpisanie umowy (2017) między miastem a państwem (Centrum Zabytków narodowych) ma na celu powrót umeblowania częściowo zachowanego i odkupionego z funduszy publicznych i przekształcenie budynku w muzeum państwowe Restauracji[6].

Miasto, po długiej tradycji robotniczej i rządach Partii komunistycznej, wybrało w 2014 mera prawicowego (William Delannoy), który zainicjował politykę spłacania długów (w latach 2000 trzecie najbardziej zadłużone miasto Francji po Nicei i Levallois-Perret, w 2017, szóste) i gentryfikacji. Liczba mieszkańców przekroczyła pułap 48 886 z roku 1968, kiedy to miasto osiągnęło szczyt swojego demograficznego rozwoju. Jego mieszkańcy są młodzi (30-44 letni reprezentują ponad 27%, 15-29 letni – 22% a 0-14 letni – 20%). 28% ludności mieszka w budynkach zbudowanych po 1991 roku a 42% zajmuje mieszkania od mniej niż 5 lat. 75.7% ludności jest lokatorami z tego 32.4% zajmuje mieszkania socjalne.

Najwięcej nowych mieszkańców przybywa z Paryża (z 18-tej dzielnicy graniczącej z Saint Ouen) i spoza granic Francji. Oznacza to, że ceny m2 za czynsz czy kupno są atrakcyjne bo Paryż staje się coraz bardziej niedostępny dla klas średnich ale i biedniejsi mieszkańcy Saint Ouen wyprowadzają się do sąsiednich gmin tańszych jak Saint Denis czy Aubervilliers.

35.5% mieszkańców posiada dyplom studiów wyższych (27.3% w 2011) ale 31.8% nie posiada żadnego (39% w 2011). Jeśli pracownicy i robotnicy są nadal grupą dominującą (46%) ich wzrost jest niewielki (14%) między 2011 a 2016 w stosunku do wzrostu kadr kierowniczych i wyższych zawodów intelektualnych (46.5%). Natomiast miejscowa stopa bezrobocia (17.6%) jest dużo większa, zwłaszcza wśród mężczyzn, niż stopa krajowa (10%), zwłaszcza wśród młodych (15-24).

Dynamizm demograficzny (0.8% rocznie między 2011 a 2016) odzwierciedla się również w ilości narodzin (980 w 2018) w stosunku do ilości zgonów (280) na około 50 000 mieszkańców.

Prawo we Francji zabrania prowadzenia statystyk etnicznych czy dotyczących religii więc trudno o informacje dotyczące specyficznych grup. Imigrantów w mieście jest trochę mniej (9.4%) niż średnia krajowa (9.7% całości ludności zamieszkującej Francję) choć departament, w którym się znajduje liczy największy procent tej ludności w całej Francji metropolitalnej (29%). Dla przypomnienia wg INSEE jest imigrantem osoba urodzona za granicą posiadająca obce lub francuskie obywatelstwo nabyte przez naturalizację[7].

Budowa nowego szpitala i szkoły medycznej na terenach firmy Citroên wzmocni dynamikę rozwojową miasta, które otrzymuje latem 2020 roku przedłużoną linię metra 14. Połączy ona sąsiednie miasto Clichy jak i centrum Paryża a w przyszłości Saint Denis Pleyel (2023) i lotnisko Orly (2027). To krok w stronę projektu « Grand Paris ». A w 2024 powstanie na terenach gminy część wioski olimpijskiej, która zajmie również tereny sąsiadującego Saint Denis.

Sprzedawczyni sprzętu podróżnego w stylu vintage w Marché Dauphine w Paryżu


Pchli targ Porte de Clignancourt


Największy pchli targ na świecie znajduje się na terenie gminy (Puces de Saint Ouen) i tam dociera Paryż turystów, którzy znają go z przewodników. Tam też ma miejsce wielka operacja budowlana prowadzona przez BNP Paribas Immobilier "Le village des Rosiers" przy ulicy o tej samej nazwie, w samym sercu targu. Na terenie 58 000 m2 powstaje 500 nowych mieszkań.

Komunikacja[edytuj | edytuj kod]

Stacje linii 13 metra:

Stacja Saint Ouen linii RER C (kolej regionalna)

Autobus linii 85 (kierunek Châtelet) trasa linii 85

Położenie Saint-Ouen-sur-Seine w ramach aglomeracji paryskiej

Miasta partnerskie[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Fiche cours d'eau / La Seine (----0010) (fr.). SANDRE. [dostęp 25 kwietnia 2016].
  2. leparisien.fr: Saint-Ouen veut devenir... Saint-Ouen-sur-Seine (fr.). 20 listopada 2014. [dostęp 28 listopada 2018].
  3. Direction de la communication de la mairie de Saint- Ouen-sur-Seine, La château, kwiecień 2019.
  4. Lucien Perret, Histoire D'une Grande Dame Au XVIIIe Siècle, la Comtesse Hélène Potocka, 1890.
  5. Olivier Blanchereau (service archives-documentation-patrimoine dans le cadre du Printemps des musées, Saint Ouen le château, 2004.
  6. Direction de la communication de la mairie de Saint- Ouen-sur-Seine, Le Château, kwiecień 2019.
  7. INSEE, 2016.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]