Saint-Pierre i Miquelon

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Collectivité territoriale de Saint-Pierre-et-Miquelon
Wspólnota Terytorialna Saint-Pierre i Miquelon
Flaga Saint-Pierre i Miquelon
Herb Saint-Pierre i Miquelon
Flaga Saint-Pierre i Miquelon Herb Saint-Pierre i Miquelon
Dewiza: (łac.) A mare labor
(Z morza praca)
Hymn: La Marseillaise
(Marsylianka)
Położenie Saint-Pierre i Miquelon
Język urzędowy francuski
Stolica Saint-Pierre
Status terytorium Wspólnota zamorska
Zależne od Francji
Głowa terytorium prezydent François Hollande
W jego imieniu prefekt Jean-Christophe Bouvier
Szef rządu prezydent Rady Terytorialnej Stéphane Artano[1]
Powierzchnia
 • całkowita

242 km²
Liczba ludności (2009)
 • całkowita 
 • gęstość zaludnienia

6057
25,02 osób/km²
Jednostka monetarna euro (EUR, €)
Rok utworzenia wydzielenie z Nowej Szkocji
1763
Strefa czasowa UTC -3 – zima
UTC -2 – lato
Kod ISO 3166 PM/SPM/666
Domena internetowa .pm
Kod telefoniczny +508
Mapa Saint-Pierre i Miquelon

Saint-Pierre i Miquelon (Wspólnota Terytorialna Saint-Pierre i Miquelon, Saint-Pierre-et-Miquelon, Collectivité territoriale de Saint-Pierre-et-Miquelon) – wspólnota zamorska Francji, obejmująca archipelag o tej samej nazwie, położony na Oceanie Atlantyckim, w Ameryce Północnej, u południowych wybrzeży Nowej Fundlandii.

Geografia[edytuj]

Zdjęcie satelitarne ukazuje rzeźbę wysp

Powierzchnia wysp wynosi 242 km². Obejmuje ona 2 grupy wysp: Saint-Pierre (24 km²) i Miquelon (216 km²) oraz otaczające je liczne wysepki i skały.

Głównym elementem krajobrazu wysp są rozległe torfowiska oraz skaliste płaskowyże (wysokość do 240 m n.p.m., Morne de la Grande Montagne). Na stromych i wysokich brzegach gniazdują liczne ptaki morskie.

Terytorium zamieszkuje ponad 6000 osób (stan na lata 1982-2013; liczba ta podlega nieznacznym wahaniom), z tego większość żyje w stolicy departamentu Saint-Pierre – 5,5 tys.[2]. 99% mieszkańców to katolicy.

Strefa czasowa[edytuj]

Zimą w Saint-Pierre i Miquelon obowiązuje Pierre & Miquelon Standard Time (PMST)[3] – jest to strefa czasowa, odpowiadająca czasowi słonecznemu południka 45°, który różni się o 3 godziny od uniwersalnego czasu koordynowanego (UTC-3:00).

Latem obowiązuje czas letniPierre & Miquelon Daylight Time (PMDT)[4] różniący się o 2 godziny od uniwersalnego czasu koordynowanego (UTC-2:00).

Historia[edytuj]

Wyspy, odkryte w 1535 przez Jacques’a Cartiera, zostały zasiedlone w XVII w. przez rybaków z zachodniej Francji, głównie Bretończyków i Basków. Od tej pory są one posiadłością francuską, choć pretensje do nich zgłaszali również Brytyjczycy (w latach 1713, 1778, 1793 i 1803 okupowali wyspy). W 1814 zostały oficjalnie uznane za kolonię francuską.

W roku 1940 znalazły się pod jurysdykcją reżimu Vichy. W styczniu 1942 wyspy zostały zajęte przez Wolnych Francuzów[5]. W latach 1946-1976 posiadały status terytorium zamorskiego. W 1976 uznano je za departament zamorski, a w 1985 przyznano im status zamorskiej wspólnoty terytorialnej.

Gospodarka[edytuj]

Większość z mieszkańców znajduje zatrudnienie w rybołówstwie przy połowach dorsza, przemyśle rybnym, hodowli zwierząt futerkowych (srebrnych lisów i norek) i turystyce (kilkanaście tysięcy turystów rocznie).

Mapa lokalizacyjna Saint-Pierre i Miquelon
Saint-Pierre
Saint-Pierre
Miquelon
Miquelon
Geographylogo.svg
Porty lotnicze na Saint-Pierre i Miquelon

Demografia[edytuj]

Ogólna liczba ludności wysp według spisu ze stycznia 2011 roku wynosiła 6 080, z których 5 456 mieszkało w Saint-Pierre a 624 w Miquelon-Langlade [6]. Według spisu z 1999 roku, 76% ludności urodziło się na archipelagu, a 16,1% urodziło się we Francji, gwałtowny wzrost z 10,2% w 1990. W tym samym spisie, mniej niż 1% ludności określiło się jako cudzoziemcy. Archipelag ma wysoki poziom emigracji, zwłaszcza wśród młodych ludzi, którzy często wyjeżdżają na studia, nie wracając potem. Nawet w czasach wielkiego dobrobytu połowów dorsza, przyrost ludności zawsze był ograniczony z powodu geograficznego oddalenia, surowego klimatu i nieurodzajnych gleb [7].

Historyczna populacja[8][9]:

Etnografia

Podczas gdy pewne ruiny wskazują na obecność Indian na archipelagu, to jednak jest mało prawdopodobne stałe osadnictwo na tych ziemiach poza sezonowymi i okazjonalnymi wyprawami łowieckimi i myśliwskimi. Obecna ludność jest wynikiem napływu imigrantów z portów francuskich, głównie Normanowie, Baskowie, Bretończycy i Saintongeais, a także z Akadii i Nowej Fundlandii [10].

Języki

Mieszkańcy mówią w języku francuskim, a ich zwyczaje i tradycje są podobne do tych, które można znaleźć we Francji. Język francuski używany na archipelagu jest bliższy temu z Francji niż z Kanady, ale posiada wiele unikalnych cech[11]. Baskijski, wcześniej używany prywatnie w domach przez osoby o Baskijskich korzeniach zniknął z wyspy w końcu lat 50. XX wieku[12].

Religia[edytuj]

Struktura religijna kraju w 2010 roku według Pew Research Center[13][14]:

Przypisy

Bibliografia[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]