Sajdak (łucznictwo)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Sajdak, sahajdak – wyposażenie łucznika służące do przenoszenia łuku i strzał[1].

Na sajdak składa się:

  • łubia – futerał na łuk
  • kołczan – futerał do przechowywania strzał do łuku, mieścił ich przeciętnie 24 szt.

W historiografii polskiej, nazwy łubia i sajdak często bywają używane dla odróżnienia typu futerałów na łuk (polskiego i turecko-tatarskiego).

Łubia i kołczany wykonywane były najczęściej z brązowych skór wyprawionych na zamsz z wytłaczanymi ornamentami. Dodatkowo zdobione były złotym haftem oraz srebrnymi, mosiężnymi lub złoconymi elementami. Łubia i kołczany wykonywano również z lipowych deseczek i pokrywano aksamitem, następnie zdobiono haftem i metalowymi okuciami. Często umieszczano na nich monogramy i herby.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Sahajdak, Słownik języka polskiego PWN.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Polskie tradycje wojskowe. Warszawa: 1990.
  • T. Nowak: Dzieje oręża polskiego do roku 1793. Warszawa: 1968.
  • R. Sikora: Wojskowość polska w dobie wojny polsko-szwedzkiej 1626-1629. Kryzys mocarstwa. Poznań: 2005.