Salomon Igel

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Salomon Igel (ur. 1889 w Złoczowie, zm. 1942 we Lwowie) – polski filozof i psycholog.

Pracował jako nauczyciel i dyrektor szkół ogólnokształcących we Lwowie. Uczeń Kazimierza Twardowskiego. Zajmował się analizą uczuć, wrażeń zmysłowych i innych zjawisk psychicznych. Zmarł śmiercią samobójczą.

Wybrane prace[edytuj | edytuj kod]

  • Stosunek uczuć do przedstawień ze względu na klasyfikację faktów psychicznych. Przegląd filozoficzny, 1919 z. 4.
  • W sprawie nauki o zjawiskach zmysłowych., Przegląd filozoficzny, 1920.
  • O przedmiotach zastępczych Przegląd filozoficzny 1929 z. 1/2.
  • Dlaczego pragniemy przyjemności? Przyczynek do analizy i oborony hedonizmu. [w:] Księga pamiątkowa Polskiego Towarzystwo Filozoficznego we Lwowie., Lwów 1931.
  • Dydaktyka propedeutyki filozofii W: Encyklopedia wychowania T. 2., Warszawa 1937.
  • Z filozofii doświadczenia witalnego, Kwartalnik filozoficzny T. 14, 1937 z. 4.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Filozofia w Polsce. Słownik pisarzy. Wrocław-Warszawa-Kraków-Gdańsk, 1971.