Salut 2

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Salut 2 (ros. Салют 2) – druga radziecka stacja orbitalna wprowadzona na okołoziemską orbitę w ramach programu Ałmaz.

Budowa stacji[edytuj | edytuj kod]

Mimo że nazywała się tak samo jak pierwsza zbudowana przez Miszyna, całkowicie się od niej różniła. Konstruktorem był Czełomiej, rywal Miszyna. Nazywana była także Ałmaz 1 (Diament). Powstała wyłącznie do celów wojskowych. Posiadała duży teleskop, zajmujący całą wysokość kabiny. Kosmonauci mieli obserwować cele przez wizjer optyczny - poruszający się tak, aby skompensować względny ruch powierzchni Ziemi. Zadaniem załogi miało być robienie zdjęć, wywoływanie i przekazywanie na Ziemię za pośrednictwem telewizji. Mogli także wywołane filmy wysyłać w odzyskiwalnej kapsule. W przedziale załogi były iluminatory, przedział do spania, stół i wygodny fotel. Planowano początkowo wyposażyć stację w szybkostrzelne działko przeciwlotnicze. Bojąc się ewentualnych amerykańskich ataków kosmicznych, zrezygnowano z tego pomysłu[1].

Przebieg misji[edytuj | edytuj kod]

Stacja Salut 2 została wystrzelona z kosmodromu Bajkonur rakietą Proton K 3 kwietnia 1973 roku o 09:00 GMT[2]. Została wprowadzona na niską orbitę o początkowych parametrach: perygeum 215 km, apogeum 260 km, nachylenie orbity 51,6°, okres obiegu 89,0 min. W rzeczywistości nikomu nie było dane korzystać z tej bazy i jej wyposażenia. Silnik manewrowy bazy wybuchł przed przybyciem pierwszej załogi, dziurawiąc kadłub stacji i zaśmiecając otoczenie. W dniu 29 kwietnia 1973 roku, posługując się korekcyjnymi silnikami rakietowymi skierowano stację w dolne warstwy atmosfery, gdzie uległa zniszczeniu.

Wersja oficjalna[edytuj | edytuj kod]

Był to tylko eksperyment technologiczny, gdyż do bazy ani w jej pobliże nie wysłano żadnych kosmonautów[3]. Pracowała tylko w systemie automatycznym, a celem eksperymentów było sprawdzenie unowocześnionej konstrukcji stacji, systemów pokładowych i aparatury. [4]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. T.A. Heppenheimer: Podbój Kosmosu. Warszawa: Amber, 1997, s. 315. ISBN 83-7169-852-6.
  2. Mark Wade: Almaz OPS (ang.). Encyclopedia Astronautica. [dostęp 2013-07-03].
  3. Andrzej Marks: Polak w Kosmosie. Warszawa: Książka i Wiedza, 1978, s. 208.
  4. Emil Bil, Jerzy Rakowski: Polak melduje z Kosmosu. Warszawa: Krajowa Agencja Wydawnicza, 1978, s. 74.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Andrzej Marks, Baza satelitarna Alfa, Wydawnictwo Naukowo-Techniczne, Warszawa 1997, ​ISBN 83-204-2203-5