Sam Bowie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Sam Bowie
#31
środkowy
Pełne imię i nazwisko Samuel Paul Bowie
Pseudonim Sam, Boo
Data i miejsce urodzenia 17 marca 1961
Lebanon, Pensylwania
Obywatelstwo  Stany Zjednoczone
Wzrost 216 cm
Masa ciała 106 kg
Kariera
Szkoła średnia Lebanon High School
College University of Kentucky
Draft 1984, numer: 2
Portland Trail Blazers
  1. Mecze w lidze aktualne na 25 grudnia 2012.

Samuel Paul Bowie (ur. 17 marca 1961 w Lebanon w Pensylwanii) – amerykański koszykarz występujący na pozycji środkowego. W latach 1984-95 rozegrał 10 sezonów w lidze NBA, występując w Portland Trail Blazers, New Jersey Nets i Los Angeles Lakers. Prawdopodobnie najlepiej kojarzony jako gracz, który w drafcie do NBA (1984) został wybrany przed Michaelem Jordanem.

Kariera uniwersytecka[edytuj | edytuj kod]

Podczas studiów (lata 1979-84) występował w drużynie Kentucky Wildcats, będąc jednym z najlepszych zawodników w jej historii, choć jego karierę przerwała na dwa sezony (1981/82 i 1982/83) poważna kontuzja[1].

W pierwszym sezonie (1979/80) uzyskał w 34 występach średnie 12,9 punktu, 8,1 zbiórki i 2,15 bloku na mecz. Kentucky Wildcats (29 zwycięstw i 6 porażek) osiągnęli krajowe finały, plasując się w czołowej "16". Wcześniej, Bowie został wybrany do pierwszej piątki turnieju finałowego Southeastern Conference (SEC).

W kolejnym sezonie zagrał w 28 meczach, kończąc go ze średnimi 17,4 punktu, 9,1 zbiórki i 2,86 bloku. Jego drużyna (wynik 22-6) odpadła z turnieju krajowego już po pierwszym meczu. Został wybrany do drugiej krajowej drużyny sezonu.

Podczas jednego z ostatnich meczów drugiego roku (21 lutego 1981), w którym ustanowił do dziś niepobity rekord uczelni w blokach (9), doznał – jak się okazało po zakończeniu rozgrywek – przewlekłego złamania lewej kości piszczelowej. Leczenie urazu trwało ponad dwa lata.

Powrócił na boisko 26 listopada 1983 roku. W ostatnim sezonie dla Kentucky (1983/84) rozegrał wszystkie 34 mecze, uzyskując średnio 10,5 punktu, 9,2 zbiórki oraz 1,91 bloku. "Żbiki" (29-5) awansowały do Final Four, gdzie uległy w półfinale Georgetown University. Wybrano go do drugiej krajowej drużyny sezonu oraz do pierwszej piątki regionalnej fazy turnieju krajowego NCAA.

Podczas trzech sezonów z Kentucky uzyskał 218 bloków, co było wówczas drugim wynikiem w historii uczelni. Do roku 2012 posiadał najwyższą średnią bloków na mecz (2,27), którą poprawił Anthony Davis (4,65).

Jest członkiem University of Kentucky Athletics Hall of Fame. Numer 31, z jakim występował na boisku, został przez Kentucky zastrzeżony.

Kariera zawodowa[edytuj | edytuj kod]

W 1984 roku podczas draftu NBA został wybrany jako drugi w kolejności przez Portland Trail Blazers, wyprzedzając trzeciego na liście Michaela Jordana, którego pozyskali Chicago Bulls, oraz piątego Charlesa Barkleya (Philadelphia 76ers)[2]. Decyzję tę uznaje się często za jeden z największych błędów kadrowych w historii NBA[3][4][5].

W 2012 roku Bowie przyznał, że podczas badań przed draftem zataił przed lekarzami informację o chronicznych bólach, jakie odczuwał w nogach[1]. Tłumaczył, że chciał za wszelką cenę dostać się do ligi i wspomóc finansowo rodzinę. Nieświadome kłopotów zawodnika kierownictwo Trail Blazers, którzy mieli już w składzie nabytego rok wcześniej Clyde'a Drexlera i potrzebowali dobrego środkowego, postawiło na Bowiego (wybrany jako pierwszy Hakeem Olajuwon już nie był dostępny), a nie na grającego na podobnej pozycji co Drexler Jordana[1][2].

Jak się okazało, stan zdrowia środkowego miał ogromny wpływ na jego karierę, która nie potoczyła się tak, jak sugerowała to jego gra w NCAA. Podczas 11 lat w NBA kilkakrotnie doznawał złamań obu nóg oraz innych pomniejszych kontuzji. W pierwszych 5 latach z Trail Blazers opuścił 65% meczów zespołu, m.in. cały sezon 1987/88. W 1989 odszedł do New Jersey Nets, gdzie spędził 4 lata, grając średnio 70 meczów w sezonie. Dwa ostatnie spędził w Los Angeles Lakers, gdzie także prześladowały go kontuzje. W sumie opuścił w karierze 405 z 945 meczów (w tym 14 z 43 w play-offach)[6] .

Urazy i przerwy w grze spowodowały, że nie odniósł spektakularnych sukcesów w NBA. Rozegrał 511 meczów w sezonie regularnym, notując w nich średnio 10,9 punktu, 7,5 zbiórki oraz 1,8 bloku. W 29 występach posezonowych zaliczał średnio 5,7 punktu, 5,5 zbiórki i 1,4 bloku. Żadna z jego ekip nie potrafiła przebrnąć przez półfinał konferencji. W 1985 roku został wybrany do pierwszego zespołu debiutantów ligi (76 meczów, 10,0 pkt., 8,6 zb., 2,7 bl.)[6].

W 1995 roku, gdy już podjął decyzję o zaprzestaniu grania, próbowali zakontraktować go późniejsi mistrzowie NBA, Chicago Bulls. Mimo namów Phila Jacksona oraz przedsezonowych treningów z Michaelem Jordanem, Bowie nie zdecydował się na kontynuowanie kariery[1].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 Sam Bowie doesn't ask 'what if?' (ang.). espn.go.com. [dostęp 25 grudnia 2012].
  2. 2,0 2,1 1984 NBA Draft, First Round (ang.). nba.com. [dostęp 25 grudnia 2012].
  3. The 14 Biggest Draft Busts In NBA History (ang.). businessinsider.com. [dostęp 25 grudnia 2012].
  4. Biggest draft busts in NBA history (ang.). msn.foxsports.com. [dostęp 25 grudnia 2012].
  5. NBA Draft: Biggest Draft Busts Ever (ang.). www.nydailynews.com. [dostęp 25 grudnia 2012].
  6. 6,0 6,1 Sam Bowie (ang.). basketball-reference.com. [dostęp 25 grudnia 2012].