Sambar sundajski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Sambar sundajski
Rusa timorensis[1]
(Blainville, 1822)
Sambar sundajski
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Gromada ssaki
Rząd parzystokopytne
Rodzina jeleniowate
Podrodzina jelenie
Rodzaj sambar
Gatunek sambar sundajski
Synonimy
  • Cervus timorensis Blainville, 1822
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 VU pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania

Sambar sundajski[3] (Rusa timorensis) – gatunek ssaka z rodziny jeleniowatych (Cervidae).

Występowanie[edytuj kod]

Występuje na Jawie, Bali, Sulawesi, Timorze, Molukach i na wielu drobnych wyspach Indonezji. Występuje w tamtejszych lasach, plantacjach i otwartych terenach trawiastych.

Charakterystyka ogólna[edytuj kod]

Podstawowe dane[edytuj kod]

Długość ciała Wysokość w kłębie Długość ogona Masa ciała Dojrzałość płciowa Ciąża Liczba młodych
w miocie
Długość życia
140-185 cm 83-110 cm ok. 20 cm 50-115 kg ok. 1,5-2
roku życia
8 miesięcy 1-2 poniżej 20 lat

Morfologia[edytuj kod]

Okrywa włosowa z dużą ilością włosów wełnistych, o ubarwieniu szarobrązowym, u młodych cętki nie występują. Kończyny stosunkowo krótkie. Poroże z trzema, czasami czterema rozgałęzieniami, z licznie uperlonymi łodygami, może dorastać do 110 cm (przeciętnie 60-75 cm), a u niektórych osobników jest łopatowato spłaszczone.

Sambar sundajski żywi się trawami, korzeniami bylin i krzewami. Jest aktywny głównie nocą.

Przypisy

  1. Rusa timorensis, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. Hedges, S., Duckworth, J.W., Timmins, R., Semiadi, G. & Dryden, G. 2015. Rusa timorensis. W: IUCN 2015. Czerwona księga gatunków zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) Wersja 2015.2. <www.iucnredlist.org>. (ang.) [dostęp 2015-09-06]
  3. Nazwa polska za: Włodzimierz Cichocki, Agnieszka Ważna, Jan Cichocki, Ewa Rajska, Artur Jasiński, Wiesław Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN, 2015, s. 176. ISBN 978-83-88147-15-9.

Bibliografia[edytuj kod]

  1. Komosińska Halina, Podsiadło Elżbieta: Ssaki kopytne. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2002. ISBN 83-01-13806-8.
  2. Brent Huffman: www.ultimateungulate.com (ang.). [dostęp 22 listopada 2007].