Samborowo

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Samborowo
Zabytkowy przyczółek obronny mostu kolejowego na rzece Drwęca
Zabytkowy przyczółek obronny mostu kolejowego na rzece Drwęca
Państwo  Polska
Województwo warmińsko-mazurskie
Powiat ostródzki
Gmina Ostróda
Liczba ludności (01.06.2012) 1446
Strefa numeracyjna (+48) 89
Kod pocztowy 14-100 Ostróda (dawniej 14-134)
Tablice rejestracyjne NOS
SIMC 0485374
Położenie na mapie województwa warmińsko-mazurskiego
Mapa lokalizacyjna województwa warmińsko-mazurskiego
Samborowo
Samborowo
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Samborowo
Samborowo
Ziemia53°39′58″N 19°49′00″E/53,666111 19,816667
Strona internetowa miejscowości

Samborowo (niem. Bergfriede) – duża wieś w Polsce położona w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie ostródzkim, w gminie Ostróda przy drodze krajowej nr 16 (OgrodnikiDolna Grupa) i linii kolejowej Ostróda – Iława. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa olsztyńskiego. Leży nad rzekami: Drwęcą i Poburzanką oraz częściowo nad Jeziorem Drwęckim.

Samborowo liczy 1615 mieszkańców i zajmuje powierzchnię 15,11 km², co stanowi 3,77% powierzchni całej gminy. Samborowo to wieś o charakterze mieszkalnym, ze względu na swoje atrakcyjne położenie i dogodne połączenia komunikacyjne zatraca cechy tradycyjnej osady wiejskiej, a staje się prężnym ośrodkiem produkcyjno-usługowym i mieszkalnym. Na terenie wsi znajdują się: Publiczne Przedszkole Samorządowe, Szkoła Podstawowa i Gimnazjum. Organizacje działające na rzecz aktywizacji środowisk lokalnych: Gminny Ośrodek Kultury, Ochotnicza Straż Pożarna, Oddział Akcji Katolickiej, Stowarzyszenie Diabetyków.

Ponadto w miejscowości znajduje się Rodzinny Dom Pomocy „Leoniszki”. Wieś jest wyposażona w infrastrukturę usługowo-handlową i jest skomunikowana siecią komunikacji PKS i PKP, a dawniej ZKM w Ostródzie (dziś Żegluga Ostródzko-Elbląska) - linia nr 10. W gminie Ostróda Samborowo jest największą i najszybciej rozwijającą się wsią. Ulice w Samborowie: Brzozowa, Długa, Dworcowa, Krótka, Miła, Ogrodowa, Ostródzka, Polna, Przemysłowa, Słoneczna, Spółdzielcza, Szkolna, Zatorze i Kwiatowa. Nowe ulice: Jodłowa, Modrzewiowa, Sosnowa, Sportowa, Świerkowa i Piaskowa.

We wsi znajduje się stacja kolejowa, z której odjeżdżają pociągi do Olsztyna, Jabłonowa Pomorskiego, Iławy, Gdyni, Torunia i Bydgoszczy.

Historia[edytuj | edytuj kod]

W 1351 r. sołtys otrzymał ziemię o powierzchni „sześciu radeł pruskich”[1]. W 1365 r. w dokumencie lokacyjnym Prus Wiltut otrzymał 11 radeł. W 1419 r. komtur ostródzki nadał ziemię wielkości trzech radeł pruskich z prawem połowu ryb w rzece Drwęcy niejakiemu Michałowi. W czasach krzyżackich wieś pojawia się w dokumentach w roku 1437, podlegała pod komturię w Ostródzie, były to dobra krzyżackie o powierzchni 53 włók[2]. W latach 1437–1438 była to wieś pruska i liczyła 53 radła. Czynsz (danina) dla Zakonu wynosiła dwadzieścia szelągów od radła. W 1498 r. niejaki Stenzel, za wierną służbę, otrzymał dwa radła w Samborowie.

W 1540 r. w Samborowie mieszkali: sołtys, karczmarz, rybak pszczelarz i woni Prusowie. W latach 1548–1549 była to wieś czynszowa, 11 radeł należało do dwóch wolnych kmieci, sześć włók do sołtysa, a 26 radeł do chłopów (po dwa radła dla każdego). W 1565 r. książę Albrecht nadał za zasługi Wolfowi von Kreyzenowi (starosta ostródzki) lasu położone na północ od Samborowa. W 1584 r. wieś obejmowała obszar 47 radeł, a we wsi byli wolni Prusiowie o nazwiskach Schulz, Lange, Kassubek, Jakub, Gnat. W 1590 r. posługę duszpasterską w Samborowie pełnił pastor ze Smykowa.

W 1621 r. wieś obejmowała obszar 47 radeł i zamieszkała była w większości przez ludność polską. Po pierwszej wojnie szwedzkiej zostało we wsi 9 wolnych gospodarstw dziedzicznych. W 1789 r. Samborowo było wsią królewską z 29 domami. W 1861 r. wieś obejmowała obszar 3910 mórg i mieszkało w niej 519 osób. W tym czasie w Samborowie był tartak, mleczarnia, oberża i stacja kolejowa. We wsi mieszkało sześciu chłopów szarwarkowych, czterech robotników tartacznych i dwóch komorników.

W 1910 r. we wsi mieszkało 529 osób, w tym 195 Polaków. W 1939 r. we wsi było 906 mieszkańców. Obecna nazwa została administracyjnie zatwierdzona 12 listopada 1946[3].

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

  • kościół neogotycki św. Stanisława Biskupa i Męczennika z 1908, rozbudowany w latach 1989-1991;
  • neogotyckie budynki dworca kolejowego;
  • bunkry z pocz. XX w. nad Drwęcą[4].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Tomasz Darmochwał, Marek Jacek Rumiński: Warmia Mazury, przewodnik. Białystok: Agencja TD, 1996. ​ISBN 83-902165-0-7​ s. 52
  2. Cz. Baszyński: Osadnictwo komturstwa ostródzkiego do połowy XV w.. „Zapiski historyczne”, t. 25, 1960, s 103-118, za Ostróda. Z dziejów miasta i okolic. Pojezierze, Olsztyn, 1976, 448 str.
  3. Rozporządzenie Ministrów: Administracji Publicznej i Ziem Odzyskanych z dnia 12 listopada 1946 r. o przywróceniu i ustaleniu urzędowych nazw miejscowości (M.P. z 1946 r. Nr 142, poz. 262)
  4. Piotr Skurzyński "Warmia, Mazury, Suwalszczyzna" Wyd. Sport i Turystyka - Muza S.A. Warszawa 2004 ​​​ISBN 83-7200-631-8​ s. 243

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Ostróda. Z dziejów miasta i okolic, Pojezierze, Olsztyn, 1976, 448 str.