Samborzec

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Artykuł

50°38′58″N 21°39′25″E

- błąd

39 m

WD

50°37'59.9"N, 21°39'0.0"E

- błąd

14 m

Odległość

1963 m

Samborzec
wieś
Ilustracja
Kościół pw. Trójcy Świętej w Samborcu
Państwo

 Polska

Województwo

 świętokrzyskie

Powiat

sandomierski

Gmina

Samborzec

Liczba ludności (2011)

450[1][2]

Strefa numeracyjna

15

Kod pocztowy

27-650[3]

Tablice rejestracyjne

TSA

SIMC

0807040[4]

Położenie na mapie gminy Samborzec
Mapa konturowa gminy Samborzec, blisko centrum na prawo znajduje się punkt z opisem „Samborzec”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, na dole po prawej znajduje się punkt z opisem „Samborzec”
Położenie na mapie województwa świętokrzyskiego
Mapa konturowa województwa świętokrzyskiego, po prawej znajduje się punkt z opisem „Samborzec”
Położenie na mapie powiatu sandomierskiego
Mapa konturowa powiatu sandomierskiego, blisko centrum na dole znajduje się punkt z opisem „Samborzec”
Ziemia50°38′58″N 21°39′25″E/50,649444 21,656944

Samborzecwieś w Polsce położona w województwie świętokrzyskim, w powiecie sandomierskim, siedziba gminy Samborzec[4][5].

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa tarnobrzeskiego.

Historycznie położony jest w Małopolsce, w ziemi sandomierskiej.

Przez wieś przebiega droga krajowa nr 79 z Krakowa do Sandomierza.

We wsi znajduje się jednostka Ochotniczej Straży Pożarnej, której prezesem jest Wiesław Jarosz. Wchodzi ona w skład krajowego systemu ratowniczo-gaśniczego (KSRG)[6].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pierwsze wzmianki o Samborcu umieścił w swoich dziełach Jan Długosz. Wspomina on o założeniu wsi przez rycerza o nazwisku Sambor. W XIII wieku został wybudowany kościół murowany pod wezwaniem św. Trójcy – wg podania – na miejscu dawnej świątyni pogańskiej. Obecny kościół w Samborcu pochodzi z 1691 roku. Jeszcze w okresie międzywojennym na obszarze obecnego Samborca znajdowały się 3 miejscowości: Samborzec - folwark, Samborzec - wieś i Samborzec Poduchowny - wieś. Z okresu okupacji hitlerowskiej pozostały tutaj bolesne ślady w postaci miejsca rozstrzelania dziesięciu Polaków, przywiezionych przez gestapowców z Ostrowca Świętokrzyskiego, więzionych tam jako zakładników w 1943 roku. Miejscem tej pamięci narodowej jest płyta przed gmachem szkolnym w Samborcu.

Urodzili się tutaj bł. ks. Antoni Rewera oraz bł. ks. kmdr ppor. Władysław Miegoń beatyfikowani w gronie 108 męczenników.

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

Dawne części wsi – obiekty fizjograficzne[edytuj | edytuj kod]

W latach 70. XX wieku przyporządkowano i opracowano spis lokalnych części integralnych dla Samborca zawarty w tabeli 1.

Tabela 1. Wykaz urzędowych nazw miejscowych i obiektów fizjograficznych[8]
Nazwa wsi – miasta Nazwy części wsi
– miasta
Nazwy obiektów fizjograficznych
– charakter obiektu
I. Gromada SAMBORZEC
  1. Samborzec
  1. Łąka
  2. Samborzec Poduchowny
  1. Byczysko – łąka
  2. Leszcza – pole, łąka
  3. Łąka – pole, łąka
  4. Plebańskie – pole
  5. Szewska Łąka – łąka
  6. Świerkowe – łąka
  7. Świńska Góra – pole, wzniesienie
  8. Za Wałem – łąka

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Wieś Samborzec w liczbach, Polska w liczbach [dostęp 2022-02-20] (pol.), liczba ludności w oparciu o dane GUS.
  2. GUS: Ludność - struktura według ekonomicznych grup wieku. Stan w dniu 31.03.2011 r..
  3. Poczta Polska. Wyszukiwarka kodów pocztowych
  4. a b GUS. Wyszukiwarka TERYT
  5. Rozporządzenie w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części (Dz.U. z 2013 r. poz. 200)
  6. OSP Samborzec KSRG. samborzec.pl. [dostęp 2016-01-20].
  7. a b Rejestr zabytków nieruchomych – województwo świętokrzyskie, Narodowy Instytut Dziedzictwa, 30 września 2021, s. 54 [dostęp 2016-01-20].
  8. Leon Kaczmarek (red. nauk. zeszytu), Witold Taszycki (red. nauk. wyd.): Urzędowe Nazwy miejscowości i obiektów fizjograficznych. 32. Powiat sandomierski województwo kieleckie. Komisja ustalania nazw miejscowości i obiektów fizjograficznych (do użytku służbowego). Z: 33. Warszawa: Urząd Rady Ministrów. Biuro do Spraw Prezydiów Rad Nadzorczych, 1970, s. 49.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]