Samodzielna Eskadra Lotnictwa Marynarki Wojennej

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Samodzielna Eskadra Lotnictwa Marynarki Wojennej
Historia
Państwo  Polska
Sformowanie 1948
Rozformowanie 1950
Tradycje
Kontynuacja 30 Pułk Lotnictwa MW
7 Pułk Lotnictwa Specjalnego
Dowódcy
Pierwszy kmdr por. pil. Aleksander Majewski
Organizacja
Dyslokacja Wicko Morskie
Rodzaj sił zbrojnych Marynarka Wojenna
Rodzaj wojsk Wojska lotnicze
Podległość Dowództwo Marynarki Wojennej

Samodzielna Eskadra Lotnictwa Marynarki Wojennej (sel MW) – pododdział lotniczy Marynarki Wojennej.

Formowanie i zmiany organizacyjne[edytuj | edytuj kod]

W lutym 1948 roku rozpoczęto formowanie Samodzielnej Eskadry Lotnictwa Marynarki Wojennej[a]. Etat eskadry przewidywał 316 wojskowych i 7 pracowników kontraktowych[1]. Znajdujący się już w dyspozycji Dowództwa MW klucz łącznikowy Po-2 został wcielony w skład organizującej się eskadry. Wyposażenie stanowiły samoloty myśliwskie Jak-9M, szturmowe Ił-2, bombowo-rozpoznawcze Pe-2FT, szkolno-bojowe Jak-9W oraz łącznikowe Po-2[2]. Pod względem operacyjnym sel MW podlegała Dowództwu Marynarki Wojennej, a Dowództwo Wojsk Lotniczych było odpowiedzialne za wyszkolenie lotnicze i techniczne personelu, uzupełnienie kadrowe, stan techniczny samolotów, zaopatrzenie w paliwo i smary[b].

18 października 1948 roku komisja Marynarki Wojennej pod przewodnictwem szefa lotnictwa MW, kmdr. por. nawig. Eustachego Szczepaniuka, przyjęła od Dowództwa Wojsk Lotniczych sformowaną eskadrę[3].

W listopadzie 1949 roku minister obrony narodowej polecił przeformować samodzielną eskadrę lotniczą MW na 30 Pułk Lotniczy oraz zorganizować 50 batalion obsługi lotnisk i kompanię szkolną lotnictwa MW. Jednostki te zostały sformowane w 1950 roku[4].

Struktura organizacyjna[edytuj | edytuj kod]

dowództwo eskadry

  • dwa klucze szturmowe
  • jeden klucz myśliwski
  • jeden klucz bombowo-rozpoznawczy
  • jeden klucz łącznikowy

5 lutego 1949 roku Wojska Lotnicze przekazały dodatkowy klucz myśliwski Jak-9P, a nieco później klucz łącznikowy[5].

Dowództwo eskadry[edytuj | edytuj kod]

Skład dowództwa podano za:Czesław Krzemiński: Polskie lotnictwo wojskowe 1945-1980. s. 31.

  • dowódca – kmdr por. pil. Aleksander Majewski
  • zastępca do spraw polityczno-wychowawczych – kpt. mar. Stanisław Ordon
  • pomocnik do spraw pilotażu – por. pil. Mieczysław Góral
  • szef sztabu – por.pil. Jan Łaniecki

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Rozkaz organizacyjny ministra obrony narodowej z 28 lutego 1948 roku
  2. Rozkaz ministra obrony narodowej z 28 października 1948 roku

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Józef Zieliński [red.]: Polskie lotnictwo wojskowe 1945-2010. s. 16.
  2. Andrzej Morgała]: Samoloty w polskim lotnictwie morskim. s. 105.
  3. Czesław Krzemiński: Polskie lotnictwo wojskowe 1945-1980. s. 31.
  4. Andrzej Morgała]: Samoloty w polskim lotnictwie morskim. s. 107.
  5. Andrzej Morgała]: Samoloty w polskim lotnictwie morskim. s. 106.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Andrzej Morgała: Samoloty w polskim lotnictwie morskim. Warszawa: Wydawnictwo Komunikacji i Łączności, 1985. ISBN 978-83-1112-14-09.
  • Czesław Krzemiński: Polskie lotnictwo wojskowe 1945-1980: zarys dziejów. Warszawa: Wydawnictwo Komunikacji i Łączności, 1989. ISBN 83-206-0782-5.
  • Józef Zieliński [red.]: Polskie lotnictwo wojskowe 1945-2010: rozwój, organizacja, katastrofy lotnicze. Warszawa: Bellona SA; Wojskowe Stowarzyszenie Społeczno-Kulturalne "SWAT", 2011. ISBN 978-83-1112-14-09.