Samolot szturmowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Amerykański samolot szturmowy Fairchild A-10 Thunderbolt II

Samolot szturmowy - kategoria samolotu bojowego służącego do atakowania celów naziemnych.

W czasie II wojny światowej samolotem szturmowym bywał niewielkich rozmiarów bombowiec (np. Junkers Ju 87), czasem bombowiec dwusilnikowy (np. Douglas A-20 Havoc), częściej ciężki myśliwiec (Hawker Typhoon czy Hawker Tempest). Pierwszym radzieckim zaprojektowanym od podstaw samolotem szturmowym był powstały w biurze konstrukcyjnym Siergieja Iljuszyna Ił-2 (i jego następca Ił-10), cechujący się integralnym opancerzeniem kabiny załogi. Poza atakowaniem celów naziemnych służył jako bezpośrednie wsparcie oddziałów walczących na ziemi oraz do precyzyjnego bombardowania lub ostrzału z broni pokładowej, rakiet niekierowanych lub pocisków kierowanych powierzchniowych i punktowych celów naziemnych.

Pierwszy raz na wielką skalę lotnictwa szturmowego użyli Niemcy, którzy w dużej mierze oparli doktrynę blitzkriegu na bezpośrednim wsparciu wojsk pancernych i piechoty lotnictwem szturmowym i taktycznym. Użyto m.in. samolotów Ju-87 Stuka.

Zastosowanie lotnictwa szturmowego oprócz wsparcia ma również silne działanie psychologiczne na wroga, co dobitnie pokazały walki w kampanii wrześniowej w 1939 kiedy wśród polskich żołnierzy panowała psychoza, że „wszystko co w powietrzu to niemieckie”. Doprowadziło to do przypadków otwierania ognia do własnych samolotów w obawie przed bombardowaniem.