Samospalenie (forma samobójstwa)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy rodzaju demonstracyjnego samobójstwa. Zobacz też: rzekome zjawisko samozapłonu ludzkiego ciała.
Samospalenie Ryszarda Siwca (1968)

Samospaleniesamobójstwo polegające najczęściej na oblaniu się przez samobójcę łatwopalnym płynem i podpaleniu[1], rzadziej na skoku do lawy lub stopionej stali. Zwykle jest to forma demonstracyjnego protestu, zwłaszcza o charakterze politycznym.

Niektóre systemy filozoficzne i religijne dopuszczają samospalenie jako poświęcenie się w imię wyższego celu – na przykład w Indiach dobrowolne spalenie się wdowy po śmierci męża.

Znane przypadki samospaleń[edytuj | edytuj kod]

Inne fakty związane z samospaleniem[edytuj | edytuj kod]

  • Bohater powieści Mała apokalipsa (1979) Tadeusza Konwickiego ma dokonać protestacyjnego samospalenia przed Pałacem Kultury i Nauki.
  • Część staroobrzędowców uznawała, że reforma liturgiczna patriarchy Nikona pozbawiła Rosyjski Kościół Prawosławny łaski bożej, a drogą do oczyszczenia i powrotu do Boga miało być rytualne samobójstwo. Wierni zamykali się w cerkwiach z całymi rodzinami oraz ze starymi księgami liturgicznymi, po czym podkładano ogień[14].
  • Według jego siostry Richard Pryor (aktor) w roku 1981 podczas prac nad jednym z filmów próbował popełnić samobójstwo przez samospalenie. Wszyscy zgromadzeni wtedy na planie filmowym byli przekonani, że był to wypadek. Było to jeszcze przed wykryciem u Pryora stwardnienia rozsianego[15].
  • Dwukrotnie nieudaną próbę samospalenia podejmował także polski bezrobotny Mieczysław Banach. Pierwszy raz w 1987, przed Ministerstwem Sprawiedliwości w Warszawie w ramach protestu przeciw niesprawiedliwości polskich sądów (został uratowany przez lekarzy). Drugą próbę samospalenia podjął 11 listopada 1999 na dworcu w Wałczu, protestując przeciwko postawie swojej gminy, która jego zdaniem nie chciała udzielić mu pomocy i oszukała go mimo jego ciężkiej choroby (został uratowany przez przechodniów)[16].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. samospalenie – Słownik języka polskiego PWN, sjp.pwn.pl [dostęp 2017-12-04] (pol.).
  2. a b c d e Żywe pochodnie, odkrywcy.pl, 06.05.2011
  3. Oskar Brüsewitz – pastor, który się spalił, ekumenizm.pl, 17.08.2006
  4. Walenty Badylak: Rozpalić sumienie. Dziennik Polski, 2011.
  5. Living torches – Musa Mamut (ang.). http://www.janpalach.cz.+[dostęp 7 maja 2017].
  6. Artykuł "Samospalenie w proteście przeciwko Islamowi" w serwisie Kosciol.pl (opublikowano 03.11.2006)
  7. Artykuł "Wybory w Tunezji" w serwisie Forum Żydzi, Chrześcijanie, Muzułmanie (opublikowano 24.11.2011)
  8. Samospalenie przed Kancelarią Premiera. Jest list dla Tuska – Polska – Newsweek.pl
  9. „Niech Pan spojrzy w oczy moim dzieciom” | Niezależna
  10. Artykuł Alesandry Krzyżaniak-Gumowskiej – "Tata się podpalił" w serwisie Polska.Newsweek.pl (opublikowano 14.07.2013)
  11. Tybetański mnich podpalił się w Chinach. polsatnews.pl. [dostęp 2016-03-03].
  12. Nowe ustalenia w sprawie mężczyzny, który dokonał samospalenia przed PKiN, „Newsweek.pl”, 20 października 2017 [dostęp 2017-10-29].
  13. Piotr S., Szary Człowiek nie żyje. Cześć jego pamięci!, „oko.press”, 29 października 2017 [dostęp 2017-10-29].)
  14. Poliakov L.: L'epopée des vieux-croyants. Paris: Perrin, 1991, s. 51-54.
  15. Artykuł "Richard Pryor nie może mówić" w serwisie film.wp.pl (opublikowano 03.01.2005)
  16. Artykuł "Już nie chcę być Polakiem" w serwisie interia360p.pl (opublikowano 21.08.2007)