Samuel David Dealey

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Samuel David Dealey
Ilustracja
Commander Commander
Data i miejsce urodzenia 13 września 1906
Dallas
Data i miejsce śmierci 24 sierpnia 1944
k. Luzonu na wodach Filipin
Przebieg służby
Lata służby 1930–1944
Siły zbrojne United States Navy United States Navy
Stanowiska dowódca:
USS S-20
USS „Harder”
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
wojna na Pacyfiku
Odznaczenia
Submarine Officer Badge
Medal Honoru (Stany Zjednoczone)
Award-star-gold-3d.png
Award-star-gold-3d.png
Award-star-gold-3d.png
Krzyż Marynarki Wojennej - czterokrotnie (Stany Zjednoczone)
Distinguished Service Cross  (Stany Zjednoczone) Srebrna Gwiazda  (Stany Zjednoczone) Purpurowe Serce  (Stany Zjednoczone) Combat Cation Ribbon Navy Presidential Unit Citation  (Stany Zjednoczone) American Defense Service Medal American Campaign Medal Asiatic-Pacific Campaign Medal (siedmiokrotnie) Medal Zwycięstwa II Wojny Światowej

Samuel David Dealey (ur. 13 września 1906 w Dallas, zm. 24 sierpnia 1944 k. Luzonu na wodach Filipin) – komandor porucznik United States Navy, dowódca okrętów podwodnych podczas wojny na Pacyfiku. Dowodząc okrętem USS „Harder” (SS-257) podczas prowadzonej na tym akwenie wojny podwodnej, zdobył uznanie jako jeden z najskuteczniejszych dowódców amerykańskiej floty podwodnej. Zyskał miano „Zabójcy niszczycieli” za sprawą zatopienia czterech japońskich jednostek tej klasy, w tym trzech w ciągu 3 dni.

Biografia[edytuj]

Samuel David Dealey Junior urodził się 13 września 1906 w prominentnej rodzinie teksańskiej, jako najmłodsze z pięciorga dzieci swoich rodziców. Jego ojciec zmarł, gdy Samuel skończył sześć lat. Później przez pewien czas mieszkał w Santa Monica w Kalifornii i tam rozpoczął naukę w szkole średniej. Powrócił jednak do Dallas, gdzie ukończył Oak Cliff High School. Następnie przez dwa lata studiował na tamtejszym Southern Methodist University. Przerwał jednak studia uniwersyteckie i w 1925 wstąpił do Akademii Marynarki Wojennej w Annapolis. Z powodu słabych wyników w nauce z zakresu matematyki i chemii, został zmuszony do opuszczenia uczelni, do której jednak powrócił rok później i ukończył ją w 1930[1].

W tym samym roku poślubił Edwinę Vawter, co było wydarzeniem niezwykłym w marynarce amerykańskiej, gdyż absolwenci uczelni zobowiązani byli zwykle do służby przez co najmniej dwa lata przed zawarciem małżeństwa[1]. Rok później narodziła się pierwsza córka Dealeyów – Joan. Dwa lata później przyszedł na świat syn – David, zaś w 1941 druga córka – Barbara Lee.

Kariera wojskowa[edytuj]

Przed objęciem dowództwa swojego finalnego okrętu, pełnił służbę na kilku jednostkach, zaczynając od pancernika USS „Nevada”. Motywowany jednak perspektywą spędzania dłuższego czasu na lądzie (niż nawodniacy) z rodziną oraz zwiększenia poborów, w 1934 złożył wniosek o skierowanie go do szkoły okrętów podwodnych (Submarine School) w Groton. Po jej ukończeniu, został skierowany na Hawaje, gdzie służył na kilku okrętach podwodnych. 5 kwietnia 1940 objął stanowisko zastępcy dowódcy niszczyciela USS „Reuben James”, który 31 października 1941 – kilka miesięcy po opuszczeniu jednostki przez Dealeya – stał się pierwszym zatopionym przez marynarkę japońską okrętem amerykańskim w II wojnie światowej[2].

Wiosną 1941 objął swój pierwszy okręt podwodny, USS S-20 (SS-125), którym dowodził niemal dwa lata. 2 grudnia 1942 został dowódcą USS „Harder”, okrętu podwodnego nowego typu – „Gato”. 24 sierpnia 1944 okręt wraz z całą załogą został zatopiony w pobliżu wyspy Luzon na wodach Filipin.

Po przeprowadzonej w okresie powojennym weryfikacji, komandorowi porucznikowi Dealeyowi oficjalnie przyznano zatopienie szesnastu jednostek japońskich, o łącznym tonażu 54 000 ton.

Daley został pośmiertnie odznaczony przez Kongres Stanów Zjednoczonych Medalem Honoru. Uhonorowano nim zaledwie siedmiu oficerów broni podwodnej.

Przypisy

  1. a b Michael Sturma, Death at a Distance, s. 18-20
  2. Michael Sturma, Death at a Distance, s. 20-24

Bibliografia[edytuj]