Samuel Eto’o

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Samuel Eto'o)
Skocz do: nawigacja, szukaj
Samuel Eto’o
Samuel 2011.jpg
Imię i nazwisko Samuel Eto’o Fils
Data i miejsce
urodzenia
10 marca 1981
Duala, Kamerun
Pseudonim Czarna Perła
Pozycja napastnik
Wzrost 180 cm[1]
Masa ciała 73 kg[1]
Informacje klubowe
Obecny klub Antalyaspor
Numer 9
Kariera juniorska
1992–1996
1996–1997
Kadji Sport Academies
Real Madryt
Kariera seniorska[a]
Lata Klub M (G)
1997–2000
1997–1998
1999
2000
2000–2004
2004–2009
2009–2011
2011–2013
2013–2014
2014–2015
2015
2015–
Real Madryt
CD Leganés (wyp.)
Espanyol (wyp.)
Real Mallorca (wyp.)
Real Mallorca
Barcelona
Inter Mediolan
Anży Machaczkała
Chelsea
Everton
Sampdoria
Antalyaspor
3 (0)
28 (3)
1 (0)
13 (6)
120 (48)
145 (108)
67 (33)
53 (25)
21 (9)
14 (3)
18 (2)
2 (3)
Reprezentacja narodowa
Lata Reprezentacja
2000
1997–2014
Kamerun Kamerun U23 (IO 2000)
 Kamerun
6 (1)
118 (56)[2]
  1. Mecze i gole w lidze akt. 23 sierpnia 2015.
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Samuel Eto’o w reprezentacji Kamerunu.
Eto’o, jako zawodnik FC Barcelona.

Samuel Eto’o Fils (wym. [samɥɛl eto fis]; ur. 10 marca 1981 w Duali) – kameruński piłkarz, występujący na pozycji napastnika w Antalyaspor oraz były napastnik reprezentacji kraju (rekordzista pod względem liczby strzelonych bramek w kadrze narodowej[2]), złoty medalista olimpijski Igrzysk z 2000, uczestnik czterech turniejów finałowych mistrzostw świata (1998, 2002, 2010 i 2014). Czterokrotnie wybierany Piłkarzem Roku Afryki (2003, 2004, 2005, 2010). W swojej karierze występował m.in. w Realu Madryt, FC Barcelona, Interze Mediolan, Everton, Chelsea i Sampdoria.

Kariera[edytuj | edytuj kod]

Początki[edytuj | edytuj kod]

Wychowanek akademii piłkarskiej Kadji Sport Academies w Duali, w której występował w latach 1992–1996. W wieku 15 lat przeniósł się do akademii Realu Madryt, z którym podpisał sześcioletni kontrakt i w tym samym 1996 rozpoczął treningi w drużynie B tego klubu. W sezonie 1996/1997 Real Madryt Castilla zajął 18 miejsce w Segunda División i spadł klasę niżej. Z uwagi na fakt, że w hiszpańskiej III lidze nie mogli wówczas występować piłkarze spoza państw Unii Europejskiej, a nie miał szans na włączenie do kadry pierwszego zespołu "królewskich", musiał opuścić Real. Dlatego w sezonie 1997/1998 został wypożyczony do II-ligowego CD Leganés, a w 1999 do Espanyolu Barcelona, w którym na skutek nieporozumień z trenerem zagrał tylko jedno oficjalne spotkanie ligowe. Sytuacja nie uległa poprawie nawet po Mistrzostwach Świata 1998, w których wystąpił jako najmłodszy zawodnik turnieju. Niechciany w Madrycie został po raz kolejny wypożyczony – tym razem do Realu Mallorca – gdzie grał aż do wygaśnięcia kontraktu z Realem.

RCD Mallorca[edytuj | edytuj kod]

W sezonie 2003/2004 RCD Mallorca sięgnęła po Puchar Króla, pokonując w finale Recreativo de Huelva. Jednak problemy finansowe tego klubu i słaba postawa w całym sezonie - w efekcie czego zespół cudem utrzymał się w Primera Division - spowodowały, że napastnik zaczął poważnie myśleć nad zmianą barw klubowych. Uhonorowany tytułem najlepszego piłkarza Afryki 2003 mógł spokojnie czekać na oferty europejskich potentatów. Po czterech latach gry w zespole z Majorki, Eto’o stał się jego najlepszym strzelcem w historii pierwszoligowych występów zaliczając 54 trafienia. Skuteczność napastnika przyciągnęła uwagę FC Barcelona, która potrzebowała dobrego napastnika. Także FC Liverpool i Real Madryt chciały sprowadzić tego zawodnika. Jednak mający pierwszeństwo w negocjacjach Real, który wciąż posiadał 50 procent udziałów Kameruńczyka, zrezygnował z walki, gdyż Eto’o nie posiadał paszportu Unii Europejskiej.

FC Barcelona[edytuj | edytuj kod]

Ostatecznie Eto’o zasilił szeregi Barcelony stając się pierwszym Kameruńczykiem, który występował tym klubie. Suma odstępnego wynosiła 24 miliony euro i rozdzielona została po równo między Mallorcę i Real.

Z drużyną Barcelony zdobył Mistrzostwo Hiszpanii (trzykrotnie), Superpuchar Hiszpanii. W 2006 i 2009 triumfował z Barceloną w Lidze Mistrzów, sukces ten powtórzył także w 2010 w barwach Interu.

20 października 2007 otrzymał hiszpańskie obywatelstwo. W sezonie 2008/2009 w III rundzie kwalifikacji LM strzelił dwie bramki Wiśle Kraków (4:0).

Samuel Eto’o w barwach Interu Mediolan.

Inter Mediolan[edytuj | edytuj kod]

W lipcu 2009 przeszedł do włoskiego Interu Mediolan. W nowej drużynie zadebiutował 30 lipca 2009 w sparingowym meczu z AS Monaco. Inter wygrał tamto spotkanie 1:0. Kameruńczyk stwierdził, iż szybko wpasował się w tę grupę zawodników i doskonale rozumie się z Diego Milito[3].

Anży Machaczkała[edytuj | edytuj kod]

Po dwóch latach gry we Włoszech, w sierpniu 2011 media donosiły o zaawansowanych rozmowach w sprawie przejścia piłkarza do rosyjskiego klubu Anży Machaczkała[4]. 23 sierpnia 2011 rosyjski klub potwierdził że oba kluby osiągnęły porozumienie w sprawie transferu. Według informacji Kameruńczyk będzie najlepiej zarabiającym piłkarzem świata z kontraktem wartym ok. 15-20 mln euro rocznie[5]. W nowej drużynie zadebiutował 27 sierpnia 2011 w spotkaniu z FK Rostów. Pojawił się na boisku w 58. min., a w 80. min. zdobył wyrównującego gola (mecz zakończył się remisem 1:1)[6]. [7].

Chelsea[edytuj | edytuj kod]

29 sierpnia 2013 Eto’o podpisał roczny kontrakt z Chelsea. 14 września 2013 zadebiutował w meczu ligowym przeciwko Evertonowi. Spotkanie zakończyło się porażką "The Blues" 0:1. 19 stycznia 2014 zaliczył pierwszego hat-tricka w wygranym przez Chelsea 3:1 meczu z Manchesterem United[8].

Everton[edytuj | edytuj kod]

26 sierpnia 2014 podpisał dwuletni kontrakt z Evertonem.

Sampdoria Genua[edytuj | edytuj kod]

27 stycznia 2015 roku podpisał 3,5-letni kontrakt z Sampdorią Genua.

Antalyaspor[edytuj | edytuj kod]

7 lipca 2015 roku podpisał trzyletni kontrakt z Antalyasporem.

Reprezentacja[edytuj | edytuj kod]

W seniorskiej kadrze narodowej swojego kraju zadebiutował na jeden dzień przed 16 urodzinami – 9 marca 1997 w San José, w przegranym 5:0 towarzyskim spotkaniu przeciwko Kostaryce[2]. W 1998 został - przez selekcjonera Claude’a Le Roya - powołany na mistrzostwa świata we Francji. Na tym turnieju zadebiutował 17 czerwca 1998, w wieku 17 lat i 3 miesięcy, podczas przegranego 0:3 meczu fazy grupowej z Włochami i był to jego jedyny występ na tej imprezie. 22 stycznia 2000, zremisowanym 1:1 meczem z Ghaną, zadebiutował w Pucharze Narodów Afryki, a 6 dni później - w wygranym 3:0 spotkaniu z Wybrzeżem Kości Słoniowej - zdobył swą pierwszą bramkę w kadrze narodowej[2]. W 2000 został mistrzem Afryki i złotym medalistą IO w Sydney. Pierwszą bramkę na mundialu zdobył w czasie MŚ 2002 – 6 czerwca 2002 w meczu przeciwko Arabii Saudyjskiej. W grudniu 2011 piłkarska federacja Kamerunu zawiesiła Eto’o na 15 spotkań, karząc go tym samym za udział w strajku reprezentantów kraju, który doprowadził do odwołania towarzyskiego meczu z Algierią 15 listopada 2011[9]. Zawieszenie piłkarza wywołało falę krytyki ze strony władz państwowych, co spowodowało zmniejszenie kary przez tamtejszą federację piłkarską z 15 do 4 meczów[10]. We wrześniu 2013 po grupowym zwycięstwie w eliminacjach do Mistrzostw Świata 2014 nad Libią niespodziewanie Eto’o przekazał informację kolegom, że kończy grę w barwach narodowych. Jak twierdzi sam Eto’o przyczyną takiego zachowania były sprawy rodzinne[11][12]. W październiku 2013 po długich namowach prezydenta kraju Paula Biyii, Eto’o powrócił do reprezentacji narodowej, na mecz barażowy o Mistrzostwa Świata 2014 przeciwko Tunezji. 27 sierpnia 2014 ogłosił zakończenie reprezentacyjnej kariery[13].

Statystyki klubowe[edytuj | edytuj kod]

Źródło[14]:

Kluby Sezon Ligi krajowe Puchary krajowe Europejskie puchary Razem
mecze gole mecze gole mecze gole mecze gole
CD Leganés 1997/1998 28 3 2 1 30 4
Real Madryt 1998/1999 1 0 0 0 0 0 1 0
Espanyol Barcelona 1998/1999 1 0 0 0 1 0
Real Madryt 1999/2000 2 0 0 0 3 0 5 0
RCD Mallorca 1999/2000 13 6 0 0 13 6
2000/2001 28 11 5 2 33 13
2001/2002 30 6 1 1 9 3 40 10
2002/2003 30 14 6 5 36 19
2003/2004 32 17 2 0 7 4 41 21
Łącznie 133 54 14 8 16 7 163 69
FC Barcelona
2004/2005 37 25 1 0 7 4 45 29
2005/2006 35 26 2 2 11 6 48 34
2006/2007 19 11 4 1 4 1 27 13
2007/2008 18 16 3 1 7 1 28 18
2008/2009 36 30 4 0 12 6 52 36
Łącznie 144 108 14 4 41 18 199 130
Inter Mediolan 2009/2010 32 12 3 2 13 2 48 16
2010/2011 35 21 7 8 11 8 53 37
Łącznie 67 33 10 10 24 10 101 53
Anży Machaczkała 2011/2012 22 13 1 0 0 0 23 13
2012/2013 25 10 2 2 16 9 41 21
2013/2014 6 2 0 0 0 0 6 2
Łącznie 53 25 3 2 16 9 72 36
Chelsea 2013/2014 21 9 5 0 9 3 35 12
Everton 2014/2015 14 3 1 0 1 0 16 3
Łącznie w karierze 467 235 49 25 110 47 622 307
Stan na 28 grudnia 2014

Osiągnięcia[edytuj | edytuj kod]

Inter Mediolan

FC Barcelona

RCD Mallorca

Reprezentacja Kamerunu

Osiągnięcia indywidualne

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Od 2007 żonaty z Georgette Eto’o, z którą ma pięcioro dzieci: Sienę, Lynna, Maelle, Annie i Etienne'a. Ma dwóch młodszych braci: Davida-Pierre'a Eto’o i Etienne’a Eto’o, którzy również są piłkarzami. Jest katolikiem[15].

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

  • Był najmłodszym piłkarzem mundialu 1998 (miał wówczas 17 lat).
  • Zdobywał potrójną koronę w dwóch kolejnych latach (w 2009 z Barceloną i w 2010 z Interem).
  • W 2015 roku razem z międzynarodową siecią Futbol Przeciwko Rasizmowi w Europie (FARE), założoną we współpracy ze Stowarzyszeniem „NIGDY WIĘCEJ”, został uhonorowany Europejskim Medalem Tolerancji przyznawanym przez Europejską Radę ds. Tolerancji i Pojednania (ECTR), założoną przez byłego prezydenta Aleksandra Kwaśniewskiego.[16] W 2006 roku Samuel Eto’o, ówczesny zawodnik FC Barcelona, w geście protestu przeciwko rasistowskim okrzykom z trybun – postanowił opuścić boisko.

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]