Samuel Hirszenberg

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Samuel Hirszenberg
Ilustracja
Autoportret, 1907 r.
Data i miejsce urodzenia 22 lutego 1865
Łódź
Data i miejsce śmierci 15 września 1908
Jerozolima
Dziedzina sztuki malarstwo
Epoka realizm, impresjonizm
Żyd Wieczny Tułacz
Szabat

Samuel Hirszenberg (ur. 22 lutego 1865 w Łodzi, zm. 15 września 1908 w Jerozolimie) – polski malarz pochodzenia żydowskiego. Brat Henryka i Leona Hirszenbergów oraz szwagier Henryka Glicensteina[1].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Okres edukacji[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w Łodzi. Jego rodzicami byli Sura oraz Dawid Hirszenbergowie. W rodzinnym mieście, w latach 1866-1880, uczęszczał do Szkoły Rzemiosła. Talent młodego artysty dostrzegł dyrektor łódzkiego Szpitala im. Poznańskich, dr Maksymilian Cohn. To dzięki niemu Samuelowi Hirszenbergowi udało się otrzymać od łódzkich przemysłowców stypendium (m.in. od Izraela Poznańskiego), dzięki któremu w latach 1881-1883 mógł wyjechać do Szkoły Sztuk Pięknych w Krakowie, gdzie kształcił się w pracowniach Feliksa Szynalewskiego, Izydora Jabłońskiego i Władysława Łuszczkiewicza. Od 1883 roku nauki pobierał w Akademii monachijskiej, pod kierunkiem Alexandra Wagnera, i następnie w Paryżu w akademii Filippo Colarossiego[1][2].

Powrót do Łodzi[edytuj | edytuj kod]

Po zakończeniu edukacji osiadł w Łodzi, gdzie związał się z tamtejszym środowiskiem artystycznym (m.in. z Natanem Altmanem, Henrykiem Glicensteinem czy Leopoldem Pilichowskim). W 1903 został zatrudniony przez Leonię Poznańską w celu udekorowania sali jadalnej oraz balowej w Pałacu Izraela Poznańskiego[3]. Często wyjeżdżał, m.in. do Rzymu, Bretanii i Monachium. W 1904 roku ponownie przeniósł się do Krakowa[1][2].

Wyjazd do Jerozolimy[edytuj | edytuj kod]

W 1906 roku wyjechał do Jerozolimy, w celu objęcia posady profesora w Szkole Sztuki Besaleel. Jego działalność przerwała przedwczesna śmierć w 1908 roku[1][2].

Twórczość[edytuj | edytuj kod]

Samuel Hirszenberg uprawiał malarstwo realistyczne, stopniowo przechodząc do impresjonizmu, wiele jego prac nawiązuje do symbolizmu i wkracza na grunt ekspresjonizmu. Malował melancholijne sceny rodzajowe o tematyce żydowskiej, duże alegorie często inspirowane literaturą. Poruszał tematykę prześladowań i pogromów Żydów, przedstawiał żydowskie obrzędy i tradycję, ilustrował ich powolny proces asymilacji. Jednocześnie tworzył tradycyjne portrety, liczne pejzaże, kompozycje dekoracyjne i sporadycznie akty[1].

Artysta debiutował w Zachęcie w 1885 roku, często i systematycznie wystawiał m.in. w Towarzystwie Przyjaciół Sztuk Pięknych w Krakowie, Towarzystwie Zachęty Sztuk Pięknych w Warszawie, ponadto w Berlinie, Monachium i Paryżu. Jego prace uległy w znacznej części zniszczeniu w czasie II wojny światowej, zachowana część rozproszona w kolekcjach prywatnych. Najbardziej znane obrazy to: Żyd wieczny tułacz, Urania, Spinoza wyklęty, Cmentarz żydowski, Jeszyboth, Pod ścianą płaczu, Synagoga, Czarny sztandar[4][2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e Jewish Historical Institute, 7 marca 2017 [dostęp 2017-03-07] [zarchiwizowane z adresu 2017-03-07].
  2. a b c d Samuel Hirszenberg ● Biografia, dzieła, wystawy ● Artinfo.pl, 7 marca 2017 [dostęp 2017-03-07] [zarchiwizowane z adresu 2017-03-07].
  3. Poznańscy [w:] Marcin Jakub Szymański, Błażej Torański, Fabrykanci. Burzliwe dzieje rodów łódzkich przemysłowców, Warszawa: Zona Zero, 28 października 2016, s. 103, ISBN 978-83-935847-8-9.
  4. The Jewish Museum, 7 marca 2017 [dostęp 2017-03-07] [zarchiwizowane z adresu 2017-03-07].

Literatura uzupełniająca[edytuj | edytuj kod]

  • Koniec wieku: sztuka polskiego modernizmu, 1890-1914. Elżbieta Charazińska, Łukasz Kossowski (red.). Warszawa: Muzeum Narodowe, s. 475, [5]. ISBN 83-7100-130-4.
  • Susan Tumarkin Goodman: The Emergence of Jewish Artists in Nineteenth-Century Europe. Merrell. ISBN 978-1-85894-153-0.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]