Samuel Hood (wicehrabia)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Samuel Hood
Ilustracja
Admiral
Data urodzenia 12 grudnia 1724
Data śmierci 27 stycznia 1816
Przebieg służby
Lata służby 1741–1816
Siły zbrojne Royal Navy
Główne wojny i bitwy wojna siedmioletnia
wojna o niepodległość Stanów Zjednoczonych
wojny rewolucyjnej Francji

Samuel Hood (ur. 12 grudnia 1724, zm. 27 stycznia 1816) – brytyjski admirał, uczestnik wojny o niepodległość Stanów Zjednoczonych i wojen z rewolucyjną Francją, członek Parlamentu, od 1796 roku par brytyjski jako wicehrabia Hood.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Samuel Hood wstąpił do Royal Navy w 1741 roku. Służył między innymi na 50-działowym liniowcu "Romney", fregatach "Garland" i "Sheerness", by w 1754 roku objąć dowództwo 14-działowego slupa "Jamaica" w składzie North American Station. Awansowany dwa lata później do stopnia komandora (Captain), powrócił do Wielkiej Brytanii jako dowódca 70-działowego okrętu liniowego "Grafton".

Podczas wojny siedmioletniej wziął udział w blokadzie francuskiego wybrzeża. W 1759 roku, dowodząc 32-działową fregatą "Vestal" zdobył po walce francuską "La Bellone". W tym samym roku służył pod Rodneyem w rajdzie na Hawr, w latach 1760–1763 operował na Morzu Śródziemnym. Następnie objął dowództwo liniowca "Thunderer", z którym został w 1765 roku wysłany do Ameryki. Dwa lata później objął dowództwo nad North American Station.

Po powrocie do Wielkiej Brytanii w 1770 roku, został skierowany do służby na lądzie, w Portsmouth. W 1778 roku objął komendanturę tamtejszej stoczni marynarki oraz funkcję gubernatora Royal Naval Academy. W tym samym roku został kreowany baronetem. W 1780 roku, awansowany na stopień kontradmirała (Rear-Admiral), powrócił na morze, skierowany dla wzmocnienia sił admirała Rodneya w Indiach Zachodnich, gdzie pozostał do zakończenia wojny o niepodległość Stanów Zjednoczonych. Brał udział w walkach z Francuzami, między innymi blokadzie Martyniki. Wysłany na północ połączył się z siłami admirała Thomasa Gravesa, 5 września 1781 roku dowodził brytyjską ariergardą w przegranej bitwie w Zatoce Chesapeake z francuską flotą dowodzoną przez admirała de Grasse. Powrócił do Indii Zachodnich, gdzie odzyskał z rąk Francuzów wyspy Saint Kitts oraz Nevis, po czym dołączył do Rodneya w bitwie koło Dominiki 12 kwietnia 1782 roku. Załoga jego flagowego liniowca "Barfleur" zmusiła w niej do poddania francuski 110-działowy "Ville de Paris".

W tym samym roku Hood został kreowany baronem, dwa lata później powrócił do Wielkiej Brytanii jako członek Parlamentu, którym był do 1796 roku. W 1787 roku został wiceadmirałem (Vice-Admiral) i komendantem bazy floty w Portsmouth. Rok później został lordem Admiralicji, w 1793 roku głównodowodzącym Floty Śródziemnomorskiej. Na tym stanowisku wziął udział w wojnach przeciwko rewolucyjnej Francji, w tym okupacji Tulonu i walkach na Korsyce. W 1796 roku, już jako pełny admirał (Admiral), został kreowany parem jako wicehrabia Hood (Viscount Hood of Whitley, Warwickshire) i mianowany gubernatorem Royal Naval Hospital w Greenwich. Pełnił tę funkcję aż do śmierci w 1816 roku.

Od jego nazwiska zostały nazwane: Mount Hood, najwyższy szczyt w Oregonie (3429 m n.p.m.) oraz trzy okręty Royal Navy, w tym krążownik liniowy zatopiony w 1941 roku przez niemiecki pancernik "Bismarck".

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Steven W. Guerrier: Hood, Samuel, Viscount Hood (1724–1816) [w:] Spencer C. Tucker (red.): The Encyclopedia of World War I. Santa Barbara: 2005. ​ISBN 1-85109-420-2​.