San Bernardino Tunnel

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
San Bernardino Tunnel
Ilustracja
Państwo

 Szwajcaria

Długość

6 596 m

Liczba tub

1

Liczba portali

2 • Hinterrhein 46°31′24″N 9°11′10″E/46,523400 9,186100
San Bernardino 46°27′53″N 9°11′08″E/46,464780 9,185600

Data otwarcia

1 grudnia 1967

Budowa
Data budowy

lipiec 19611967

Położenie na mapie Szwajcarii
Mapa konturowa Szwajcarii, blisko centrum po prawej na dole znajduje się punkt z opisem „San Bernardino Tunnel”
Ziemia46°29′37,54″N 9°10′51,13″E/46,493760 9,180870

San Bernardino Tunnel[1], Galleria del San Bernardino[2], Tunnel dal San Bernardin[3][4][5] – tunel drogowy zbudowany w latach 19611967. Łączy miejscowości Hinterrhein i San Bernardino (gmina Mesocco), w kantonie Gryzonia. Do użytku został oddany 1 grudnia 1967. Tunel jest główną budowlą w obrębie autostrady A13 pomiędzy Sankt Margrethen i Bellinzoną, pozwala uniknąć przejazdu przez Przełęcz San Bernardino.

Tunel[edytuj | edytuj kod]

Tunel łączy wschodnią Szwajcarię z kantonem Ticino i jest drugim co do ważności połączeniem poprzez Alpy w Szwajcarii, zarówno jeśli chodzi o transport towarowy jak i indywidualny. San Bernardino jest tunelem składającym się z pojedynczej tuby, w której odbywa się ruch w obydwu kierunkach, a prędkość maksymalna to 80 km/h.

W momencie projektowania obecne natężenie ruchu nie było możliwe do wyobrażenia. Z dzisiejszego punktu widzenia szerokość drogi kołowej okazała się być niewystarczająca. Systemy wentylacji nie odpowiadały już współczesnym potrzebom, a także nie istniała droga ewakuacyjna i ratunkowa. Z tych powodów w latach 19982007 zostały przeprowadzone prace renowacyjne.

Remont generalny[edytuj | edytuj kod]

Wiek obiektu oraz rosnące obciążenie i wzrost ruchu pojazdów wywołały konieczność odnowienia tunelu. Prace remontowe rozpoczęte w roku 1998, zakończone zostały w roku 2007. 22 września 2007 świętowane było zakończenie prac remontowych, połączone z jubileuszem 40-lecia otwarcia tunelu.

W zakresie tego projektu zostały wykonane następujące prace:

  • Obniżenie fundamentów kanału centralnego
  • Odnowienie systemu odpływu wód (odrębny system) i kanałów technicznych
  • Odnowienie urządzeń elektromechanicznych
  • Dostosowanie wentylacji (do działania normalnego i w przypadku pożaru) do obecnych wymagań
  • Stworzenie drogi ewakuacyjnej i ratunkowej (wyjścia bezpieczeństwa)
  • Demontaż i rekonstrukcja poziomu jezdni
  • Zastąpienie elementów prefabrykowanych elewacji ścian

Prace renowacyjne prowadzone były bez zamykania ruchu w tunelu. Całościowe koszty wyniosły około 240 milionów franków szwajcarskich (około 150 milionów euro).

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Nazwa niemiecka wymieniona przez Główny Urząd Geodezji i Kartografii: Nazewnictwo geograficzne świata. Zeszyt 12. Europa, Część II; Komisja Standaryzacji Nazw Geograficznych poza Granicami Rzeczypospolitej Polskiej przy Głównym Geodecie Kraju, Warszawa 2010. s. 203. [dostęp 2018-01-24].
  2. Nazwa włoska wymieniona przez Główny Urząd Geodezji i Kartografii: Nazewnictwo geograficzne świata. Zeszyt 12. Europa, Część II; Komisja Standaryzacji Nazw Geograficznych poza Granicami Rzeczypospolitej Polskiej przy Głównym Geodecie Kraju, Warszawa 2010. s. 203. [dostęp 2018-01-24].
  3. Nazwa retoromańska wymieniona przez Główny Urząd Geodezji i Kartografii: Nazewnictwo geograficzne świata. Zeszyt 12. Europa, Część II; Komisja Standaryzacji Nazw Geograficznych poza Granicami Rzeczypospolitej Polskiej przy Głównym Geodecie Kraju, Warszawa 2010. s. 203. [dostęp 2018-01-24].
  4. Główny Urząd Geodezji i Kartografii nie podaje polskiego egzonimu: Urzędowy wykaz polskich nazw geograficznych świata; Komisja Standaryzacji Nazw Geograficznych poza Granicami Rzeczypospolitej Polskiej przy Głównym Geodecie Kraju, Warszawa 2013. s. 290 i 291. [dostęp 2018-01-24]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-05-07)].
  5. Główny Urząd Geodezji i Kartografii: Urzędowy wykaz polskich nazw geograficznych świata, Przedmowa, s. XVIII; Komisja Standaryzacji Nazw Geograficznych poza Granicami Rzeczypospolitej Polskiej przy Głównym Geodecie Kraju, Warszawa, 2013. [dostęp 2018-01-24]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-05-07)].

    Niewymienienie danego obiektu jest jednoznaczne ze stwierdzeniem, że Komisja nie zaleca dla niego polskiej nazwy, nawet jeżeli taka spotykana jest w niektórych publikacjach.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]