San H25B

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
San H25B
Ilustracja
Autobus z lewej to San H25 lub H27
Dane ogólne
Producent SFA
Premiera 1961
Lata produkcji 1961–1967
Miejsce produkcji  Polska, Sanok
Dane techniczne
Typy nadwozia Wysokopodłogowy autobus miejski klasy MIDI
Układ drzwi 2-0-2
Liczba drzwi 2
Wysokość podłogi 800 mm
Silniki S472, 4196 cm³
Moc silników 69,8 kW (95 KM)
Skrzynia biegów mechaniczna
Liczba przełożeń 5
Długość 9320 mm
Szerokość 2500 mm
Wysokość 2950 mm
Masa własna 5500 kg
Masa całkowita 9000 kg
Rozstaw osi 4550 mm
Wnętrze
Liczba miejsc ogółem 50
Liczba miejsc siedzących 33
Informacje dodatkowe
ABS Nie
ASR Nie
EBS Nie
ESP Nie
Klimatyzacja Nie
Portal Portal Komunikacja miejska

San H25Bautobus miejski produkowany w latach 1961-1967 przez polską firmę SFA. Pojazd był kontynuacją autobusu San H01B.

Historia modelu[edytuj | edytuj kod]

W 1961 roku podczas Międzynarodowych Targów Poznańskich po raz pierwszy zaprezentowany został San H25B. Był to zmodernizowany model San H01B. W pojeździe tym zastosowano podzespoły mechaniczne z samochodu ciężarowego Star 25, przede wszystkim 6-cylindrowy, rzędowy silnik benzynowy typu S472 o mocy podwyższonej do 69,8 kW (95 KM). W układzie jezdnym wprowadzono wzmocnioną oś przednią oraz wzmocnione resory tylne. W układzie hamulcowym zastosowano pneumatyczne wspomaganie nadciśnieniowe oraz dwie pompy hamulcowe, umożliwiające zatrzymanie pojazdu w przypadku awarii jednej z nich. Nadwozie autobusu "San H25B" wyróżniało się całkowicie zmienionym wyglądem ściany przedniej. Trzy oddzielne szyby przednie zostały zastąpione dwoma większymi giętymi szybami. Poszerzono o 40 mm otwory drzwiowe, wzmocnieniu uległa struktura nośna nadwozia. Do ogrzewania wnętrza służyła nowo wprowadzona nagrzewnica typu Sirocco.

W połowie 1964 roku nastąpiła kolejna modernizacja autobusów San. Do produkcji wszedł model miejski San H27B i jego odmiana międzymiastowa San H27A. Oba modele miejskie były produkowane równolegle i zastąpione w 1967 roku modelem San H100.

Cechy użytkowe[edytuj | edytuj kod]

Pojawienie się silnika S472 o zwiększonej mocy w stosunku do bazowego S42 dało konstruktorom z Sanoka możliwość zastosowania tej udoskonalonej jednostki napędowej w autobusie San H25, który nie był konstrukcją nową, a stanowił rozwinięcie i unowocześnienie modelu H01. Niewystarczającą trwałość nadwozi poprzednika San H01B ograniczono licznymi wzmocnieniami konstrukcji. Zaowocowało to wzrostem masy własnej o 650 kg, co zniweczyło szanse na poprawę dynamiki jazdy, szczególnie w ruchu miejskim.

W założeniach konstrukcyjnych uwzględniono oszczędniejszy silnik wysokoprężny. Odmiana międzymiastowa otrzymała prototypowy silnik S53, który był konstrukcją niedopracowaną. Miał bardzo utrudnione rozruchy (świece żarowe umieszczone w kanale dolotowym nie spełniały swej roli), wcześnie wchodził w obszar dymienia, przez co jego właściwości eksploatacyjne były niezadowalające. Z tego też względu następca, San H100 był konstruowany do zastosowania w nim kolejnego silnika wysokoprężnego dość udanego S530 - jak w ciężarowym Star 28.

Poprawiono warunki pracy kierowcy poprzez urządzenia wspomagające pracę, w tym szczególnie wspomaganie układu hamulcowego. Poprawiono widoczność z miejsca kierowcy. Większe było bezpieczeństwo eksploatacji z uwagi na dwuobwodowy układ hamulcowy. Nadwozie nie było tak awaryjne (pękające) jak H01.

Przełożenia skrzyni biegów

I - 6.14

II - 3.18

III - 1.68

IV - 1.0

V - 0.78

W - 6.02

Prędkość maksymalna 80 km/h

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Aleksander Rummel. Polskie konstrukcje i licencje motoryzacyjne w latach 1922-1980. WKił 1984 r.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]