San Lazzaro degli Armeni

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
San Lazzaro degli Armeni
ilustracja
Kontynent Europa
Państwo  Włochy
Akwen Morze Adriatyckie
Położenie na mapie Włoch
Mapa lokalizacyjna Włoch
San Lazzaro degli Armeni
San Lazzaro degli Armeni
45°24′43,12″N 12°21′41,12″E/45,411979 12,361422
Wyspa San Lazzaro degli Armeni na pocztówce z XIX wieku
Dziedziniec klasztoru mechitarystów
Wnętrze kościoła na wyspie
Rzeźbiony krzyż (chaczkar) z ogrodu klasztornego

San Lazzaro degli Armeni (orm.: „Սուրբ Ղազար կղզի”) – wyspa Laguny Weneckiej, położona na południowy wschód od Wenecji i na zachód od Lido.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Nazwa pochodzi od świętego Łazarza, patrona trędowatych, którzy byli wywożeni na wyspę od XII do XVI wieku.

Wyspa jest obecnie w posiadaniu (na zasadzie dzierżawy wieczystej) ormiańskokatolickiego zakonu mechitarystów, który otrzymał ją od Senatu Wenecji na miejsce osiedlenia po zniszczeniu przez Turków pierwszego domu macierzystego na Peloponezie. W tym czasie była ona niezamieszkana. Akt przekazania wyspy miał miejsce 8 września 1717. Początkowo na wyspie osiadło 17 mnichów na czele z opatem i założycielem zakonu Mechitarem. Mnisi odbudowali znajdujący się na wyspie kościół, postawili klasztor, stworzyli bibliotekę i muzeum. W 1729 na wyspie otwarta została drukarnia, która wydawała dzieła pisarzy ormiańskich lub przekłady pisarzy obcojęzycznych. W niedługim czasie klasztor na wyspie stał się jednym z ważniejszych w świecie ośrodków kultury ormiańskiej.

Dzień dzisiejszy[edytuj | edytuj kod]

Pomimo posiadania innych placówek klasztor na San Lazzaro degli Armeni do dnia dzisiejszego pełni rolę domu macierzystego zakonu. Jest nadal ośrodkiem propagującym język i kulturę ormiańską, prowadzącym działalność muzealną, biblioteczną i edukacyjną. Biblioteka klasztorna zawiera 150 000 woluminów w języku ormiańskim, ale także w innych językach, w tym 4000 ormiańskich manuskryptów, z których najstarszy pochodzi z VIII wieku n.e. Posiada także zabytki języka ormianokipczackiego. Muzeum posiada cenne zabytki, jak sarkofag i mumię egipską z XV wieku p.n.e. (otrzymane w 1825 od Ormianina, ministra w egipskim rządzie, który wstępował wówczas do zakonu), liczne rzeźby, malowidła, klejnoty, przedmioty egipskie, asyryjskie i etruskie.

W 2002 na wyspie przebywało 10 zakonników, 10 seminarzystów i 15 studentów ormiańskich.

Zabytki wyspy są również dostępne do zwiedzania dla turystów.

Biblioteka[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]