Sandro Pertini

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Alessandro Pertini
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 25 września 1896
Stella
Data i miejsce śmierci 24 lutego 1990
Rzym
Prezydent Republiki Włoskiej
Okres od 9 lipca 1978
do 29 czerwca 1985
Przynależność polityczna Włoska Partia Socjalistyczna
Poprzednik Giovanni Leone
Następca Francesco Cossiga
Przewodniczący włoskiej Izby Deputowanych
Okres od 5 lipca 1968
do 4 czerwca 1976
Poprzednik Brunetto Bucciarelli-Ducci
Następca Pietro Ingrao
Sandro Pertini Signature.svg
Odznaczenia
Wielki Mistrz Orderu Zasługi Republiki Włoskiej Wielki Mistrz Orderu Wojskowego Włoch Wielki Mistrz Orderu Zasługi za Pracę Wielki Mistrz Orderu Gwiazdy Solidarności Włoskiej Wielki Mistrz Orderu Vittorio Veneto Złoty Medal Waleczności Wojskowej Srebrny Medal za Męstwo Wojskowe Medaglia d’oro ai benemeriti della Cultura e dell’Arte Wielki Łańcuch Orderu św. Jakuba od Miecza (Portugalia)

Sandro Pertini, właśc. Alessandro Pertini (ur. 25 września 1896 w Stelli, zm. 24 lutego 1990 w Rzymie) – włoski polityk socjalistyczny, prezydent Włoch w latach 1978–1985.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ukończył studia prawnicze na Uniwersytecie w Genui. W 1917 roku brał udział w walkach nad Isonzo. W 1918 wstąpił do Włoskiej Partii Socjalistycznej. Po śmierci Giacomo Matteottego, czynnie sprzeciwiał się faszyzmowi, za co był kilkakrotnie więziony.

W 1945 został wybrany do parlamentu Włoch. W latach 1968-1976 był przewodniczącym Izby Deputowanych. W 1978 został prezydentem Republiki Włoskiej.

19 listopada 1986 Uniwersytet Warszawski przyznał mu tytuł doktora honoris causa[1].

Był przyjacielem Jana Pawła II. Po zamachu na papieża, 13 maja 1981 odwiedził rannego w klinice Gemelli. Pertini na łożu śmierci zechciał zobaczyć się z głową Kościoła katolickiego, jednak, jak donosi Arturo Mari w wywiadzie udzielonym popularnemu włoskiemu tygodnikowi „Chi”[2], jego żona nie zezwoliła na to.

Odznaczenia (lista niepełna)[edytuj | edytuj kod]

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Odznaczenie nadane za czyny bojowe w trakcie walk nad Isonzo zostało ukryte przez włoskich faszystów, ze względu na socjalistyczne sympatie Pertiniego. Otrzymał je dopiero po zakończeniu kadencji prezydenckiej, jako dożywotni senator, z rąk przewodniczącego senatu, Giovanniego Spadoliniego.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Doktoraty HC. uw.edu.pl. [dostęp 21 lutego 2011].
  2. Według informacji Gazety Wyborczej, wydarzenie to opisano i opublikowano już ponad rok przed doniesieniem tygodnika „Chi” w książce Jarosława Mikołajewskiego Do zobaczenia w raju, przetłumaczonej także na włoski i wydanej we Włoszech w 2006.
  3. Medaglia d’oro al valor militare (wł.). quirinale.it. [dostęp 23 stycznia 2012].
  4. La medaglia d’argento al valor militare (wł.). pertini.it. [dostęp 23 stycznia 2012].
  5. Medaglia d’oro ai benemeriti della scuola della cultura e dell’arte (wł.). quirinale.it. [dostęp 23 stycznia 2012].
  6. Cidadãos Estrangeiros Agraciados com Ordens Portuguesas (port.). presidencia.pt. [dostęp 23 stycznia 2012].