Sanktuarium Wambierzyckiej Królowej Rodzin

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bazylika Nawiedzenia NMP
w Wambierzycach
Distinctive emblem for cultural property.svg A/1678/133 z dnia 2 stycznia 1950
Sanktuarium Królowej Rodzin
Ilustracja
Widok od wschodu
Państwo  Polska
Miejscowość Wambierzyce
plac Najświętszej Marii Panny 11
Wyznanie katolickie
Kościół Kościół łaciński
bazylika mniejsza
• nadający tytuł
od 1936-02-2222 lutego 1936
Pius XI
Wezwanie Nawiedzenia NMP
Położenie na mapie gminy Radków
Mapa lokalizacyjna gminy Radków
Bazylika Nawiedzenia NMPw Wambierzycach
Bazylika Nawiedzenia NMP
w Wambierzycach
Położenie na mapie powiatu kłodzkiego
Mapa lokalizacyjna powiatu kłodzkiego
Bazylika Nawiedzenia NMPw Wambierzycach
Bazylika Nawiedzenia NMP
w Wambierzycach
Położenie na mapie województwa dolnośląskiego
Mapa lokalizacyjna województwa dolnośląskiego
Bazylika Nawiedzenia NMPw Wambierzycach
Bazylika Nawiedzenia NMP
w Wambierzycach
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Bazylika Nawiedzenia NMPw Wambierzycach
Bazylika Nawiedzenia NMP
w Wambierzycach
Ziemia50°29′24″N 16°27′17″E/50,490000 16,454722
Strona internetowa

Bazylika Nawiedzenia Najświętszej Marii Panny, Sanktuarium Wambierzyckiej Królowej Rodzin Patronki Ziemi Kłodzkiej[1]barokowa bazylika znajdująca się w Wambierzycach koło Radkowa w powiecie kłodzkim. Wybudowana została w latach 1715-1723. W 1936 r. papież Pius XI nadał kościołowi tytuł bazyliki mniejszej. Obiekt zarejestrowany jako zabytek 2 stycznia 1950[2].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Widok od zachodu

Obecna bazylika stoi na wzgórzu, gdzie w XII w. w niszy wysokiego drzewa umieszczono figurkę Matki Boskiej. Według kronik w 1218 r. ociemniały Jan z Raszewa odzyskał w tym miejscu wzrok. Po tym zdarzeniu do Wambierzyc zaczęło podróżować wielu pielgrzymów. Wkrótce pod drzewem z figurką postawiono ołtarz, a po bokach lichtarz i chrzcielnicę. W 1263 r. na wzgórzu powstał drewniany kościół.

W 1512 r. Ludwik von Panwitz wzniósł większą świątynię wybudowaną z cegły. Został on jednak zrujnowany podczas wojny trzydziestoletniej. W latach 1695-1711 wybudowano nowy kościół na zlecenie Daniela von Osterberga, który jednak szybko zaczął się walić i został rozebrany w 1714 r. W latach 1715–1723 powstała kolejna świątynia wybudowana przez hrabiego Franciszka Antoniego von Goetzena(niem.), która przetrwała do dziś.

W 1936 r. papież Pius XI nadał kościołowi tytuł bazyliki mniejszej[3]. 17 sierpnia 1980 r. kardynał Stefan Wyszyński dokonał koronacji figurki Matki Bożej nadając jej tytuł Wambierzyckiej Królowej Rodzin.

Od 25 czerwca 2007 r. w Wambierzycach posługują franciszkanie z Prowincji św. Jadwigi Zakonu Braci Mniejszych. Pierwszym kustoszem franciszkańskim był o. Damian Franciszek Stachowicz OFM, a od 6 lipca 2009 r. funkcję tę pełni o. Albert Ireneusz Krzywański OFM.

Wyposażenie[edytuj | edytuj kod]

Wnętrze bazyliki

Prezbiterium jest oddzielone od nawy kratą. Ołtarz główny jest dziełem Karla Sebastiana Flackera(niem.). W centrum znajduje się rzeźba Madonny z Dzieciątkiem adorowana przez dwa anioły. Figurka wykonana z drewna lipowego ma 28 cm. Pochodzi z końca XIV w.

W nawie po stronie południowej znajduje się barokowa ambona, dzieło Flackera z 1723 r. Jest ona ilustracją hymnu Magnificat. Ambonę wieńczy postać Ducha Świętego, poniżej widnieje Madonna w otoczeniu aniołów. Na baldachimie siedzą personifikacje kontynentów: Ameryki, Europy, Azji i Afryki. Na korpusie znajdują się rzeźby czterech ewangelistów. We wnękach prezbiterium umieszczono ołtarze pochodzące z XIX w. Od wschodu są to ołtarze: św. Jana Nepomucena, św. Walentego, św. Anny, św. Józefa i św. Antoniego. Ponad drzwiami na ścianie północnej wiszą obrazy św. Jadwigi Śląskiej, św. Otylii i św. Apolonii, a na ścianie północnej św. Jana Sarkandra, św. Franciszka Ksawerego i św. Karola Boromeusza[4].


Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. „Sanktuarium Wambierzyckiej Królowej Rodzin”
  2. Narodowy Instytut Dziedzictwa: Rejestr zabytków nieruchomych – województwo dolnośląskie. 31 grudnia 2017; 9 miesięcy temu.
  3. Słownik geografii turystycznej Sudetów. redakcja Marek Staffa. T. 13: Góry Stołowe. Warszawa-Kraków: Wydawnictwo PTTK „Kraj”, 1992, s. 253-261. ISBN 83-7005-301-7.
  4. Anna Mitkowska: Wambierzyce. Wrocław-Warszawa-Kraków-Gdańsk-Łódź: Ossolineum, 1984, s. 56–58, seria: Śląsk w zabytkach sztuki. ISBN 978-83-04-01461-9.