Sanniki (województwo mazowieckie)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Sanniki
Kościół pw. Świętej Trójcy
Kościół pw. Świętej Trójcy
Państwo  Polska
Województwo mazowieckie
Powiat gostyniński
Gmina Sanniki
Liczba ludności 2000
Strefa numeracyjna (+48) 24
Kod pocztowy 09-540
Tablice rejestracyjne WGS
SIMC 0574511
Położenie na mapie gminy Sanniki
Mapa lokalizacyjna gminy Sanniki
Sanniki
Sanniki
Położenie na mapie powiatu gostynińskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu gostynińskiego
Sanniki
Sanniki
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
Mapa lokalizacyjna województwa mazowieckiego
Sanniki
Sanniki
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Sanniki
Sanniki
Ziemia52°19′47″N 19°52′03″E/52,329722 19,867500

Sannikiwieś w Polsce, w województwie mazowieckim, w powiecie gostynińskim, w gminie Sanniki[1], której jest siedzibą.

W latach 1975–1998 miejscowość położona była w województwie płockim.

Miejscowość jest położona na Równinie Kutnowskiej, jest lokalnym ośrodkiem obsługi regionu i węzłem drogowym, stykają się tu drogi wojewódzkie nr 577, nr 583, nr 584 oraz droga powiatowa do Słubic.

Historia[edytuj]

Nazwa miejscowości pochodzi od wyrobu sań – służebnej funkcji wobec książąt płockich w okresie średniowiecza. Pierwsze wzmianki o Sannikach pochodzą z XIV wieku, w 1462 zmarł tu książę Siemowit VI. Od XVI wieku wieś była stolicą starostwa niegrodowego. Od 1793 wieś znajdowała się w zaborze pruskim, a od 1807 należała do Księstwa Warszawskiego. W 1828 w pałacu sannickim przebywał gościnnie Fryderyk Chopin. Podczas Powstania Styczniowego miejscowa ludność brała powszechnie udział w walkach niepodległościowych, za co później spotkały ją represje. W 1905 miały miejsce strajki pracowników tutejszej cukrowni. W 1915 Sanniki znalazły się w granicach Królestwa Polskiego. Pod koniec 1945 w okolicy znajdowało się lotnisko 1 Pułku Lotnictwa Myśliwskiego „Warszawa”.

Z Sannik pochodzili: generał Eugeniusz Pogorzelski i historyk Stanisław Myśliborski-Wołowski.

Folklor[edytuj]

Sanniki są stolicą regionu sannickiego, który charakteryzuje się znaczą odrębnością od sąsiedniego regionu łowickiego. Jego postawą jest sztuka regionalna, rękodzieło i działalność zespołów muzycznych. Najbardziej znane są tzw. „klapoki”, czyli wycinanki wstęgowe z motywami roślinnymi, postaciami ludzkimi, rzadziej z układami geometrycznymi. Od wycinanek łowickich odróżnia je tematyka, przestawiają najczęściej sceny weselne lub inne obrzędy ludowe. Innymi motywami są „ptaki”, koguty, indory i gołębie. Ludowe rzemiosło to przede wszystkim tkactwo, wytwarzane są wielobarwne wełniane pasiaki, narzuty na łóżka tzw. „odziewajki” i makatki. W barwach przeważa kolor fioletowy i żółty. Charakterystycznym meblem są zielone skrzynie ozdobione motywem czerwonych lub żółtych kwiatów. We wsi działa Regionalny Zespół Pieśni i Tańca „Sanniki” oraz Kapela Ludowa.

Zabytki i obiekty historyczne[edytuj]

Zespół pałacowo-parkowy im. Fryderyka Chopina
  • kościół Trójcy Świętej, neoklasycystyczny, wzniesiony w latach 1870–1872 według projektu Franciszka Tournelle.
  • Zespół Pałacowo-Parkowy im. Fryderyka Chopina z pałacem z 4 ćw. XVIII w.[2], gruntownie przebudowanym w 1910 r. W pałacu tym gościł Fryderyk Chopin (przypomina o tym tablica umieszczona na elewacji). Obecny budynek został przebudowany według projektu Władysława Marconiego i ma charakter willi włoskiej. W lewym skrzydle znajduje się ośrodek chopinowski oraz małe muzeum poświęcone kompozytorowi. W parku krajobrazowym znajduje się pomnik Fryderyka Chopina dłuta Fryderyki Nitzschowej. Obok pałacu spichlerz z I poł. XIX wieku.
  • drewniana zabudowa przy ul. Wiejskiej (chałupy z XIX wieku.)
  • wiatrak koźlak z 1911 r.[potrzebny przypis]

Przypisy

  1. Główny Urząd Statystyczny: Rejestr TERYT. [dostęp 2014-01-25].
  2. Paweł Giergoń: Odkrycie w pałacu w Sannikach (pol.). 2011-03-16. [dostęp 2011-03-25].

Bibliografia[edytuj]

  • Atlas samochodowy Polska, PPWK S.A. Warszawa 2005, Wyd. I, ISBN 83-7329-509-7.
  • Słownik geograficzno-krajoznawczy Polski, PWN, Warszawa 1998, ISBN 83-01-12677-9.
  • Mazowsze, Lechosław Hertz, Wyd. Wiedza i Życie, Warszawa 2000, ISBN 83-7184-916-8.
  • Mazowsze – mały przewodnik, Tomasz Chludziński, Janusz Żmudziński, Wyd. Sport i Turystyka, Warszawa 1978.
  • Mazowsze – panorama turystyczna, Jerzy Głownia, Tadeusz Maczubski, Wyd. KAW, Warszawa 1976.

Linki zewnętrzne[edytuj]