Santillana

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Santillana
Ilustracja
Pełne imię i nazwisko Carlos Alonso González
Data i miejsce urodzenia 23 sierpnia 1952
Santillana del Mar, Hiszpania
Wzrost 175 cm
Pozycja napastnik
Kariera juniorska
Lata Klub
Satélite
1966–1970 Barreda
Kariera seniorska
Lata Klub Wyst. Gole
1970–1971 Racing Santander 35 (17)
1971–1988 Real Madryt 461 (186)
W sumie: 496 203
Kariera reprezentacyjna
Lata Reprezentacja Wyst. Gole
1971 Hiszpania U-23 1 (0)
1975–1985 Hiszpania 56 (15)
W sumie: 57 15

Carlos Alonso González, znany bardziej jako Santillana (ur. 23 sierpnia 1952 roku w Santillana del Mar, w Kantabrii) – były hiszpański piłkarz, grający w reprezentacji Hiszpanii oraz w Racingu Santander i Realu Madryt na pozycji napastnika.

Kariera klubowa[edytuj | edytuj kod]

Jego przydomek wywodzi się od nazwy miasta, gdzie się urodził. Karierę rozpoczynał w klubach Satélite i Barreda. Szybko trafił do największego klubu regionu Racingu Santander, wówczas grającego w drugiej lidze, gdzie spędził sezon 1970/71 i zdobył w nim 17 bramek. Od następnego sezonu był zawodnikiem Realu Madryt, gdzie grał do końca swojej kariery w roku 1988. Z Realem zdobył 9 razy mistrzostwo Hiszpanii (1972, 1975, 1976, 1978, 1979, 1980, 1986, 1987, 1988), cztery razy Puchar Hiszpanii (1974, 1975, 1980 i 1982) oraz dwa razy Puchar UEFA (1985, 1986). Rozegrał 778 meczów w barwach pierwszego zespołu (ten rekord poprawił dopiero Manuel Sanchis w sezonie 1997/98), w których zdobył 352 gole (w lidze 461 spotkań, 186 goli; w Pucharze Hiszpanii 84 spotkania i 49 goli; w Pucharze Europy 46 spotkań i 21 goli; w Superpucharze Hiszpanii 13 spotkań i 11 goli; w Pucharze UEFA 28 spotkań i 15 goli; w meczach towarzyskich 146 spotkań i 70 goli).

Obecnie sprawuje funkcję przedstawiciela na Hiszpanię producenta sprzętu sportowego – firmy Reebok.

Kariera reprezentacyjna[edytuj | edytuj kod]

W barwach narodowych rozegrał 56 spotkań i zdobył 15 bramek. Reprezentował Hiszpanię dwa razy na Mistrzostwach Świata (Argentyna 1978 i Hiszpania 1982) oraz na Mistrzostwach Europy w 1984 we Francji, gdzie grał w przegranym przez Hiszpanię meczu finałowym.

Jego trzy bramki przeciwko Bułgarii w barwach reprezentacji olimpijskiej zadecydowały o awansie Polski do Igrzysk Olimpijskich w 1972 roku, kosztem właśnie Bułgarów.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]