Sarduri IV

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Sarduri IV
król Urartu
Okres od 625 roku p.n.e. (?)
do 620 roku p.n.e. (?)
Poprzednik Sarduri III vel Erimena
Następca Erimena vel Rusa III
Dane biograficzne
Data urodzenia II połowa VII wieku p.n.e.
Data śmierci 620 rok p.n.e. (?)
Ojciec Sarduri III
Rodzeństwo Erimena (?)

Sarduri IV, Sardur IV – król Urartu, panujący prawdopodobnie w latach 625–620 p.n.e.

Panowanie Sarduriego IV przypadło na kryzys państwowości Urartu. Władza traciła wpływy w centralnej części państwa, a stolica Urartu została przeniesiona z Tuszpy, położonej nad brzegiem jeziora Wan do Tejszebaini na Zakaukaziu. O schyłkowym okresie historii Urartu jest niewiele wzmianek. Informacje o Sardurim IV zawierają dwa napisy, których sens wywołuje dyskusję wśród naukowców. Badacz historii Urartu z połowy XX wieku – I.M. Djakonow – przypuszczał, że Sarduri IV był synem Sarduriego III. W momencie śmierci ojca nie był pełnoletni, dlatego na tronie urartyjskim zasiadł jego stryj – Erimena. Około 600 roku p.n.e., po śmierci Rusy III, Sarduri IV objął tron i był ostatnim królem urartyjskim. Na okres jego panowania przypadło zburzenie ostatniej miasta-twierdzy Urartu, a zarazem stolicy – Tejszebaini[1].

Późniejszy badacz – N.W. Arutiunian – był w posiadaniu nowych danych z wykopalisk archeologicznych na wzgórzu Karmir Blur. Zgodnie z nimi założył, że Sarduri IV rządził w Urartu bezpośrednio po śmierci swojego ojca[2][3]. Erimena był drugim synem, a nie bratem Sarduriego III i prawdopodobnie pozbawił tronu Sarduriego IV około 620 roku p.n.e. Współczesna nauka nie posiada wystarczającej ilości informacji, żeby rozwiązać wątpliwości wokół kwestii panowania Sarduriego IV.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. И. М. Дьяконов, Последние годы Урартского государства по ассиро-вавилонским источникам, „Вестник Древней Истории” 2 (1951).
  2. Н.В. Арутюнян, Биайнили (Урарту), Ереван 1970.
  3. Н.В. Арутюнян, Некоторые вопросы последнего периода истории Урарту, „Древний Восток” 2 (1976).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Арутюнян Н.В., Биайнили (Урарту), Ереван 1970.
  • „Древний Восток”, 2 (1976).
  • „Вестник Древней Истории”, 2 (1951).