Sardynka europejska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Sardynka europejska
Sardina pilchardus[1]
(Walbaum, 1792)
Sardynka europejska
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada promieniopłetwe
Rząd śledziokształtne
Rodzina śledziowate
Rodzaj Sardina
Antipa, 1904
Gatunek sardynka europejska
Synonimy
  • Alosa pilchardus (Walbaum, 1792)
  • Arengus minor Cornide, 1788
  • Clupanodon sardina Risso, 1827
  • Clupea harengus pilchardus Walbaum, 1792
  • Clupea laticosta Lowe, 1843
  • Clupea pilchardus Walbaum, 1792
  • Clupea pilchardus Bloch, 1795
  • Clupea pilchardus sardinia Brak(Not given)
  • Sardina dobrogica Antipa, 1904
  • Sardina pilchardus sardina (Risso, 1827)
Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Sardynka europejska[2], sardynka atlantycka[2], sardynka[3] (Sardina pilchardus) – gatunek morskiej ryby ławicowej z rodziny śledziowatych (Clupeidae) zaliczanej do grupy sardynek. Jedyny przedstawiciel rodzaju Sardina.

Taksonomia[edytuj | edytuj kod]

Sardynka europejska jest jedynym przedstawicielem rodzaju Sardina. Opisywana była wielokrotnie pod różnymi nazwami[4].

Zasięg występowania[edytuj | edytuj kod]

Północno-wschodni Ocean Atlantycki wzdłuż wybrzeży północnej i zachodniej Europy, Morze Północne po Wyspy Kanaryjskie, Gorée (Senegal), Morze Śródziemne, Morze Marmara i Morze Czarne. Sardynki europejskie są rybami ławicowymi pływającymi w otwartej toni wodnej, w strefie przybrzeżnej. Późną wiosną i latem tworzą bardzo liczne stada podążające na północ i ku wybrzeżom w poszukiwaniu pokarmu.

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Ciało silnie wydłużone z piłkowaną krawędzią brzucha, u młodych bardziej bocznie ścieśnione. Łuski łatwo wypadające, w liczbie 30 wzdłuż ciała, na głowie brak łusek. W płetwie grzbietowej występuje 13–21 promieni miękkich. W dolnej części pokrywy skrzelowej 3–5 promieniście rozchodzących się bruzd. Brak linii bocznej. Dwa ostatnie promienie płetwy odbytowej są wydłużone. Na pokrywie skrzelowej widoczne zgrubienie. Grzbiet zielonkawy lub niebieski, spód ciała srebrzysty, wzdłuż boku przebiega niebieskawa smuga. Kilkunastoletnie osobniki dorastają do 30 cm długości, ale ze względu na atrakcyjność mięsa poławiane są okazy kilkunastocentymetrowe.

Odżywianie[edytuj | edytuj kod]

Żywi się planktonem. Przy połowach nęcone są ikrą dorsza lub światłem lamp.

Rozmnażanie[edytuj | edytuj kod]

Rozród odbywa się zimą u wybrzeży Afryki oraz latem w Morzu Północnym. W Morzu Śródziemnym tarło odbywa się w ciągu całego roku.

Znaczenie gospodarcze[edytuj | edytuj kod]

Ceniona z powodu delikatnego mięsa.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Sardina pilchardus w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
  2. 2,0 2,1 G. Nikolski: Ichtiologia szczegółowa. Tłum. Franciszek Staff. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne, 1970.
  3. Stanisław Rutkowicz: Encyklopedia ryb morskich. Gdańsk: Wydawnictwo Morskie, 1982. ISBN 83-215-2103-7.
  4. Froese, R. & D. Pauly: Synonyms of Sardina pilchardus (Walbaum, 1792) (ang.). FishBase. World Wide Web electronic publication. www.fishbase.org, 2008. [dostęp 23 marca 2009].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Sardyny. W: Mały słownik zoologiczny: ryby. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1976.
  • Sardina pilchardus (ang.). FAO: Fisheries and Aquaculture Department. [dostęp 23 marca 2009].
  • Sardina pilchardus. (ang.) w: Froese, R. & D. Pauly. FishBase. World Wide Web electronic publication. www.fishbase.org [dostęp 23 marca 2009]
  • Fritz Terofal, Claus Militz: Ryby morskie. Warszawa: GeoCenter, 1996. ISBN 83-7129-306-2.
  • Włodzimierz Załachowski: Ryby. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1997. ISBN 83-01-12286-2.