Sarna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Zobacz też: inne znaczenia.
Sarna
Capreolus[1]
J.E. Gray, 1821[2]
Ilustracja
Przedstawiciel rodzaju – samiec sarny europejskiej (C. capreolus)
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada żyworodne
Infragromada łożyskowce
Rząd Cetartiodactyla
Podrząd przeżuwacze
Infrarząd Pecora
Rodzina jeleniowate
Podrodzina sarny
Plemię Capreolini
Rodzaj sarna
Typ nomenklatoryczny

Cervus capreolus Linnaeus, 1758

Synonimy
Gatunki

zobacz opis w tekście

Zasięg występowania
Mapa występowania

Sarna[5] (Capreolus) – rodzaj ssaka z podrodziny saren (Capreolinae) w obrębie rodziny jeleniowatych (Cervidae).

Zasięg występowania[edytuj | edytuj kod]

Rodzaj obejmuje gatunki występujące w Eurazji – od zachodniej Europy po wschodnie wybrzeże środkowej Azji[6][7][8]. Najliczniej występuje w krajach Europy Środkowej (Polska, Czechy, Słowacja, Niemcy, Austria). Rzadziej spotyka ją się w Danii i Holandii, m.in. z powodu niewielkiej powierzchni lasów w tych krajach. Na Półwyspie Skandynawskim najliczniejsza jest w południowej części Szwecji, im bardziej na północ, jej zagęszczenie znacznie maleje. W Belgii, Francji, Hiszpanii oraz we Włoszech jest zwierzęciem rzadkim. Na Półwyspie Bałkańskim i w Rosji w zasadzie nigdzie nie występuje zbyt licznie[9].

W Polsce wiosną 2011 roku liczebność saren oszacowano na 764 tys. osobników. Najliczniej – zagęszczenie w granicach 40–56 osobników na 1000 ha lasów i pól, występowały one na Dolnym Śląsku i na Pomorzu Zachodnim. Licznie – 30–40 szt./1000 ha, zasiedlały zachodnią Polskę, a także południe kraju. Z kolei najmniejsze zagęszczenie saren stwierdzono w łowiskach ostrołęckich i łomżyńskich – poniżej 15 osobników na 1000 ha[10].

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Długość ciała 107–145 cm, długość ogona 1,5–4 cm, wysokość w kłębie 65–94 cm; długość poroża u samców 16–33 cm; masa ciała samic 17–47 kg, samców 20–65 kg[7].

Systematyka[edytuj | edytuj kod]

Etymologia[edytuj | edytuj kod]

  • Capreolus: łac. capreolus „dzika koza, kozioł (tj. samiec sarny)”, od capreus „dzika koza”; przyrostek zdrabniający -olus[11].
  • Caprea: łac. capreus „dzika koza”[11]. Gatunek typowy: Cervus capreolus Linnaeus, 1758.

Podział systematyczny[edytuj | edytuj kod]

Do rodzaju należą następujące gatunki[6][5]:

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Nazwa nieważna, stłumiona przez ICZN.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Capreolus, [w:] Integrated Taxonomic Information System [online] (ang.).
  2. J.E. Gray. A Natural Arrangement of Vertebrose Animals. „The London Medical Repository”. 15, s. 307, 1821 (ang.). 
  3. J.L. Frisch: Das Natur-System der vierfüßigen Thiere in. Tabellen, darinnen alle Ordnungen, Geschlechte und Arten, nicht nur mit bestimmenden. Glogau: Christian Friedrich Günther, 1775, s. 3. (niem.)
  4. W. Ogilby. On the generic characters of Ruminants. „Proceedings of the Zoological Society of London”. 4, s. 135, 1836 (ang.). 
  5. a b Nazwy zwyczajowe za: W. Cichocki, A. Ważna, J. Cichocki, E. Rajska-Jurgiel, A. Jasiński & W. Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN, 2015, s. 171. ISBN 978-83-88147-15-9. (pol. • ang.)
  6. a b C.J. Burgin, D.E. Wilson, R.A. Mittermeier, A.B. Rylands, T.E. Lacher & W. Sechrest: Illustrated Checklist of the Mammals of the World. Cz. 2: Eulipotyphla to Carnivora. Barcelona: Lynx Edicions, 2020, s. 314. ISBN 978-84-16728-35-0. (ang.)
  7. a b S. Mattioli: Family Cervidae (Deer). W: D.E. Wilson & R.A. Mittermeier (red. red.): Handbook of the Mammals of the World. Cz. 2: Hoofed Mammals. Barcelona: Lynx Edicions, 2011, s. 427–428. ISBN 978-84-96553-77-4. (ang.)
  8. D.E. Wilson & D.M. Reeder (red. red.): Genus Capreolus (ang.). W: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. [dostęp 2021-04-10].
  9. Zygmunt Pielowski, Sarna, Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne, 1984, ISBN 83-09-00796-5.
  10. Sarna, pzlow.pl [dostęp 2016-02-11].
  11. a b T.S. Palmer. Index Generum Mammalium: a List of the Genera and Families of Mammals. „North American Fauna”. 23, s. 158, 1904 (ang.).