Przejdź do zawartości

Sasha Strunin

Artykuł na Medal
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Sasha Strunin
Ilustracja
Sasha Strunin podczas festiwalu Jazz na Starówce (2019)
Imię i nazwisko

Aleksandra Igoriewna Strunina

Pseudonim

Sasha Strunin, Alexandra Strunin

Data i miejsce urodzenia

27 października 1989
Leningrad, ZSRR

Typ głosu

mezzosopran[1]

Gatunki

jazz[2], pop[3], muzyka elektroniczna[4]

Zawód

piosenkarka, reżyserka, artystka wizualna, aktorka

Aktywność

od 2003

Wydawnictwo

Sony Music, Believe Digital[4], Agencja Muzyczna Polskiego Radia, Soliton

Powiązania

Piotr Bajtlik (współmałżonek), Gary Guthman (współpracownik)

Zespoły
The Jet Set (2005–2008)
Faksymile
Multimedia w Wikimedia Commons
Cytaty w Wikicytatach

Sasha Strunin, również Alexandra Strunin[a][6], właśc. Aleksandra Igoriewna Strunina (ros. Александра Игоревна Струнина[7], ur. 27 października 1989 w Leningradzie) – polska piosenkarka, reżyserka, artystka wizualna, aktorka i była modelka pochodzenia rosyjskiego. Absolwentka fotografii na Uniwersytecie Artystycznym w Poznaniu oraz członkini Stowarzyszenia Artystów Wykonawców Utworów Muzycznych i Słowno-Muzycznych (SAWP)[8].

Popularność zyskała dzięki występom w zespole The Jet Set (2005–2008), z którym wydała album pt. Just Call Me (2006) i reprezentowała Polskę z utworem „Time to Party” w 52. Konkursie Piosenki Eurowizji (2007). W 2009 rozpoczęła solową działalność muzyczną i wydała popowy album pt. Sasha zawierający utwór „To nic kiedy płyną łzy”, który stał się ogólnopolskim przebojem. Po kilkuletniej przerwie w 2013 wydała niezależnie EP-kę pt. Stranger z muzyką elektroniczną. W 2015 nawiązała współpracę z trębaczem jazzowym i kompozytorem Garym Guthmanem, z którym nagrała dwa albumy utrzymane w stylistyce jazzowej: Woman in Black (2016) i Autoportrety (2019).

Po rozpoczęciu studiów reżyserskich w 2023 ograniczyła działalność muzyczną na rzecz kariery filmowej. Wyreżyserowała film krótkometrażowy pt. Patrzę w niebo (2025). Tworzy także sztuki wizualne i wzięła udział w kilku projektach aktorskich. Zagrała m.in. w serialach: Pierwsza miłość (2010) i Na Wspólnej (2018).

Życiorys

[edytuj | edytuj kod]

Dzieciństwo i edukacja

[edytuj | edytuj kod]

Urodziła się 27 października 1989 w Leningradzie, jako jedyne dziecko śpiewaków operowych: Rosjanina Igora Strunina i Ukrainki Wity Nikołajenko[9][10]. Małżeństwo jej rodziców zakończyło się rozwodem[11]. Poza korzeniami rosyjskimi i ukraińskimi ma również korzenie polskie i białoruskie[12]. Dziadek ze strony ojca był fotografem i reżyserem teatralnym, zaś babcia, Nelli, aktorką teatralną polskiego pochodzenia[13][14]. Matka babki (Rosjanka wywodząca się z polskiej rodziny szlacheckiej Stankiewiczów) zginęła w gułagu, a ojciec został rozstrzelany podczas stalinowskich czystek[15][16][17]. W wyniku tych wydarzeń Nelli trafiła do domu dziecka w Charkowie[17]. W późniejszym życiu pracowała w fabryce, a także występowała w działającym przy niej teatrzyku, gdzie poznała swojego przyszłego męża[17].

Moi rodzice mieli ogromny wpływ na to, że dziś jestem piosenkarką. Już mając 10 lat, powiedziałam im, że chcę śpiewać. Wybrałam jednak muzykę rozrywkową, a nie operową, uważałam bowiem, że klasyka daje znacznie mniej możliwości kreacyjnych. Chciałam mieć szeroki warsztat, śpiewać różne gatunki, a nie tylko kompozycje barokowe.

Sasha Strunin, „Dziennik Polski”, 2017[18]

Strunin została wychowana w wierze prawosławnej[19]. Przez pierwsze trzy lata życia mieszkała na Ukrainie u dziadków, którzy ją wychowywali, podczas gdy rodzice szukali pracy poza granicami Związku Radzieckiego[16]. W 1991 otrzymali angaż w Teatrze Wielkim im. Stanisława Moniuszki w Poznaniu i przeprowadzili się do Poznania, gdzie rok później dołączyła do nich córka[10][15][16]. W jednym z wywiadów wyznała, że pomimo swojego pochodzenia, uważa się za Polkę: „Czuję się Polką, myślę po polsku, to mój pierwszy język. Miałam trzy lata, jak tu przyjechałam. Tu się wychowałam, tu chodziłam do przedszkola, szkoły”[20].

Jako małe dziecko wystąpiła w kilku spektaklach, debiutując w przedstawieniu operowym w wieku dwóch lat, choć, jak sama przyznała, nie była wtedy świadoma tego, co się dzieje[20][21]. Od dziecięcych lat brała udział w przeglądach i festiwalach muzycznych, podczas których była nagradzana[12]. W dzieciństwie rodzice zapisali ją do podstawowej szkoły muzycznej na lekcje gry na pianinie, jednak krótko po rozpoczęciu nauki zrezygnowała z niej[22][23]. Od 2002 uczęszczała do poznańskiego gimnazjum nr 22[9], a w 2008 zdała maturę w tamtejszym IV Prywatnym Liceum Ogólnokształcącym[3][24][25]. Decyzję o wyborze liceum prywatnego podjęła, gdyż wymagała indywidualnego toku nauczania, aby móc pogodzić naukę z karierą muzyczną[12][24].

W 2009 rozpoczęła studia fotograficzne pierwszego stopnia na Wydziale Komunikacji Multimedialnej Uniwersytetu Artystycznego w Poznaniu, które ukończyła w 2013[5][26]. W 2023 podjęła studia z reżyserii filmowej w Warszawskiej Szkole Filmowej[5].

Kariera zawodowa

[edytuj | edytuj kod]

2003–2009

[edytuj | edytuj kod]

Jej profesjonalny debiut sceniczny miał miejsce w 2003 na 10. Festiwalu Piosenki Angielskiej w Brzegu, podczas którego wygrała w kategorii dziecięcej wykonaniem utworu „When You Told Me You Loved Me” z repertuaru Jessiki Simpson[21][27][28], po czym na jakiś czas zajęła się modelingiem[29]. Poprzez konkurs „Elite Model Look” nawiązała półtoraroczną współpracę z agencją modelek Elite[23], a w ramach kontraktu pracowała między innymi w Paryżu i Japonii[30]. W 2005 wzięła udział w czwartej edycji talent show Idol, emitowanego w telewizji Polsat. Została wyeliminowana w jednym z odcinków półfinałowych (tzw. etap klubowy), w którym zajęła trzecie miejsce w głosowaniu widzów[31].

Strunin podczas „Dnia Otwartego TVP” (2007)

W grudniu 2005 została wokalistką nowo powstałego zespołu The Jet Set[32], jednocześnie kończąc współpracę z agencją Elite[23]. W jednym z wywiadów opowiedziała o okolicznościach, w jakich została do niego zaangażowana:

Moja pani profesor zaprosiła na lekcję producenta, który szukał młodej wokalistki. Powiedziała mu, że uczy dziewczynę, która jest doświadczona w śpiewaniu festiwalowym i przerosła już konkursy wokalne dla młodzieży [...] Producent przyszedł na lekcję i poprosił, żebym coś zaśpiewała. Wybrałam piosenkę Céline Dion i usłyszałam: „Dobrze, to my się widzimy za tydzień, przyjdź z rodzicami” [...] Okazało się, że powstaje nowy zespół i że może to być coś fajnego. Tak pojawiło się Jet Set[33].

Z zespołem wykonywała muzykę z pogranicza gatunków: R&B, pop, dance i rap[22], wzorując się m.in. na amerykańskiej grupie Black Eyed Peas[24]. Początkowo współtworzyła go z pochodzącym z Chicago raperem Trayem (Tracy Spencer Shipp)[32][34], którego w połowie 2006 zastąpił brytyjski wokalista i raper David Junior Serame[32][22]. W 2006 wydali album pt. Just Call Me[35], który dotarł do 35. miejsca polskiej listy sprzedaży i uzyskał status złotej płyty[36][37]. Tego samego roku zajęli trzecie miejsce w polskich eliminacjach do Konkursu Piosenki Eurowizji 2006, wykonując utwór „How Many People”[38], a także wystąpili w polskich eliminacjach do finału konkursu Sopot Festival 2006, prezentując piosenkę „Just Call Me”[39].

W 2007 reprezentowali Polskę w Konkursie Piosenki Eurowizji 2007 z utworem „Time to Party”[40]. W półfinale konkursu zdobyli 75 punktów, plasując się na 14. miejscu, co nie zapewniło im awansu do finału[41][42]. Grupa otrzymała Superjedynkę w kategorii Przebój roku za „Time to Party” podczas 44. festiwalu opolskiego oraz nagrody Eska Music Awards i Viva Comet Awards w kategorii Zespół roku[43][44][45]. W 2008 Strunin uczestniczyła w reality show TV4 Big Brother w edycji z udziałem gwiazd[46]. Z powodu zobowiązań zawodowych, uniemożliwiających jej dalszy udział w programie, odeszła z niego na własne życzenie[47]. The Jet Set, które powstało z zamiarem nagrania jednej płyty, oficjalnie zakończyło działalność 1 stycznia 2009[10][48].

Po rozwiązaniu zespołu Strunin podpisała solowy kontrakt fonograficzny z wytwórnią Sony Music[10]. W trakcie prac nad debiutanckim albumem nagrała utwór „Emely” w duecie ze szwedzkim piosenkarzem Dannym[49]. W czerwcu 2009 wydała pierwszy solowy singel „To nic kiedy płyną łzy”, który notowany był w pierwszej piątce polskiej listy airplay[50]. Z piosenką brała udział w głosowaniu o awans do krajowego etapu konkursu Sopot Festival 2009, jednak ostatecznie uplasowała się poza pierwszą piątką premiowaną występem podczas festiwalu[51]. 21 września 2009 wydała pierwszy solowy album studyjny pt. Sasha. Nagrania na wydawnictwie zostały zaliczone do nurtu muzyki popularnej z elementami R&B[3]. Z albumem dotarła do 25. miejsca listy stu najlepiej sprzedających się płyt we wrześniu 2009 w Polsce[52]. Drugi singel promujący wydawnictwo, „Zaczaruj mnie ostatni raz”, wydała w listopadzie 2009[53], a kolejne: „Ucisz moje serce” i „Chcę zatrzymać czas” już w 2010[54][55]. Kilka lat później wyznała, że nie utożsamiała się z repertuarem z tej płyty, ale była zobowiązana kontraktem do nagrywania materiału narzuconego jej przez wytwórnię płytową[20]. Za solowy debiut była nominowana do nagród Telekamery, Złote Dzioby i Mikrofony Popcornu[56][57][58].

2010–2019

[edytuj | edytuj kod]
Strunin w 2010

Na początku 2010 wraz z kilkoma innymi polskimi wykonawcami nagrała utwór „Muzyki moc” z okazji 10-lecia stacji telewizyjnej Viva Polska[59]. W maju tego roku dołączyła do obsady serialu Polsatu Pierwsza miłość, w którym wcielała się w postać piosenkarki Kaliny Świętochowskiej[5][60]. Łącznie wystąpiła w 26 odcinkach[5]. W 2010 zagrała również w etiudzie filmowej Natalii Kostenko Koniec świata oraz użyczyła głosu jednej z bohaterek gry na PlayStation 3 TV Superstars[61][62], a także wzięła udział w programie tanecznym Vivy Królowie Densfloru[63].

W maju 2011 zakończyła współpracę z wytwórnią Sony Music oraz dotychczasowym menedżmentem, po czym rozpoczęła niezależną działalność muzyczną[64]. Zaczęła eksperymentować z różnymi stylami muzycznymi oraz samodzielnie komponować i pisać teksty piosenek[65][66]. Chcąc mieć pełną kontrolę nad swoją karierą, wraz z producentem Andrzejem Prymuszewskim założyła firmę producencko-menedżerską A.S Music Production, pod której szyldem we wrześniu 2011 wydała singel „Game Over”[64][30][67]. W tym czasie zajęła się także tworzeniem sztuk wizualnych[20]. W 2012 opublikowała autorski utwór „Overrated Men” oraz sama zrealizowała ilustrujący go teledysk techniką found footage[68]. Do czerwca 2013, wspólnie z The Jet Set oraz solowo, sprzedała prawie 30 tysięcy płyt i zagrała ponad 300 koncertów[66].

1 lipca 2013 wystąpiła jako support przed koncertem francuskiej wokalistki Zaz w warszawskiej Hali Koło, wykonując premierowo utwory zwiastujące jej autorski album Viscera[66]. 29 października 2013 wydała cyfrowo EP-kę pt. Stranger, będącą zapowiedzią tej płyty[4][69]. Na minialbumie połączyła muzykę elektroniczną z elementami jazzu, psychodelii, operowego śpiewu i muzyki etnicznej[4]. Projekt Viscera ostatecznie zaprezentowała jedynie w formie wideoklipu jako pracę dyplomową podczas wystawy Podświadomość zdarzeń w Galerii Spokojna przy warszawskiej ASP 23 października 2013[13][70][71]. W grudniu tego roku wzięła udział w nagraniu piosenki świątecznej oraz teledysku pt. „Magia Świąt” w ramach charytatywnego projektu reALICJA[b]. W 2014 miała wziąć udział w konkursie SuperDebiuty na festiwalu w Opolu, jednak na krótko przed jego rozpoczęciem została zdyskwalifikowana z powodu złamania regulaminu[73].

W 2015 rozpoczęła pracę nad nowym materiałem na drugi solowy album studyjny[74]. Do współpracy zaprosiła amerykańskiego trębacza jazzowego i kompozytora Gary’ego Guthmana, który napisał i skomponował wszystkie utwory na płycie[75][76]. 14 października 2016 nakładem Agencji Muzycznej Polskiego Radia wydała album pt. Woman in Black[2]. Zawartą na nim muzykę określiła mianem „jazz noir” – jazz inspirowany filmami kryminalnymi z lat 40. i 50. XX wieku (kino noir)[77]. Album promowała tytułowym singlem oraz polskojęzyczną wersją pochodzącego z niego utworu „Don’t Tell Me No” („Nie mów mi nie”)[78][79]. 14 lutego 2017 w Studio Koncertowym Polskiego Radia im. Witolda Lutosławskiego zagrała koncert promocyjny płyty[80]. W 2018 wystąpiła w dwóch serialach stacji TVN: Na Wspólnej i Pułapka, wcielając się kolejno w rolę piosenkarki Nataszy Morozowej oraz w epizodyczną rolę sprzedawczyni[5].

21 czerwca 2019 nakładem wytwórni Soliton wydała album pt. Autoportrety, na którym umieściła jazzowe kompozycje Guthmana do wierszy autorstwa Mirona Białoszewskiego[81]. Krytyk Adam Baruch w swojej recenzji nazwał Strunin „jednym z największych skarbów polskiego jazzu”[82]. Za ten album była nominowana do nagrody Koryfeusz Muzyki Polskiej w kategorii Odkrycie roku[83]. 24 listopada 2019 na scenie Basenu Artystycznego Warszawskiej Opery Kameralnej zadebiutowała jako aktorka teatralna rolą Alicji w musicalu List z Warszawy Gary’ego Guthmana i Domana Nowakowskiego w reżyserii Natalii Kozłowskiej[84]. Wykonywane w nim utwory nagrała w wersjach studyjnych na wydaną w 2020 ścieżkę dźwiękową[85].

Od 2020

[edytuj | edytuj kod]

W 2020 wystąpiła w teledysku Sosnowskiego do utworu „Dalej”[86], a w 2023 pojawiła się w serialach Na sygnale i Przyjaciółki[5]. Po rozpoczęciu studiów reżyserskich w 2023 ograniczyła działalność muzyczną na rzecz kariery filmowej[87]. W 2025 wyreżyserowała etiudę filmową pt. Patrzę w niebo według własnego scenariusza[5], w której poruszyła temat indoktrynacji ukraińskich dzieci wywożonych do Rosji podczas wojny rosyjsko-ukraińskiej[17]. Z tym obrazem brała udział w konkursach filmów krótkometrażowych na festiwalach w Polsce i za granicą, otrzymując nagrody na March On! Festival, Evolution Mallorca International Film Festival i Ogólnopolskim Festiwalu Filmowym „Offeliada”[88][89][90]. W 2025 wyreżyserowała również teledysk do piosenki Jadwigi Zarzyckiej i Marii Sadowskiej pt. „Chcę się z tobą bawić”[91].

Życie prywatne

[edytuj | edytuj kod]

Była zaręczona z producentem muzycznym Markiem Piotrem Szumskim[20][92]. W 2021 związała się z aktorem Piotrem Bajtlikiem[93], za którego wyszła 28 czerwca 2025[94].

Warsztat wokalny

[edytuj | edytuj kod]
Fragment wykonania utworu „Zwykłe miasto / Just Another City” przez Strunin i Piotra Bajtlika w musicalu List z Warszawy (2019)

Jest mezzosopranem[1]. W dzieciństwie śpiewu uczyła ją matka[13]. Następnie uczęszczała na zajęcia wokalne do Marzeny Osiewicz[13], która jak przyznała, „tak naprawdę pokazała mi, co mogę zrobić ze swoim głosem, jak nad nim zapanować”[48]. W ramach przygotowań do nagrania albumu Woman in Black pod okiem Gary’ego Guthmana szkoliła się w śpiewie jazzowym poprzez wykonywanie standardów tego gatunku, m.in. „Misty” Sary Vaughan[20][95]. Komentując ten proces powiedziała: „śpiewanie swingu to zupełnie inne frazowanie, oddech, podejście do harmonii i rytmu. Szczerze mogę powiedzieć, że w dwa lata przećwiczyłam to, czego uczą się studenci na wydziale jazzu Katowickiej Akademii Muzycznej”[18].

Janusz Szrom recenzując Autoportrety napisał: „Na płycie brzmi znakomicie, z lekkością poddając się wyszukanym zmysłom aranżacyjnym, obfitującym w naprawdę niebanalną harmonię oraz wyrafinowane linie melodyczne. Wydaje się, że nie istnieją dla niej żadne granice, a dopełnieniem wszystkiego są, realizowane przez nią z dużą swobodą oraz punktualnością, czysto instrumentalne special chorusy”[96]. Krzysztof Komorek pisząc dla „JazzPress” dostrzegł jej „charakterystyczny, mocny głos i wykonawczą charyzmę”[97], a Adam Baruch podkreślił, że „śpiewa skomplikowane teksty z elegancją, polotem i niesamowitą pasją. Jej głębia ekspresji i moc frazowania doprawdy mrożą krew w żyłach”[82]. W recenzji Listu z Warszawy dla „Dziennika Gazety Prawnej” Maciej Weryński napisał o niej jako o „wokalistce wysokiej próby”[98].

Wizerunek medialny i odbiór

[edytuj | edytuj kod]
Strunin podczas półfinału Konkursu Piosenki Eurowizji 2007

Decyzje wizerunkowe w początkowym okresie kariery Strunin podejmował jej management[20]. Stylizowana na „wampa”, spotykała się z krytyką niektórych oceniających, którzy uznawali prezentowany przez nią wizerunek za niestosowny do jej młodego wieku[29]. Wzięła udział w rozbieranych sesjach zdjęciowych, dwukrotnie pojawiając się na okładce czasopisma „CKM” (w 2008 i 2011)[99]. W 2008 została jedną z laureatek zorganizowanego przez ten magazyn plebiscytu na najseksowniejsze Polki dekady[100]. Zapytana po latach o „kontrowersyjny image wyzwolonej nastolatki” odpowiedziała: „kiedy miałam szesnaście lat, wychodzenie na scenę w różowych szortach i brokatowych topach było jak najbardziej na miejscu. Tak samo ubierały się wtedy moje rówieśniczki w Stanach [...]. I to miało takie być: bardzo amerykańskie, prowokujące, odważne. Kiedyś Christina Aguilera też miała brzuszek na wierzchu, dziś nie wychodzi tak na scenę. Tak samo ze mną. Dlatego nie uważam, że to było kontrowersyjne – a raczej urocze”[12].

Podczas udziału w programie Big Brother stała się obiektem zainteresowania prasy plotkarskiej[20]. Publikacje dotyczyły jej relacji z innym uczestnikiem, bokserem Marcinem Najmanem oraz okoliczności, w jakich odeszła z programu; opuściła go w asyście policji, a według medialnych doniesień decyzję o jej odejściu miał podjąć ojciec, przeciwny rzekomemu związkowi córki z Najmanem, po czym miał wywieźć ją na Syberię[20][47]. Sama Strunin zdementowała te doniesienia, nazywając je „czystą abstrakcją”[20].

Po zakończeniu promocji płyty Sasha ograniczyła obecność w mediach[101]. Zmieniła również wizerunek na bardziej stonowany, korespondujący z nowym kierunkiem muzycznym, jaki obrała[102]. W jej strojach scenicznych zaczęła przeważać czerń, nawiązująca do tytułu oraz estetyki oprawy wizualnej albumu Woman in Black, utrzymanej w stylu amerykańskich filmów noir z lat 40[12][103].

Dyskografia

[edytuj | edytuj kod]
 Osobny artykuł: Dyskografia Sashy Strunin.
 Zobacz też: Dyskografia The Jet Set.

Filmografia

[edytuj | edytuj kod]
Rok Tytuł Profesje Rola Uwagi
Źr.
A
R
S
2010 Pierwsza miłość T Kalina Świętochowska 26 odcinków[c] [5]
Koniec świata T Oliwia etiuda szkolna
2018 Na Wspólnej T Natasza Morozowa 17 odcinków[d]
Pułapka T sprzedawczyni odc. 2
2023 Na sygnale T Natalia odc. 440
Przyjaciółki T pracownica telewizji odc. 251–253
2025 Patrzę w niebo T T etiuda szkolna

Gry komputerowe

[edytuj | edytuj kod]
Rok Tytuł Rola
Źr.
2010 TV Superstars Bella [62]

Teatr

[edytuj | edytuj kod]
Rok Sztuka Rola
Źr.
2019–2023 List z Warszawy Alicja [84][104]

Nagrody i nominacje

[edytuj | edytuj kod]
 Zobacz też: Nagrody, wyróżnienia i nominacje The Jet Set.
Rok Instytucja Kategoria Rezultat
Źr.
2010 Mikrofony Popcornu Przebój polski 2009 („To nic kiedy płyną łzy”) Nominacja [58]
Telekamery Muzyka Nominacja [56]
Złote Dzioby Przebój roku 2009 („To nic kiedy płyną łzy”) Nominacja [57]
Odkrycie roku 2009 Nominacja [57]
2019 Koryfeusz Muzyki Polskiej Odkrycie roku Nominacja [83]
2025 Koszaliński Festiwal Debiutów Filmowych „Młodzi i Film” Konkurs krótkometrażowych debiutów filmowych – fabuła (Patrzę w niebo) Nominacja [105]
Freedom Film Festival Międzynarodowy konkurs filmów krótkometrażowych (Patrzę w niebo) Nominacja [106]
Festiwal Filmowy Wajda na Nowo Konkurs filmów krótkometrażowych (Patrzę w niebo) Nominacja [107]
March On! Festival Studencki krótkometrażowy film fabularny (Patrzę w niebo) Wygrana [88]
Festiwal Polskich Filmów Fabularnych Konkurs filmów krótkometrażowych (Patrzę w niebo) Nominacja [108]
Ogólnopolski Festiwal Filmowy „Filmowe Południe” Konkurs główny (Patrzę w niebo) Nominacja [109]
Sedicicorto International Film Festival(inne języki) Film międzynarodowy – fabuła / dokument (Patrzę w niebo) Nominacja [110]
Evolution Mallorca International Film Festival Najlepszy międzynarodowy film krótkometrażowy (Patrzę w niebo) Wygrana [89]
Szczecin Film Festival Zachodniopomorskie Shorty (Patrzę w niebo) Nominacja [111]
Ukraina! Festiwal Filmowy Konkurs filmów krótkometrażowych (Patrzę w niebo) Nominacja [112]
Montecatini International Short Film Festival Konkurs główny (Patrzę w niebo) Nominacja [113]
Międzynarodowy Festiwal Filmowy „Women and the World” Filmy krótkometrażowe (Patrzę w niebo) Nominacja [114]
Offeliada Konkurs filmów fabularnych (Patrzę w niebo) Nominacja [115]
Nagroda Jury Młodego Widza „Horacy” (Patrzę w niebo) Wygrana [90]
EUROSHORTS Konkurs międzynarodowy (Patrzę w niebo) Nominacja [116]
Nagroda SFP za najlepszy polski film krótkometrażowy (Patrzę w niebo) Nominacja [117]
2026 Międzynarodowy Festiwal Filmowy „Zoom-Zbliżenia” Konkurs filmu fabularnego (Patrzę w niebo) Nominacja [118]

Uwagi

[edytuj | edytuj kod]
  1. ↑ także Aleksandra Strunin i Alexandra Strunina[5].
  2. ↑ Dochód ze sprzedaży utworu „Magia Świąt” przeznaczony został na leczenie oraz rehabilitację aktorki Alicji Borkowskiej, która w listopadzie 2013 doznała udaru mózgu[72].
  3. ↑ Odcinki: 1112, 1114, 1116–1120, 1122–1125, 1127–1128, 1130–1133, 1135–1138, 1140–1144[5].
  4. ↑ Odcinki: 2674–2675, 2677, 2680, 2682, 2691–2692, 2697–2698, 2702–2703, 2706, 2712–2713, 2729, 2734, 2750[5].

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. ↑ a b Sasha Strunin & Gary Guthman Jazz Show!. Oficjalna strona powiatu jarosławskiego, 2018-02-07. [dostęp 2018-02-15]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-02-15)].
  2. ↑ a b Woman in Black. Polskie Radio. [dostęp 2016-10-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-17)].
  3. ↑ a b c Sasha – Sasha Strunin. Wirtualna Polska. [dostęp 2013-03-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-05-04)].
  4. ↑ a b c d „Viscera” – EP-ka Alexandry Strunin pod koniec października. Onet.pl, 2013-10-25. [dostęp 2013-10-29]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-17)].
  5. ↑ a b c d e f g h i j k Alexandra Strunin. FilmPolski.pl. [dostęp 2025-05-06].
  6. ↑ Alexandra Strunin pokazuje „Wnętrzności”. interia.pl, 2013-10-23. [dostęp 2017-01-17]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-17)].
  7. ↑ Patrick Španko: CD Sasha Strunin – Autoportrety. skJazz, 2020-04-22. [dostęp 2020-08-20]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-08-20)]. (słow.).
  8. ↑ Artyści SAWP. Stowarzyszenie Artystów Wykonawców Utworów Muzycznych i Słowno-Muzycznych. [dostęp 2018-05-29]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-05-29)].
  9. ↑ a b Aleksandra Strunin – Sasza. interia.pl. [dostęp 2005-10-15]. [zarchiwizowane z tego adresu (2005-10-15)].
  10. ↑ a b c d Kim jest Sasha?. Codzienna Gazeta Muzyczna, 2009-07-28. [dostęp 2017-12-20]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-12-20)].
  11. ↑ Sasha Strunin jest córką Ukrainki i Rosjanina. Mówi o niebezpiecznej postawie Polski. Wirtualna Polska, 2022-05-16. [dostęp 2023-03-30]. [zarchiwizowane z tego adresu (2022-05-16)].
  12. ↑ a b c d e Paweł Gzyl. Sasha Strunin, kobieta w czerni: płynie w niej polska i rosyjska krew. „Gazeta Krakowska”. Nr 58/2017, s. 18, 2017-03-10. Polska Press. ISSN 1898-3138. [dostęp 2020-09-07]. [zarchiwizowane z adresu 2020-09-06]. 
  13. ↑ a b c d Biogram. Oficjalna strona Sashy Strunin. [dostęp 2019-09-20]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-09-20)].
  14. ↑ Jest córką Rosjanina. Nie ukrywa swoich poglądów. Wirtualna Polska, 2024-10-27. [dostęp 2025-07-03]. [zarchiwizowane z tego adresu (2025-07-03)].
  15. ↑ a b The Jet Set: Biografia. interia.pl. [dostęp 2015-04-01]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-17)].
  16. ↑ a b c Kalina Szymankiewicz: Sasha Strunin ma rosyjskie i ukraińskie korzenie. „Jakby ktoś niszczył mnie od środka”. TVN, 2022-03-13. [dostęp 2022-03-15]. [zarchiwizowane z tego adresu (2022-03-15)].
  17. ↑ a b c d Przemysław Gulda: Alexandra Strunin: Rosja porywa ukraińskie sieroty wojenne z okupowanych terenów. I robi im pranie mózgu. „Wysokie Obcasy”, 2025-07-02. [dostęp 2025-07-03]. [zarchiwizowane z tego adresu (2025-07-03)].
  18. ↑ a b Paweł Gzyl: Sasha Strunin: Musiałam dorosnąć do śpiewania jazzu. „Dziennik Polski”, 2017-08-17. [dostęp 2017-12-03]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-12-03)].
  19. ↑ Sasha Strunin: Święta w styczniu. interia.pl, 2011-12-24. [dostęp 2013-03-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-17)].
  20. ↑ a b c d e f g h i j Kasia Nowakowska: Sasha Strunin wraca na scenę. „Miałam wrażenie, że oszukuję publiczność”. Gazeta.pl. [dostęp 2017-01-12]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-17)].
  21. ↑ a b Michał Jośko: Życie jest zbyt krótkie na celebryckie ścianki oraz banalny pop! Oto nowa, lepsza Sasha Strunin. NaTemat.pl, 2019-07-14. [dostęp 2019-08-04]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-08-04)].
  22. ↑ a b c The Jet Set – Biografia. Wirtualna Polska. [dostęp 2013-03-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-07-10)].
  23. ↑ a b c Agnieszka Saracyn-Rozbicka: Sasha Strunin: Biorę z życia ile się da!. Polska Agencja Prasowa, 2009-10-23. [dostęp 2019-12-12]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-12-12)].
  24. ↑ a b c Tomasz Gawiński. Szukamy ciągu dalszego – Nie jestem lolitką. „Angora”. Nr 48/2013, s. 56–57, 2013-12-01. Wydawnictwo Westa-Druk. ISSN 0867-8162. 
  25. ↑ Marta Kaźmierska: Rozmowa z Sashą, poznanianką, która będzie reprezentowała Polskę w konkursie Eurowizji. „Gazeta Wyborcza”, 2007-02-05. [dostęp 2016-09-12]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-17)].
  26. ↑ Sasha: Trzeba marzyć. interia.pl, 2009-09-10. [dostęp 2013-03-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-17)].
  27. ↑ X Festiwal Piosenki Angielskiej Brzeg 2003. Fpabrzeg.pl. [dostęp 2013-08-27]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-17)].
  28. ↑ Aleksandra Strunin wraca w nowej odsłonie. „Głos Wielkopolski”, 2013-12-20. [dostęp 2017-01-17]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-17)].
  29. ↑ a b Kim jest Sasha z The Jet Set?. interia.pl, 2007-02-07. [dostęp 2017-07-09]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-07-09)].
  30. ↑ a b Biografia. Oficjalna strona Sashy Strunin. [dostęp 2014-08-03]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-01-28)].
  31. ↑ W teatrze. interia.pl, 2005-03-23. [dostęp 2005-04-04]. [zarchiwizowane z tego adresu (2005-04-04)].
    III grupa – Karolina i Nina. interia.pl, 2005-04-09. [dostęp 2005-04-15]. [zarchiwizowane z tego adresu (2005-04-15)].
  32. ↑ a b c The Jet Set. RMF FM. [dostęp 2013-03-16]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-17)].
  33. ↑ „Nie wystarczy występ w Mam Talent, by pokochała cię cała Polska” (rozmowa z Sashą Strunin). Wirtualna Polska, 2009-09-18. s. 1/2. [dostęp 2013-03-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-07-21)].
  34. ↑ Debiut byłego wokalisty The Jet Set. interia.pl, 2007-02-17. [dostęp 2014-06-05]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-17)].
  35. ↑ The Jet Set – Just Call Me. interia.pl. [dostęp 2020-08-20]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-04-04)].
  36. ↑ OLIS – sprzedaż płyt w okresie 31.07 – 06.08.2006. ZPAV, 2006-08-14. [dostęp 2011-12-12]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-07-13)].
  37. ↑ Złote płyty CD (przyznane w 2007 roku). ZPAV. [dostęp 2014-09-27]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-10-06)].
  38. ↑ Ich Troje na Eurowizję!. interia.pl, 2006-01-28. [dostęp 2025-05-08]. [zarchiwizowane z tego adresu (2025-05-08)].
  39. ↑ Mattafix i Stachursky nagrodzeni na Sopot Festival. Onet.pl, 2006-09-02. [dostęp 2020-08-19]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-08-19)].
  40. ↑ The Jet Set pojedzie na Eurowizję!. Onet.pl, 2007-02-03. [dostęp 2013-03-16]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-17)].
  41. ↑ Eurovision Song Contest 2007 Semi-Final. Eurovision.tv. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-08-13)]. (ang.).
  42. ↑ Trzeba zmienić Eurowizję!. interia.pl, 2007-05-15. [dostęp 2013-03-16]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-17)].
  43. ↑ Na festiwalu w Opolu rozdano Superjedynki. Onet.pl, 2007-06-17. [dostęp 2020-08-19]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-08-19)].
  44. ↑ Eska Music Awards 2007 rozdane. Wirtualnemedia.pl, 2007-04-29. [dostęp 2020-08-19]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-04-26)].
  45. ↑ Doda trzykrotną laureatką nagród VIVA Comet 2007. Wirtualnemedia.pl, 2007-10-07. [dostęp 2020-08-19]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-06-02)].
  46. ↑ Sasha u Wielkiego Brata. interia.pl, 2008-02-15. [dostęp 2020-08-21]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-08-20)].
  47. ↑ a b Wykradli ją Wielkiemu Bratu!!!. interia.pl, 2008-04-01. [dostęp 2016-11-11]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-17)].
  48. ↑ a b Bogdan Fabiański: Wywiady: Bogdan Fabiański rozmawia z Sashą Strunin. Fabianski.com.pl, październik 2009. [dostęp 2017-01-17]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-17)].
  49. ↑ Danny & Sasha – nadchodzi dlugooczekiwana premiera duetu. Wirtualna Polska, 2009-03-05. [dostęp 2013-03-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-07-20)].
  50. ↑ Nowa płyta Sashy. Polki.pl. [dostęp 2014-12-28]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-08-02)].
  51. ↑ 46. Międzynarodowy Sopot Festival – znamy uczestników. Onet.pl, 2009-06-02. [dostęp 2014-07-30]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-08-08)].
  52. ↑ 13 pierwszych miejsc = 13 nowości. Codzienna Gazeta Muzyczna, 2009-10-23. [dostęp 2013-03-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-17)].
  53. ↑ Romantyczny apel Sashy. interia.pl, 2009-11-24. [dostęp 2014-06-06]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-17)].
  54. ↑ Ucisz Moje Serce (Acoustic Version) – Single by Sasha Strunin. iTunes Store. [dostęp 2014-06-06]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-17)]. (ang.).
  55. ↑ Chce Zatrzymac Czas – Single by Sasha Strunin. iTunes Store. [dostęp 2014-06-06]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-17)]. (ang.).
  56. ↑ a b Ewa Farna, Sasha czy Piasek?. interia.pl, 2009-12-07. [dostęp 2013-03-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-17)].
  57. ↑ a b c Złote Dzioby 2009 dla Chylińskiej, Farny i Piasecznego. Wirtualnemedia.pl, 2010-02-24. [dostęp 2016-10-27]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-17)].
  58. ↑ a b Mikrofony Popcornu 2009. „Popcorn”. Nr 1/2010, s. 8–9, 2009-12-22. Axel Springer Polska. ISSN 1230-8137. 
  59. ↑ 12 polskich artystów w piosence „Muzyki Moc” na 10-lecie Viva Polska. Onet.pl, 2010-01-26. [dostęp 2013-03-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-12-25)].
  60. ↑ Sasha Strunin we Wrocławiu. „Gazeta Krakowska”, 2010-04-06. [dostęp 2017-07-20]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-11-24)].
  61. ↑ Maria Seweryn na końcu świata z Sorry Boys. Wirtualna Polska, 2011-03-01. [dostęp 2017-08-05]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-05-18)].
  62. ↑ a b Sasha Strunin gwiazdą „TV Superstars”. Onet.pl, 2010-08-11. [dostęp 2017-01-17]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-17)].
  63. ↑ Kto zostanie królem densfloru?. interia.pl, 2010-10-22. [dostęp 2013-03-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-04-02)].
  64. ↑ a b Sasha Strunin. Muzzo.pl. [dostęp 2017-07-28]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-07-28)].
  65. ↑ Czy rok 2012 będzie należał do Sashy Strunin?. Wirtualna Polska, 2012-02-17. s. 2/6 „Ambitna i niezależna”. [dostęp 2013-05-30]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-06-25)].
  66. ↑ a b c Aleksandra Strunin wraca na scenę. Onet.pl, 2013-06-27. [dostęp 2013-07-07]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-17)].
  67. ↑ Sasha: Koniec gry!. interia.pl, 2011-09-07. [dostęp 2015-01-05]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-04-01)].
  68. ↑ Sasha Strunin nie do poznania. interia.pl, 2012-06-20. [dostęp 2013-03-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-17)].
  69. ↑ Stranger – EP by Alexandra Strunin. iTunes Store. [dostęp 2017-07-29]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-11-10)]. (ang.).
  70. ↑ Autorzy. Uniwersytet Artystyczny w Poznaniu. [dostęp 2014-06-12]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-07-14)].
  71. ↑ Galeria Spokojna zachłyśnięta Podświadomością zdarzeń. O.pl, 2013-11-02. [dostęp 2015-03-22]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-17)].
  72. ↑ Przyjaciele dla Alicji Borkowskiej. interia.pl, 2013-12-19. [dostęp 2017-01-17]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-17)].
  73. ↑ Zmiana występujących w koncercie SuperDebiuty. Festiwalopole.com. [dostęp 2014-05-24]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-17)].
  74. ↑ Biografia. Oficjalna strona Sashy Strunin. [dostęp 2016-01-08]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-01-08)].
  75. ↑ Drogi słuchaczu. Oficjalna strona Sashy Strunin. [dostęp 2016-01-08]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-01-08)].
  76. ↑ Sasha Strunin: Kobieta w czerni. interia.pl, 2016-10-13. [dostęp 2019-09-28]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-09-28)].
  77. ↑ Powrót Sashy Strunin po latach nieobecności: Okres poszukiwań. interia.pl, 2016-10-27. [dostęp 2017-01-12]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-17)].
  78. ↑ Premiera radiowa singla „Woman In black". Wywrota.pl, 2016-09-22. [dostęp 2016-09-23]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-17)].
  79. ↑ Sasha Strunin i „Nie mów mi nie!”. interia.pl, 2017-12-20. [dostęp 2017-12-20]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-12-20)].
  80. ↑ „Woman In Black” na Walentynki. „Jazz Forum”. [dostęp 2017-02-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-02-12)].
  81. ↑ Rafał Garszczyński: Sasha Strunin – Autoportrety. „Jazz Forum”, 2019-06-10. [dostęp 2019-06-28]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-06-28)].
  82. ↑ a b Adam Baruch: Sasha Strunin ~ Autoportrety. The Soundtrack of My Life, 2019-07-05. [dostęp 2020-08-20]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-08-20)]. (ang.).
  83. ↑ a b Dziś poznamy laureatów nagrody Koryfeusz Muzyki Polskiej 2019. Polskie Radio, 2019-10-01. [dostęp 2019-11-22]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-11-22)].
  84. ↑ a b Sylwia Arlak: „List z Warszawy”. Intymny musical o dialogu polsko-żydowskim. Naszemiasto.pl, 2019-11-22. [dostęp 2019-11-22]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-11-22)].
    Sasha Strunin zadebiutowała w musicalu „List z Warszawy”. interia.pl, 2019-12-02. [dostęp 2019-12-03]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-12-03)].
    List z Warszawy. Światowa prapremiera.. Oficjalna strona Warszawskiej Opery Kameralnej. [dostęp 2019-10-29]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-10-29)].
  85. ↑ List z Warszawy / Letter from Warsaw – ścieżka dźwiękowa z musicalu. Soliton. [dostęp 2021-01-19]. [zarchiwizowane z tego adresu (2021-01-19)].
  86. ↑ Sosnowski „Tylko się nie denerwuj”. Polskie Radio, 2020-03-02. [dostęp 2020-08-19]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-03-28)].
  87. ↑ Roksana Pamuła: Najpierw był „Idol”, potem Eurowizja. W końcu zniknęła ze sceny. Wiadomo, co robi teraz. Gazeta.pl, 2025-05-24. [dostęp 2025-06-15]. [zarchiwizowane z tego adresu (2025-05-27)].
  88. ↑ a b March On Festival Announces Winners of the 2025 Student & Emerging Filmmaker Competition. Marchonfest.org. [dostęp 2025-11-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2025-11-10)]. (ang.).
  89. ↑ a b Raquel Galán: El festival Evolution premia a las cineastas Isabel Coixet y Neele Vollmar y ovaciona a Julio Medem. „Diario de Mallorca”, 2025-10-29. [dostęp 2025-10-29]. [zarchiwizowane z tego adresu (2025-10-29)]. (hiszp.).
  90. ↑ a b Wiktor Koliński: Nagrody 15. Festiwalu Filmowego Offeliada w Gnieźnie. Offeliada, 2025-11-09. [dostęp 2024-11-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2025-12-13)].
  91. ↑ 14. POKAZ NIEZALEŻNYCH TELEDYSKÓW: PROGRAM SEKCJI. CINEMAFORUM, 2025-10-03. [dostęp 2025-10-30]. [zarchiwizowane z tego adresu (2025-10-30)].
  92. ↑ Nowa Sasha Strunin. Jakie zmiany zaszły w jej życiu?. interia.pl, 2017-08-29. [dostęp 2019-11-22]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-11-22)].
  93. ↑ Sasha Strunin i Piotr Bajtlik oficjalnie razem. Co słychać u reprezentantki Polski na Eurowizję 2007?. interia.pl, 2022-08-19. [dostęp 2022-08-21]. [zarchiwizowane z tego adresu (2022-08-21)].
  94. ↑ Michał Boroń: Sasha Strunin i Piotr Bajtlik już po ślubie. Kim jest mąż reprezentantki Polski na Eurowizję 2007?. Interia, 2025-06-29. [dostęp 2025-06-29]. [zarchiwizowane z tego adresu (2025-06-29)].
  95. ↑ Sasha Strunin: babcia zaraziła mnie miłością do Ameryki lat 30.. Polskie Radio, 2016-10-23. [dostęp 2017-12-19]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-12-19)].
  96. ↑ Janusz Szrom. Recenzje: Sasha Strunin – Autoportrety. „Jazz Forum”. Nr 9/19, s. 78, wrzesień 2019. For Jazz. ISSN 0324-8801. 
  97. ↑ Krzysztof Komorek. Jazzowy Miron. „JazzPRESS”. Nr 10/2019, s. 45, październik 2019. Fundacja Popularyzacji Muzyki Jazzowej EuroJAZZ. ISSN 2084-3143. 
  98. ↑ Maciej Weryński: „List z Warszawy”: Lekcja z muzyką. „Dziennik Gazeta Prawna”, 2020-09-24. [dostęp 2024-01-07]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-11-17)].
  99. ↑ Sasha Strunin – kiedyś i dziś. „CKM”, 2012-12-05. [dostęp 2017-07-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-07-10)].
  100. ↑ Polki dekady!. „CKM”. Nr 7/2008 (121), lipiec 2008. Warszawa: Marquard Media Polska. ISSN 1505-6562. 
  101. ↑ Artystyczna podróż Sashy Strunin. All About Life, 2017-03-16. [dostęp 2017-12-18]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-12-18)].
  102. ↑ Sasha Strunin śpiewała w The Jet Set. Po latach wraca z materiałem solo. Jej wygląd bardzo się zmienił. Chillizet, 2017-08-31. [dostęp 2017-08-31]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-08-31)].
  103. ↑ Blondynka w czerni. Warszawa.pl, 2017-02-17. [dostęp 2017-12-18]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-12-18)].
  104. ↑ Lista spektakli z udziałem Strunin po 2019:
  105. ↑ Konkurs krótkiego metrażu. 44 „Młodzi i Film”. Stowarzyszenie Filmowców Polskich, 2025-05-10. [dostęp 2025-12-13]. [zarchiwizowane z tego adresu (2025-12-13)].
  106. ↑ Wolność z perspektywy każdej szerokości geograficznej. Oto oficjalna selekcja do Konkursu Międzynarodowego. Freedom Film Festival. [dostęp 2025-06-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2025-06-17)].
  107. ↑ Anna Kempys: „Wajda na Nowo”: gwiazdy na festiwalu w Suwałkach. Interia, 2025-08-20. [dostęp 2025-08-22]. [zarchiwizowane z tego adresu (2025-08-22)].
  108. ↑ Mariola Wiktor. Młodzi łamią schematy. „Magazyn Filmowy SFP”. 10 (170), s. 28–29, październik 2025. Warszawa: Stowarzyszenie Filmowców Polskich. ISSN 2353-6357. [dostęp 2025-12-13]. [zarchiwizowane z adresu 2025-12-13]. 
  109. ↑ Filmy zakwalifikowane do Konkursu Głównego. Festiwalfilmowepoludnie.com. [dostęp 2025-09-05]. [zarchiwizowane z tego adresu (2025-09-05)].
  110. ↑ Official Selection 22° Sedicicorto Forlì International film festival 2025. Sedicicorto.it, 2025-08-28. [dostęp 2025-08-29]. [zarchiwizowane z tego adresu (2025-08-29)]. (ang.).
  111. ↑ Program. Szczecin Film Festival. [dostęp 2025-10-06]. [zarchiwizowane z tego adresu (2025-10-06)].
  112. ↑ UKRAINA! FF10 – konkurs filmów krótkometrażowych. Ukrainaff.com, 2025-09-15. [dostęp 2025-09-16]. [zarchiwizowane z tego adresu (2025-10-04)].
  113. ↑ Official Selection 2025. Filmvideomontecatini.it. [dostęp 2024-09-19]. [zarchiwizowane z tego adresu (2025-09-19)]. (ang.).
  114. ↑ Festival Films 2025. Iffww.com. [dostęp 2025-12-19]. [zarchiwizowane z tego adresu (2025-12-19)]. (ang.).
  115. ↑ Wiktor Koliński: 37 filmów w konkursie głównym 18. Offeliady!. Offeliada, 2025-10-03. [dostęp 2025-10-03]. [zarchiwizowane z tego adresu (2025-10-03)].
  116. ↑ Konkurs Międzynarodowy / International Competition of EUROSHORTS 2025. EUROSHORTS. [dostęp 2025-12-13]. [zarchiwizowane z tego adresu (2025-12-13)].
  117. ↑ Euroshorts 2025: SFP nagradza młodych twórców. Stowarzyszenie Filmowców Polskich, 2025-12-01. [dostęp 2025-12-13]. [zarchiwizowane z tego adresu (2025-12-13)].
  118. ↑ Oficjalna selekcja – film fabularny. Zoomfestival.pl, 2025-12-18. [dostęp 2025-12-19]. [zarchiwizowane z tego adresu (2025-12-19)].
Sasha Strunin
Albumy studyjne
Minialbumy
Single
Powiązane
The Jet Set
  • Tray
Albumy studyjne
Single
Powiązane
Źródło: „https://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Sasha_Strunin&oldid=78356303”