Artykuł na medal

Sasha Strunin

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Sasha Strunin
Ilustracja
Strunin podczas czatu z użytkownikami serwisu Fotka.pl, 30 marca 2010
Imię i nazwisko Aleksandra Igoriewna Strunina
Pseudonim Sasha Strunin, Alexandra Strunin
Data i miejsce urodzenia 27 października 1989
Leningrad, ZSRR
Typ głosu mezzosopran[1]
Gatunki pop[2], muzyka elektroniczna[3], jazz[4]
Zawód piosenkarka, artystka sztuk wizualnych
Aktywność od 2005
Wydawnictwo Sony Music Entertainment Poland, Believe Digital, Agencja Muzyczna Polskiego Radia
Powiązania Gary Guthman
Zespoły
The Jet Set (2005–2008)
Podpis Aleksandra Igoriewna Strunina
Strona internetowa

Sasha Strunin, właśc. Aleksandra Igoriewna Strunina[a] (ur. 27 października 1989 w Leningradzie) – polska piosenkarka pochodzenia rosyjskiego. Również artystka sztuk wizualnych. Ukończyła poznański Uniwersytet Artystyczny.

W latach 2005–2008 była wokalistką zespołu The Jet Set, z którym nagrała album Just Call Me (2006) certyfikowany złotem. W 2007 wraz z grupą reprezentowała Polskę w 52. Konkursie Piosenki Eurowizji, który odbył się w Helsinkach. W półfinale konkursu zaprezentowali utwór „Time to Party” i zajęli 14. miejsce. W 2009 piosenkarka rozpoczęła solową działalność muzyczną i wydała album Sasha. Dwa lata później zadeklarowała niezależność artystyczną. Jej drugi studyjny album Woman in Black ukazał się w 2016.

Wokalistka, operująca mezzosopranem, początkowo wykonywała muzykę pop, jednak wraz z wydaniem drugiej solowej płyty obrała nowy kierunek muzyczny, oscylując wokół jazzu[1]. Do czerwca 2013, wspólnie z The Jet Set oraz solowo, sprzedała prawie 30 tysięcy płyt i wystąpiła na ponad 300 koncertach[9]. Dodatkowo będąc członkinią The Jet Set została nagrodzona Superjedynką, Eska Music Award oraz VIVA Comet Award.

Życiorys[edytuj]

Dzieciństwo i wykształcenie[edytuj]

Aleksandra Igoriewna Strunina urodziła się 27 października 1989 w Leningradzie (obecnie Petersburg), jako jedyne dziecko śpiewaków operowych: Rosjanina Igora Strunina i Ukrainki Wity Nikołajenko[10][11]. Poza korzeniami rosyjskimi i ukraińskimi wokalistka ma również korzenie polskie i białoruskie[12]. Jej prababcia ze strony ojca pochodziła z polskiej rodziny szlacheckiej Stankiewiczów, dziadek, Aleksandr, był reżyserem i aktorem teatralnym, zaś babcia, Nela, aktorką[13][14]. Piosenkarka przez pierwsze dwa lata swojego życia mieszkała u swojej babci na Ukrainie[15]. W 1992 wraz z rodzicami, którzy otrzymali angaż w Teatrze Wielkim im. Stanisława Moniuszki w Poznaniu, przeprowadziła się do Poznania[11][15]. Piosenkarka w jednym z wywiadów wyznała, iż mimo że urodziła się w Rosji, będącej wówczas częścią Związku Radzieckiego, jej matka jest Ukrainką, a ojciec Rosjaninem „czuję się Polką, myślę po polsku, to mój pierwszy język. Miałam trzy lata, jak tu przyjechałam. Tu się wychowałam, tu chodziłam do przedszkola, szkoły. Moja babcia jest Polką i była bardzo szczęśliwa, gdy tu wróciliśmy, jako rodzina”[5]. Artystka została wychowana w wierze prawosławnej[16].

Wokalistka jako małe dziecko wystąpiła w kilku spektaklach[5]. Po ukończeniu szkoły podstawowej w 2002 rozpoczęła naukę w poznańskim gimnazjum nr 22[10]. W 2008 zdała maturę w tamtejszym IV Prywatnym Liceum Ogólnokształcącym[2][13][17]. Decyzję o wyborze liceum prywatnego podjęła, gdyż wymagała indywidualnego toku nauczania, aby móc pogodzić naukę z karierą[13]. W latach szkolnych uczęszczała do podstawowej szkoły muzycznej, gdzie uczyła się gry na pianinie[18]. Pobierała również lekcje śpiewu u Marzeny Osiewicz[19] oraz dodatkowe lekcje języka angielskiego i niemieckiego[10]. W 2009 rozpoczęła studia licencjackie na Wydziale Fotografii Akademii Sztuk Pięknych w Poznaniu (od 2010 Uniwersytet Artystyczny)[20][13], które ukończyła w 2013 roku[21]. Jej praca dyplomowa pod tytułem Viscera została zaprezentowana podczas wystawy Podświadomość zdarzeń w Galerii Spokojna przy warszawskiej ASP 23 października 2013[6][22].

Kariera muzyczna[edytuj]

Początki[edytuj]

Strunin od dziecięcych lat brała udział w przeglądach i festiwalach muzycznych, podczas których była nagradzana[12]. W 2003 roku na 10. Festiwalu Piosenki Angielskiej w Brzegu wygrała w kategorii dziecięcej wykonaniem utworu „When You Told Me You Loved Me” z repertuaru Jessiki Simpson[23][24]. W 2005 dotarła do półfinału 4. edycji programu Idol (Polsat). Podczas castingu do programu wykonała utwór Lizy Minnelli „Maybe This Time” z filmu Kabaret i zakwalifikowała się do etapu teatralnego[10]. Następnie przeszła do etapu klubowego, będącego jednocześnie półfinałem. W tym etapie uczestnicy podzieleni zostali na pięć grup, a z każdej grupy dwóch uczestników awansowało do finałów[25]. Strunin weszła w skład grupy numer 3, w której poza nią znaleźli się Tomasz Krupa, Nina Cieślińska, Magda Ziółkowska, Jakub Arendt, Marika Tomczyk i Karolina Szarubka[26]. Ostatecznie do finałów awansowały Nina Cieślińska i Karolina Szarubka[27].

2005–2008: The Jet Set[edytuj]

Strunin w trakcie występu podczas „Dnia Otwartego TVP”, 9 września 2007

W grudniu 2005 Strunin została wokalistką zespołu The Jet Set[28]. W jednym z wywiadów opowiedziała o okolicznościach, w jakich została do niego zaangażowana:

Moja pani profesor zaprosiła na lekcję producenta, który szukał młodej wokalistki. Powiedziała mu, że uczy dziewczynę, która jest doświadczona w śpiewaniu festiwalowym i przerosła już konkursy wokalne dla młodzieży [...] Producent przyszedł na lekcję i poprosił, żebym coś zaśpiewała. Wybrałam piosenkę Céline Dion i usłyszałam: „Dobrze, to my się widzimy za tydzień, przyjdź z rodzicami” [...] Okazało się, że powstaje nowy zespół i że może to być coś fajnego. Tak pojawiło się Jet Set[29].

Początkowo w skład zespołu wchodził również Tray (Tracy Spencer Shipp[30]), pochodzący z Chicago raper[28], który z The Jet Set zrealizował trzy utwory[31]. W połowie 2006 zastąpił go brytyjski wokalista i raper David Junior Serame[28][18].

The Jet Set w swojej twórczości wykorzystywał takie gatunki muzyczne jak R&B, pop, dance i rap[18] i wzorował się między innymi na amerykańskiej grupie The Black Eyed Peas[13]. Zespół po raz pierwszy publicznie zaprezentował się w styczniu 2006 w koncercie Piosenka dla Europy 2006 – preselekcjach mających na celu wyłonienie reprezentanta Polski do 51. Konkursu Piosenki Eurowizji. Grupa wykonała utwór „How Many People” i w końcowej klasyfikacji zajęła 3. miejsce, otrzymując w sumie 16 punktów (8 punktów od jury i 8 punktów od publiczności)[32].

Debiutancki album zespołu, Just Call Me, ukazał się 24 lipca 2006 nakładem Universal Music Polska. Wydawnictwo przez pięć tygodni notowane było na liście pięćdziesięciu najlepiej sprzedających się płyt w Polsce, zajmując najwyższą 35. pozycję[33]. Album sprzedał się w nakładzie przekraczającym 15 tysięcy egzemplarzy[34] i uzyskał status złotej płyty[35]. We wrześniu 2006 z utworem „Just Call Me” zespół zajął 2. miejsce w polskich eliminacjach do konkursu Sopot Festival 2006[11].

3 lutego 2007 The Jet Set ponownie wziął udział w polskich preselekcjach do Konkursu Piosenki Eurowizji, podczas których wygrał z utworem „Time to Party”, zostając reprezentantem Polski w 52. edycji konkursu[36]. W ramach promocji zespół odbył tournée po Europie, obejmujące występy w Hiszpanii, Irlandii, Rosji, na Ukrainie, Cyprze, Łotwie oraz Litwie[11]. W maju rozpoczęli próby do występu w półfinale Konkursu Piosenki Eurowizji[37]. Podczas przygotowań Strunin opisała prezentację, jako zachowaną w stylu Moulin Rouge[38]. 10 maja The Jet Set z czternastym numerem startowym wystąpił w koncercie półfinałowym, który odbył się w Helsinkach (Finlandia), zdobył 75 punktów i zajął 14. miejsce, nie kwalifikując się do finału konkursu[39][40]. 17 czerwca 2007 podczas 44. KFPP w Opolu grupa otrzymała Superjedynkę w kategorii Przebój roku za utwór „Time to Party”[11]. W tym roku The Jet Set został nagrodzony również statuetkami VIVA Comet i Eska Music Awards, obie w kategorii Zespół roku[11].

1 stycznia 2009 zespół oficjalnie zakończył swoją działalność[11], był bowiem w zamierzeniu projektem stworzonym, aby nagrać jedną płytę[19].

2009–2010: Solowy debiut[edytuj]

Zaraz po rozwiązaniu The Jet Set Strunin rozpoczęła solową działalność muzyczną i podpisała kontrakt fonograficzny z wytwórnią Sony Music Entertainment Poland[11]. W trakcie prac nad debiutanckim albumem wokalistka nagrała utwór „Emely” w duecie ze szwedzkim artystą Dannym[41]. W czerwcu 2009 ukazał się jej pierwszy solowy singel „To nic kiedy płyną łzy”, który notowany był w pierwszej piątce polskiej listy airplay[42]. Utwór był jednym z dziesięciu biorących udział w głosowaniu o awans do krajowego etapu Konkursu Sopot Festival 2009. Ostatecznie jednak uplasował się poza pierwszą piątką premiowaną występem podczas festiwalu[43].

21 września 2009 odbyła się premiera pierwszego solowego albumu studyjnego Strunin zatytułowanego Sasha, nad którym wokalistka pracowała od drugiej połowy 2008 roku[11]. Nagrania na wydawnictwie zostały zaliczone do nurtu muzyki popularnej z elementami R&B[2]. Na płycie znalazły się utwory z tekstami w językach: polskim, angielskim, niemieckim i rosyjskim[2]. Poruszonymi w nich tematami są głównie zawody miłosne i imprezowanie[44]. Kilka lat później w jednym z wywiadów piosenkarka wyznała, iż nie utożsamiała się z tym repertuarem, zobowiązana była jednak kontraktem do nagrywania materiału narzuconego jej przez wytwórnię płytową: „Problem zaczął się w momencie, kiedy ja dalej się rozwijałam, uczyłam i chciałam robić rzeczy poważniejsze, a tymczasem miałam nadal śpiewać te same piosenki, które wykonywałam, mając lat 15. Miałam wrażenie, że oszukuję publiczność”[5]. Album Sasha zajął 25. miejsce na liście stu najlepiej sprzedających się płyt we wrześniu 2009 w Polsce[45]. Drugi singel promujący wydawnictwo „Zaczaruj mnie ostatni raz” ukazał się w listopadzie[46]. W grudniu 2009 Strunin otrzymała nominację do nagród Telekamery 2010 w kategorii Muzyka[47]. Na początku 2010 razem z Anią Wyszkoni, Dodą, Doniem, Ewą Farną, Gosią Andrzejewicz, Kasią Cerekwicką, Kasią Wilk, Liberem, Piotrem Kupichą z zespołu Feel, Stachurskim i Sylwią Grzeszczak nagrała utwór „Muzyki moc”, który powstał z okazji 10-lecia stacji VIVA Polska[48]. W tym okresie wokalistka uzyskała również dwie nominacje do nagród Złote Dzioby w kategoriach Odkrycie roku oraz Przebój roku za „To nic kiedy płyną łzy”[49]. Dodatkowo za utwór „To nic kiedy płyną łzy” otrzymała nominację do Mikrofonów Popcornu w kategorii Przebój polski[50]. W 2010 wydano ostatnie dwa single promujące album Sasha, „Ucisz moje serce[51] oraz „Chcę zatrzymać czas”[52]. W tym roku Strunin skupiła się głównie na aktorstwie oraz koncertowaniu.

2011–2014: Niezależność artystyczna[edytuj]

W maju 2011 piosenkarka zakończyła współpracę ze swoją wytwórnią płytową oraz menedżmentem, rozpoczynając niezależną działalność muzyczną[53]. Wówczas zaczęła eksperymentować z różnymi stylami muzycznymi[54], jak również samodzielnie komponować i pisać teksty swoich piosenek[9]. Wraz z producentem muzycznym Andrzejem Prymuszewskim założyła firmę producencko-menedżerską A.S Music Production; jej działalność została jednak wkrótce zawieszona[53][55]. We wrześniu 2011 wokalistka wydała singel „Game Over[56], natomiast w czerwcu kolejnego roku opublikowała utwór „Overrated Men”[57].

1 lipca 2013 w warszawskiej Hali Koło piosenkarka wystąpiła jako support przed koncertem francuskiej wokalistki Zaz. Zaprezentowała tam premierowo utwory, które miały znaleźć się na jej drugim solowym albumie studyjnym Viscera[58]. 29 października 2013 odbyła się premiera zapowiadającej ten album EP-ki, zatytułowanej Stranger, która została wydana cyfrowo przez Believe Digital[14]. Artystka na wydawnictwie połączyła muzykę elektroniczną z elementami jazzu, psychodelii, operowego śpiewu i muzyki etnicznej[3]. Za inspiracje przy tworzeniu albumu posłużyły jej „literatura i sztuka w różnych swoich przejawach [...]. W tym materiale odciska się aura Teatru Wielkiego w Poznaniu, w którym się wychowałam, ale też bliższe mi dziś elementy sztuki współczesnej, czy zjawiska paranormalne i popkulturowe[3]. Poza czterema zawartymi na minialbumie piosenkami, materiał zrealizowany na płytę Viscera nie został opublikowany, a kolejne wydawnictwo wokalistki ukazało się dopiero w 2016. W grudniu 2013 Strunin w ramach projektu reALICJA wzięła udział w nagraniu piosenki świątecznej oraz teledysku pod tytułem „Magia Świąt”. Dochód ze sprzedaży utworu przeznaczony został na leczenie oraz rehabilitację aktorki Alicji Borkowskiej, która w listopadzie 2013 doznała udaru mózgu[59].

6 czerwca 2014 wokalistka miała wziąć udział w konkursie SuperDebiuty na 51. KFPP w Opolu[60], jednak „w wyniku naruszenia zapisów regulaminowych koncertu” została z niego wykluczona i zastąpiono ją innym artystą[61]. Ówczesny regulamin konkursu głosił bowiem, iż dopuszcza się do niego wykonawców, którzy dotychczas wydali tylko jedną płytę (solowo czy z zespołem)[62]. 27 listopada 2014 Strunin zaśpiewała w Teatrze Wielkim w Warszawie podczas gali zorganizowanej z okazji 25-lecia Pracodawców RP, w której uczestniczyli między innymi ówczesny prezydent Polski Bronisław Komorowski oraz były prezydent Polski Lech Wałęsa. W trakcie występu piosenkarce towarzyszyła Orkiestra Dęta Akademii Muzycznej im. Karola Szymanowskiego w Katowicach pod batutą Krzesimira Dębskiego[63].

Od 2015: Współpraca z Garym Guthmanem[edytuj]

Strunin w trakcie występu podczas otwarcia klubu Blu, 1 lutego 2017

W 2015 Strunin rozpoczęła pracę nad nowym materiałem na swój drugi studyjny album[63]. Do współpracy zaprosiła Gary’ego Guthmana, który jest autorem wszystkich kompozycji na płycie[64]. Artystka wielokrotnie później nazywała Guthmana swoim mentorem[65]. 31 grudnia 2015 w szczecińskiej Filharmonii im. Mieczysława Karłowicza piosenkarka zagrała pierwszy z serii koncertów z Gary Guthman Quartet[14].

Drugi solowy album studyjny Strunin, Woman in Black, zawierający repertuar jazzowy, ostatecznie ukazał się 14 października 2016 nakładem Agencji Muzycznej Polskiego Radia[4]. Warstwa tekstowa wydawnictwa została oparta o osobiste przeżycia artystki: „Prototypem albumu była moja książka, którą sama zrobiłam, która składa się z moich zdjęć, wspomnień, różnych intymnych historii, zapisków emocjonalnych. Tę książkę dałam Gary’emu i tak powstało 11 historii. Każda piosenka na tej płycie to jest jedno z moich opowiadań”[66]. Janusz Szrom w recenzji dla „Gazety Polskiej” napisał o Woman in Black następująco: „to dobry jazzowy oraz komercyjny, w najlepszym tego słowa znaczeniu, obraz muzyczny o wysokich walorach artystycznych”. Ponadto pochwalił występ wokalny Strunin, przekaz treści, feeling oraz ekspresję[67]. Premiera pierwszego singla promującego album, tytułowego „Woman in Black”, odbyła się 30 września 2016[68]. 14 lutego 2017 w Studio Koncertowym Polskiego Radia im. Witolda Lutosławskiego piosenkarka zagrała koncert promocyjny płyty[69]. Podczas koncertu wokalistce towarzyszył oryginalny skład jej zespołu, który brał udział w nagraniu Woman in Black[70].

W sierpniu 2017 piosenkarka wzięła udział w Międzynarodowym Konkursie Jazzowym dla Muzyków Śpiewających, który odbył się w Żorach w ramach 9. festiwalu „Voicingers”[71].

Pozostała działalność[edytuj]

Przed rozpoczęciem kariery muzycznej Strunin zajmowała się modelingiem. Związana była wtedy z agencją modelek Elite i pracowała między innymi w Paryżu i Japonii[55].

Od 2 do 31 marca 2008 piosenkarka brała udział w emitowanym przez TV4 reality show Big Brother w 5. edycji w części „VIP” z udziałem gwiazd[72]. W nocy z 30 na 31 marca na własne życzenie opuściła „Dom Wielkiego Brata”; powodem miały być zobowiązania zawodowe wokalistki, które uniemożliwiały jej dalsze uczestnictwo w show[73].

W kwietniu 2010 Strunin dołączyła do obsady serialu Pierwsza miłość (Polsat), w którym wcielała się w postać Kaliny Świętochowskiej, piosenkarki, którą ochraniał Paweł Krzyżanowski (Mikołaj Krawczyk)[74]. Łącznie wystąpiła w 26 odcinkach, wyemitowanych w okresie od maja do września 2010[75]. Również w 2010 zagrała w etiudzie filmowej Natalii Kostenko zatytułowanej Koniec świata u boku między innymi Marii Seweryn[76][75]. Ponadto w tym roku użyczyła swojego głosu jednej z bohaterek gry na PlayStation 3TV Superstars[77] oraz wzięła udział w programie tanecznym Królowie Densfloru (VIVA Polska)[78]. W latach 2010–2011 i 2014–2015 była sędzią mistrzostw Polski w tańcu dancehall, Dancehall Queen Polska (w 2010 Dancehall Queen & King Polska)[79]. W 2011 została twarzą odzieżowej firmy GAVEL na sezon jesień-zima 2011/2012[80].

Poza muzyką piosenkarka zajmuje się tworzeniem sztuk wizualnych[5].

Życie prywatne[edytuj]

28 kwietnia 2017 roku w programie Dzień dobry, Polsko! Strunin publicznie ogłosiła swoje zaręczyny z producentem muzycznym Markiem Piotrem Szumskim[81][5].

Wizerunek medialny i odbiór[edytuj]

Strunin w trakcie występu podczas półfinału Konkursu Piosenki Eurowizji 2007 w Helsinkach, Finlandia

W początkach kariery wokalistki „decyzje wizerunkowe były podejmowane przez management”[5]. Piosenkarka, stylizowana na „wampa”, często poddawana była krytyce ze względu na zbyt wyzywający wizerunek, uznawany przez niektórych oceniających za niestosowny do jej młodego wieku[82]. Również wypowiedzi artystki spotykały się z negatywnym odbiorem. Dziennikarz Jakub Żulczyk, komentując jedną z wypowiedzi piosenkarki w artykule dla „Wprost”, napisał: „Sasha Strunin to śliczna dziewczyna [...] Chyba czasami lepiej być ślicznym i milczącym”[83].

kiedy miałam szesnaście lat, wychodzenie na scenę w różowych szortach i brokatowych topach było jak najbardziej na miejscu. Tak samo ubierały się wtedy moje rówieśniczki w Stanach – choćby Lindsay Lohan czy Miley Cyrus jako Hannah Montana. I to miało takie być: bardzo amerykańskie, prowokujące, odważne. Kiedyś Christina Aguilera też miała brzuszek na wierzchu, dziś nie wychodzi tak na scenę. Tak samo ze mną. Dlatego nie uważam, że to było kontrowersyjne – a raczej urocze.

— Strunin w odpowiedzi na pytanie o „kontrowersyjny image wyzwolonej nastolatki” (Gazeta Krakowska, 2017)[12]

W trakcie trwania programu Big Brother, w którym wokalistka brała udział w 2008 roku, była częstym tematem medialnych publikacji. Szeroko komentowana była wówczas jej relacja z bokserem Marcinem Najmanem, czy rzekome porwanie piosenkarki przez jej ojca z „Domu Wielkiego Brata” i wywiezienie za granicę, czemu zaprzeczyła[5].

Strunin brała udział w rozbieranych sesjach zdjęciowych, dwukrotnie pojawiając się na okładce czasopisma „CKM” (w 2008 i 2011 roku)[84]. W 2008 została jedną z laureatek zorganizowanego przez ten magazyn plebiscytu na najseksowniejszą Polkę wszech czasów[85]. W tym samym roku została również wybrana ulubionym nastoletnim wykonawcą przez użytkowników serwisu Interia.pl[86]. Piosenkarka trzykrotnie (2007–2009) znalazła się także na liście najpopularniejszych Polek „TOPolki” serwisu Wirtualna Polska, najwyższą zajmując 6. pozycję[87].

Po zakończeniu promocji płyty Sasha wokalistka ograniczyła swoją obecność w mediach i zmieniła swój wizerunek na bardziej stonowany, korespondujący z nowym kierunkiem muzycznym, jaki obrała[88].

Dyskografia[edytuj]

 Osobny artykuł: Dyskografia Sashy Strunin.
 Zobacz też: Dyskografia The Jet Set.

Filmografia[edytuj]

Rok Tytuł Rola Uwagi
2010 Pierwsza miłość Kalina Świętochowska Serial fabularny (telewizyjny); 26 odcinków[b]
Koniec świata Oliwia Etiuda filmowa (szkolna)

Gry komputerowe[edytuj]

Rok Tytuł Rola
2010 TV Superstars Bella

Nagrody i nominacje[edytuj]

Rok Konkurs Kategoria Rezultat
2010 Mikrofony Popcornu 2009 Przebój polski („To nic kiedy płyną łzy”) Nominacja[50]
Telekamery 2010 Muzyka Nominacja[47]
Złote Dzioby 2009 Przebój roku („To nic kiedy płyną łzy”) Nominacja[49]
Odkrycie roku Nominacja[49]
2011 VIVA Comet 2011 Najlepsze na VIVA-TV.pl (VIVA i Przyjaciele – „Muzyki moc”) Wygrana[89]

Uwagi

  1. Aleksandra Igoriewna Strunina (ros. Александра Игоревна Струнина) od początku swojej kariery występuje jako Sasha Strunin. W języku rosyjskim Sasha (poprawna pisownia w języku polskim: Sasza) jest zdrobnieniem od imienia Aleksandra, a jego polskojęzycznym odpowiednikiem jest Ola[5]. Strunin, nazwisko którym piosenkarka posługuje się publicznie, nie jest prawidłową transkrypcją jej nazwiska z języka rosyjskiego. Jego poprawnym przełożeniem na język polski jest Strunina[6]. Igoriewna jest natomiast tzw. imieniem odojcowskim i funkcjonuje jako drugie imię wokalistki. Przez pewien okres (2013–2014) artystka występowała używając swojego pełnego imienia, pisanego jednak przez „x” (Alexandra)[7]. Swoje projekty wizualne nadal sygnuje imieniem i nazwiskiem Alexandra Strunin[8].
  2. Odcinki: 1112, 1114, 1116–1120, 1122–1125, 1127–1128, 1130–1133, 1135–1138, 1140–1144[75].

Przypisy

  1. a b Kinga Rusin, Andrzej Sołtysik (red.), Wywiad z Sashą Strunin (Dzień dobry wakacje), TVN, 27 sierpnia 2017 [dostęp 2017-08-27].
  2. a b c d Sasha – Sasha Strunin. Wirtualna Polska. [dostęp 2013-03-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-05-04)].
  3. a b c „Viscera” – EP-ka Alexandry Strunin pod koniec października. Onet.pl, 2013-10-25. [dostęp 2013-10-29]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-17)].
  4. a b Woman in Black. Polskie Radio (strona internetowa). [dostęp 2016-10-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-17)].
  5. a b c d e f g h Kasia Nowakowska: Sasha Strunin wraca na scenę. „Miałam wrażenie, że oszukuję publiczność”. Gazeta.pl. [dostęp 2017-01-12]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-17)].
  6. a b Autorzy. Uniwersytet Artystyczny w Poznaniu (strona internetowa). [dostęp 2014-06-12]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-07-14)].
  7. Alexandra Strunin pokazuje „Wnętrzności” (płyta „Viscera”). Interia.pl, 2013-10-23. [dostęp 2017-01-17]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-17)].
  8. Alexandra Strunin (ang.). Tumblr. [dostęp 2016-01-08].
  9. a b Aleksandra Strunin wraca na scenę. Onet.pl, 2013-06-27. [dostęp 2013-07-07]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-17)].
  10. a b c d Aleksandra Strunin – Sasza. Interia.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2005-10-15)].
  11. a b c d e f g h i Strunin Aleksandra (Sasha). Empik (strona internetowa), czerwiec 2009. [dostęp 2013-03-16]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-17)].
  12. a b c Paweł Gzyl. Sasha Strunin, kobieta w czerni: płynie w niej polska i rosyjska krew. „Gazeta Krakowska”. Nr 58/2017, s. 18, 2017-03-10. Polska Press. ISSN 1898-3138. 
  13. a b c d e Tomasz Gawiński. Szukamy ciągu dalszego – Nie jestem lolitką. „Angora”. Nr 48/2013, s. 56–57, 2013-12-01. Wydawnictwo Westa-Druk. ISSN 0867-8162. 
  14. a b c Biografia. iamsasha.eu. [dostęp 2017-03-24]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-03-24)].
  15. a b The Jet Set: Biografia. Interia.pl. [dostęp 2015-04-01]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-17)].
  16. Sasha Strunin: Święta w styczniu. Interia.pl, 2011-12-24. [dostęp 2013-03-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-17)].
  17. Marta Kaźmierska: Rozmowa z Sashą, poznanianką, która będzie reprezentowała Polskę w konkursie Eurowizji. „Gazeta Wyborcza” (strona internetowa), 2007-02-05. [dostęp 2016-09-12]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-17)].
  18. a b c The Jet Set – Biografia. Wirtualna Polska. [dostęp 2013-03-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-07-10)].
  19. a b Bogdan Fabiański: Wywiady: Bogdan Fabiański rozmawia z Sashą Strunin. fabianski.com, październik 2009. [dostęp 2017-01-17]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-17)].
  20. Sasha: Trzeba marzyć. Interia.pl, 2009-09-10. [dostęp 2013-03-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-17)].
  21. Sasha Strunin z materiałem „Woman In Black” na 10. Festiwalu Filmów Rosyjskich Sputnik nad Polską. Wybieram Kulturę, 2016-10-27. [dostęp 2017-01-17]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-17)].
  22. Galeria Spokojna zachłyśnięta Podświadomością zdarzeń. O.pl, 2013-11-02. [dostęp 2015-03-22]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-17)].
  23. X Festiwal Piosenki Angielskiej Brzeg 2003. fpabrzeg.pl. [dostęp 2013-08-27]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-17)].
  24. Aleksandra Strunin wraca w nowej odsłonie. „Głos Wielkopolski” (strona internetowa), 2013-12-20. [dostęp 2017-01-17]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-17)].
  25. Zasady programu Idol. Interia.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2005-11-20)].
  26. Grupa 3. Interia.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2005-10-31)].
  27. Grupa finałowa. Interia.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2005-11-20)].
  28. a b c The Jet Set. RMF FM (strona internetowa). [dostęp 2013-03-16]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-17)].
  29. „Nie wystarczy występ w Mam Talent, by pokochała cię cała Polska” (rozmowa z Sashą Strunin). Wirtualna Polska, 2009-09-18. [dostęp 2013-03-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-07-21)]. s. 1/2.
  30. Debiut byłego wokalisty The Jet Set. Interia.pl, 2007-02-17. [dostęp 2014-06-05]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-17)].
  31. The Jet Set: Naprawdę wielki duet. Interia.pl, 2006-10-01. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-07-12)].
  32. Piosenka Dla Europy 2006. Eurowizja.Info. [dostęp 2014-09-20]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-12-15)].
  33. The Jet Set: Albums (ang.). Acharts.co. [dostęp 2017-08-01]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-08-01)].
  34. Regulamin przyznawania wyróżnień. ZPAV (strona internetowa). [dostęp 2014-09-27]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-09-24)].
  35. Złote płyty CD (przyznane w 2007 roku). ZPAV (strona internetowa). [dostęp 2014-09-27]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-17)].
  36. The Jet Set pojedzie na Eurowizję!. Onet.pl, 2007-02-03. [dostęp 2013-03-16]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-17)].
  37. The Jet Set: Eurowizja to wielka loteria. Onet.pl, 2007-05-09. [dostęp 2013-12-24]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-04-12)].
  38. Richard West-Soley: 14. Unashamedly sexy, infectiously fun : Poland rehearses (ang.). ESCToday.com, 2007-05-07. [dostęp 2013-12-24]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-04-12)].
  39. Eurovision Song Contest 2007 Semi-Final (ang.). eurovision.tv. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-08-13)].
  40. Trzeba zmienić Eurowizję!. Interia.pl, 2007-05-15. [dostęp 2013-03-16]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-17)].
  41. Danny & Sasha – nadchodzi dlugooczekiwana premiera duetu. Wirtualna Polska, 2009-03-05. [dostęp 2013-03-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-07-20)].
  42. Nowa płyta Sashy. Polki.pl. [dostęp 2014-12-28]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-08-02)].
  43. 46. Międzynarodowy Sopot Festival – znamy uczestników. Onet.pl, 2009-06-02. [dostęp 2014-07-30]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-08-02)].
  44. Sasha Strunin – Sasha. Porcys, 2009-10-17. [dostęp 2013-05-30]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-17)].
  45. 13 pierwszych miejsc = 13 nowości. Codzienna Gazeta Muzyczna, 2009-10-23. [dostęp 2013-03-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-17)].
  46. Romantyczny apel Sashy. Interia.pl, 2009-11-24. [dostęp 2014-06-06]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-17)].
  47. a b Ewa Farna, Sasha czy Piasek?. Interia.pl, 2009-12-07. [dostęp 2013-03-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-17)].
  48. 12 polskich artystów w piosence „Muzyki Moc” na 10-lecie Viva Polska. Onet.pl, 2010-01-26. [dostęp 2013-03-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-05-29)].
  49. a b c Złote Dzioby 2009 dla Chylińskiej, Farny i Piasecznego. Wirtualne Media, 2010-02-24. [dostęp 2016-10-27]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-17)].
  50. a b Mikrofony Popcornu 2009. „Popcorn”. Nr 1/2010, s. 8–9, 2009-12-22. Axel Springer Polska. ISSN 1230-8137. 
  51. Ucisz Moje Serce (Acoustic Version) – Single by Sasha Strunin (ang.). iTunes Store. [dostęp 2014-06-06]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-17)].
  52. Chce Zatrzymac Czas – Single by Sasha Strunin (ang.). iTunes Store. [dostęp 2014-06-06]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-17)].
  53. a b Sasha Strunin. Muzzo.pl. [dostęp 2017-07-28]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-07-28)].
  54. Czy rok 2012 będzie należał do Sashy Strunin?. Wirtualna Polska, 2012-02-17. [dostęp 2013-05-30]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-06-25)]. s. 2/6 „Ambitna i niezależna”.
  55. a b Biografia. sasha-strunin.com. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-01-28)].
  56. Sasha: Koniec gry!. Interia.pl, 2011-09-07. [dostęp 2015-01-05]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-04-01)].
  57. Sasha Strunin nie do poznania. Interia.pl, 2012-06-20. [dostęp 2013-03-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-17)].
  58. Alexandra Strunin jako support podczas koncertu ZAZ. Modern-Technology.pl, 2013-06-15. [dostęp 2013-07-03]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-07-03)].
  59. Przyjaciele dla Alicji Borkowskiej (teledysk „Magia Świąt”). Interia.pl, 2013-12-19. [dostęp 2017-01-17]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-17)].
  60. 51. Krajowy Festiwal Piosenki Polskiej Opole 2014: znamy listę artystów koncertów SuperPremier i SuperDebiutów. Onet.pl, 2014-05-15. [dostęp 2017-01-17]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-17)].
  61. Zmiana występujących w koncercie SuperDebiuty. festiwalopole.com. [dostęp 2014-05-24]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-17)].
  62. Sasha Strunin: Wielki powrót! Zobacz jak się zmieniła!. muzotakt.pl. [dostęp 2017-01-17]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-07-15)].
  63. a b Biografia. sasha-strunin.com. [dostęp 2016-01-08]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-17)].
  64. Drogi słuchaczu. sasha-strunin.com. [dostęp 2016-01-08]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-01-08)].
  65. Jazz noir na płycie Sashy Strunin i Gary’ego Guthmana. Polskie Radio (strona internetowa), 2016-10-06. [dostęp 2017-07-28]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-07-28)].
  66. Powrót Sashy Strunin po latach nieobecności: Okres poszukiwań. Interia.pl, 2016-10-27. [dostęp 2017-01-12]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-17)].
  67. Janusz Szrom: Świetny jazz i komercja. „Gazeta Polska” (strona internetowa), 2017-04-26. [dostęp 2017-07-15]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-07-15)].
  68. Premiera radiowa singla „Woman In black". Wywrota.pl, 2016-09-22. [dostęp 2016-09-23]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-17)].
  69. „Woman In Black” na Walentynki. „Jazz Forum” (strona internetowa). [dostęp 2017-02-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-02-12)].
  70. Walentynkowy koncert Sashy Strunin w Polskim Radiu: „To opowieść o kobiecie dojrzałej”. Polskie Radio (strona internetowa), 2017-02-12. [dostęp 2017-02-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-02-12)].
  71. Muzyka, kreatywność i ekspresja – przed nami festiwal Voicingers. zory.pl, 2017-07-27. [dostęp 2017-08-18]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-07-28)].
  72. Sasha Strunin w programie Big Brother. dlaStudenta.pl, 2008-02-15. [dostęp 2014-07-30]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-17)].
  73. Wykradli ją Wielkiemu Bratu!!!. Interia.pl, 2008-04-01. [dostęp 2016-11-11]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-17)].
  74. Sasha Strunin we Wrocławiu. „Gazeta Krakowska” (strona internetowa), 2010-04-06. [dostęp 2017-07-20]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-07-20)].
  75. a b c Sasha Strunin. FilmPolski.pl. [dostęp 2017-01-17]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-19)].
  76. Maria Seweryn na końcu świata z Sorry Boys. Wirtualna Polska, 2011-03-01. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-05-18)].
  77. Sasha Strunin gwiazdą „TV Superstars”. Onet.pl, 2010-08-11. [dostęp 2017-01-17]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-17)].
  78. Kto zostanie królem densfloru?. Interia.pl, 2010-10-22. [dostęp 2013-03-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-04-02)].
  79. Eliminacje do Dancehall Queen & King Polska 2010 Impreza zamknięta – Na zaproszenia. Szkolytanca.pl, 2010-07-01. [dostęp 2014-08-23]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-17)].
    Dancehall Queen Polska 2011 w Sopocie!. Wirtualna Polska, 2011-06-20. [dostęp 2014-08-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-08-14)].
    Mistrzostwa Dancehall Queen 2014 – Podsumowanie. dancehallpolska.com, 2014-05-28. [dostęp 2014-08-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-08-17)].
    Dancehall Queen Polska 2015! – Update. dancehallqueen.pl, 2015-06-03. [dostęp 2015-06-13]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-06-14)].
  80. Sasha Strunin twarzą kampanii polskiej marki Gavel na sezon jesień-zima 2011/12. lamode.info, 2011-06-13. [dostęp 2013-03-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-07-13)].
  81. Anna Popek, Tomasz Mandes (red.), Wywiad z Sashą Strunin i Andrzejem Młynarczykiem (Dzień dobry, Polsko!), TVP1, 28 kwietnia 2017 [dostęp 2017-08-28].
  82. Kim jest Sasha z The Jet Set?. Interia.pl, 2007-02-07. [dostęp 2017-07-09]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-07-09)].
  83. Jakub Żulczyk: Głos Polski. „Wprost” (strona internetowa), 2011-07-24. [dostęp 2017-07-09]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-07-09)].
  84. Sasha Strunin – kiedyś i dziś. „CKM” (strona internetowa), 2012-12-05. [dostęp 2017-07-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-07-10)].
  85. Livingroom by Mebelplast na 10-leciu magazynu „CKM”. Biznes.meble.pl, 2008-07-15. [dostęp 2017-07-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-07-09)].
  86. Sasha Waszą faworytką!. Interia.pl, 2008-09-04. [dostęp 2017-07-09]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-07-09)].
  87. TOPolki 2007. Wirtualna Polska. [dostęp 2014-08-15]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-08-19)].
    TOPolki 2008. Wirtualna Polska. [dostęp 2014-10-30]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-08-07)].
    TOPolki 2009. Wirtualna Polska. [dostęp 2014-08-15]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-05-04)].
  88. Sasha Strunin śpiewała w The Jet Set. Po latach wraca z materiałem solo. Jej wygląd bardzo się zmienił. Chillizet (strona internetowa), 2017-08-31. [dostęp 2017-08-31]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-08-31)].
  89. Nagrody Viva Comet 2011 rozdane!. Wirtualna Polska, 2011-02-24. [dostęp 2013-03-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-02-19)].

Linki zewnętrzne[edytuj]