Saturn–Apollo 8

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Saturn–Apollo 8
Apollo program insignia.png
Emblemat Programu Apollo
Inne nazwy A-104, Saturn SA-8,
Apollo SA-8 Test Flight
Indeks COSPAR 1965-039B (Apollo BP-26), 1965-039A (Pegasus 2)
Zaangażowani NASA
Rakieta nośna Saturn I Block 2 SA-8
Miejsce startu Cape Canaveral Air Force Station, Stany Zjednoczone
Orbita
(docelowa, początkowa)
Perygeum 511[1] km
Apogeum 739[1] km
Okres obiegu 97,21[1] min
Nachylenie 31,7[1]°
Czas trwania
Początek misji 25 maja 1965 (07:35:01 GMT)
Powrót do atmosfery 8 lipca 1989
Wymiary
Masa ładunku użytecznego Apollo BP-26 – 4400 kg
Pegasus 2 – 1451,5[2] kg
Start misji Saturn–Apollo 8

Saturn–Apollo 8 (A-104) – testowy lot z makietą statku Apollo (tzw. boilerplate) w ramach programu Apollo. Makieta nosiła oznaczenie BP-26[2]. Na orbicie umieszczono satelitę Pegasus 2, który był transportowany w makiecie modułu serwisowego statku.

Cele misji[edytuj | edytuj kod]

  1. Ocena ilości mikrometeoroidów na niskiej orbicie okołoziemskiej.
  2. Test działania satelity Pegasus.
  3. Test termicznej powłoki ochronnej drugiego stopnia rakiety, IU (Instrument Unit) i łącznika modułu serwisowego (SMA).
  4. Test separacji makiety statku Apollo od drugiego stopnia rakiety (S-IV/IU/SMA).
  5. Test bezodrzutowego systemu usuwania odparowanego wodoru ze zbiorników drugiego stopnia rakiety (S-IV).

Przebieg misji[edytuj | edytuj kod]

Piąta z kolei rakieta wersji Block 2 została wystrzelona o 07:35:01 UTC, 25 maja 1965 roku. Był to drugi start po zakończeniu fazy testów. Podobnie jak poprzednia misja i ta miała na celu umieszczenie na orbicie satelity (Pegasus 2). Misja zakończyła się sukcesem – wszystkie zadania zostały zrealizowane. Niezawodność układu diagnostycznego wyniosła 99,4%. Start fotografowało 79 kamer naziemnych. Spośród nich 3 uległy awarii, w 4 zawiódł zegar, a kolejne 4 dostarczały obraz z zegarem nienadającym się do odczytania. W 634,15 sekundzie lotu drugi stopień rakiety, IU i makieta statku Apollo zaczęły okrążać Ziemię. Osłona modułu dowodzenia (BPC) została oddzielona w 812,10 sekundzie lotu, 10 sekund po zapłonie silników drugiego stopnia rakiety.

Makieta statku Apollo krążyła po orbicie okołoziemskiej jeszcze przez ponad 24 lata. Spłonęła przy wejściu w atmosferę 8 lipca 1989[1].

Pegasus 2[edytuj | edytuj kod]

Information icon.svg Osobny artykuł: Pegasus 2.

Satelita został umieszczony na orbicie bez problemów. Podobnie jak inne satelity serii Pegasus, nie odłączył się on od drugiego członu rakiety, lecz razem z nim krążył po orbicie. Pokładowy system telewizyjny przekazywał na Ziemię obraz podczas rozkładania paneli satelity. Panele zostały rozłożone, wszystkie systemy działały sprawnie, a parametry lotu mieściły się w normie. Ze względu na duże rozmiary, satelita zajmował zarówno przestrzeń w makiecie modułu serwisowego, jak i w drugim stopniu rakiety.

Podsumowanie[edytuj | edytuj kod]

SA-8 był piątym startem ze stanowiska nr 37B na Przylądku Kennedy'ego na Florydzie oraz pierwszym nocnym startem rakiety Saturn I[3]. Był to również czwarty lot kombinacji Saturn/Apollo. SA-8 to pierwszy lot z udziałem rakiety dostarczonej przez Chryslera. Ponieważ Chrysler miał opóźnienia, SA-8 znalazł się na stanowisku startowym dopiero 25 maja 1965 roku, podczas gdy SA-9 (zbudowany w ośrodku NASA w Huntsville) 16 lutego. Był to pierwszy start, którego nie poprzedziły żadne przerwy w trakcie odliczania.

Trajektoria lotu różniła się od przewidywanej ze względu na zbyt duży ciąg silników pierwszego stopnia. Prędkość po wyłączeniu silników była większa od zakładanej o 21,8 m/s. Natomiast po wyłączeniu silników drugiego stopnia prędkość była o 0,5 m/s za mała. Praca silników członów S-I i S-IV była prawidłowa. Wszystkie systemy pracowały sprawnie. Obciążenie dynamiczne rakiety w czasie startu było zgodne z założeniami. Wibracje nie przekroczyły norm i były porównywalne z tymi, jakie obserwowano podczas poprzedniej misji Saturn-Apollo 9. Również systemy elektryczne działały prawidłowo podczas startu, jak i w fazie lotu orbitalnego. Nie zarejestrowano oscylacji wzdłużnych, tzw. efektu POGO.

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 Mark Wade: Saturn I (ang.). Encyclopedia Astronautica. [dostęp 2013-08-01].
  2. 2,0 2,1 Pegasus 2 (ang.). W: NSSDC Master Catalog [on-line]. NASA. [dostęp 2013-08-01].
  3. Centrum Lotów Kosmicznych imienia Lyndona B. Johnsona: Apollo Program Summary Report. Houston: NASA, kwiecień 1975, s. 2-11.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Wikimedia Commons
  • Godwin Robert, Apollo. Początek programu. Prószyński Media Sp. z o.o. Warszawa 2011, s. 23-24, ISBN 978-83-7648-831-8