Saturn-Apollo 8

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Saturn-Apollo 8
Apollo program.svg
Emblemat Programu Apollo
Inne nazwy A-104, Saturn SA-8,
Apollo SA-8 Test Flight
Indeks COSPAR 1965-039B (Apollo BP-26), 1965-039A (Pegasus 2)
Zaangażowani NASA
Rakieta nośna Saturn I Block 2 SA-8
Miejsce startu Cape Canaveral Air Force Station, Stany Zjednoczone
Orbita (docelowa, początkowa)
Perygeum 511[1] km
Apogeum 739[1] km
Okres obiegu 97,21[1] min
Nachylenie 31,7[1]°
Czas trwania
Początek misji 25 maja 1965 (07:35:01 UTC)
Powrót do atmosfery 8 lipca 1989
Wymiary
Masa ładunku użytecznego Apollo BP-26 – 4400 kg
Pegasus 2 – 1451,5[2] kg
Start misji Saturn-Apollo 8

Saturn-Apollo 8 (A-104) – testowy lot z makietą statku Apollo (tzw. boilerplate) w ramach programu Apollo. Makieta nosiła oznaczenie BP-26[2]. Na orbicie umieszczono satelitę Pegasus 2, który był transportowany w makiecie modułu serwisowego statku.

Cele misji[3][edytuj | edytuj kod]

  1. Ocena ilości mikrometeoroidów na niskiej orbicie okołoziemskiej.
  2. Test działania satelity Pegasus.
  3. Test termicznej powłoki ochronnej drugiego stopnia rakiety, IU (Instrument Unit) i łącznika modułu serwisowego (SMA).
  4. Test separacji makiety statku Apollo od drugiego stopnia rakiety (S-IV/IU/SMA).
  5. Test bezodrzutowego systemu usuwania odparowanego wodoru ze zbiorników drugiego stopnia rakiety (S-IV).

Przebieg misji[3][edytuj | edytuj kod]

Piąta z kolei rakieta wersji Block 2 została wystrzelona o 07:35:01 UTC, 25 maja 1965 roku. Podczas odliczania wykryto dwie nieprawidłowości. Pierwsza wystąpiła, gdy parujący ciekły tlen okresowo zakłócał pracę teodolitu. Był to już drugi start, podczas którego parujący tlen sprawiał kłopoty. Druga – gdy przewód odprowadzający gazowy wodór nie odłączył się samoczynnie w momencie startu. Rozłączenie nastąpiło dopiero w momencie odsuwania się ramienia w momencie odsuwania ramienia wieży startowej. Identyczna sytuacja zdarzyła się podczas startu Saturn-Apollo 7.
Był to drugi start po zakończeniu fazy testów. Podobnie jak poprzednia misja i ta miała na celu umieszczenie na orbicie satelity (Pegasus 2). Misja zakończyła się sukcesem – wszystkie zadania zostały zrealizowane. Niezawodność układu diagnostycznego wyniosła 99,4%. Start fotografowało 79 kamer naziemnych. Spośród nich trzy uległy awarii, w czwartej zawiódł zegar, a kolejne cztery dostarczały obraz z zegarem nienadającym się do odczytania. W 634,15 sekundzie lotu drugi stopień rakiety, IU i makieta statku Apollo zaczęły okrążać Ziemię. Osłona modułu dowodzenia (BPC) została oddzielona w 812,10 sekundzie lotu, dziesięć sekund po zapłonie silników drugiego stopnia rakiety.

Makieta statku Apollo krążyła po orbicie okołoziemskiej jeszcze przez ponad 24 lata. Spłonęła przy wejściu w atmosferę 8 lipca 1989[1].

Pegasus[3] 2[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Pegasus 2.

Satelita został umieszczony na orbicie bez problemów. Podobnie jak inne satelity serii Pegasus, nie odłączył się on od drugiego członu rakiety, lecz razem z nim krążył po orbicie. Pokładowy system telewizyjny przekazywał na Ziemię obraz podczas rozkładania paneli satelity. Panele zostały rozłożone, wszystkie systemy działały sprawnie, a parametry lotu mieściły się w normie. Ze względu na duże rozmiary, satelita zajmował zarówno przestrzeń w makiecie modułu serwisowego, jak i w drugim stopniu rakiety.

Podsumowanie[3][edytuj | edytuj kod]

SA-8 był piątym startem ze stanowiska nr 37B na Przylądku Kennedy’ego na Florydzie oraz pierwszym nocnym startem rakiety Saturn I[4]. Był to również czwarty lot kombinacji Saturn/Apollo. SA-8 to pierwszy lot z udziałem rakiety dostarczonej przez Chryslera. Ponieważ Chrysler miał opóźnienia, SA-8 znalazł się na stanowisku startowym dopiero 25 maja 1965 roku, podczas gdy Saturn-Apollo 9 (zbudowany w ośrodku NASA w Huntsville) 16 lutego. Był to pierwszy start, którego nie poprzedziły żadne przerwy w trakcie odliczania.

Trajektoria lotu różniła się od przewidywanej ze względu na zbyt duży ciąg silników pierwszego stopnia. Prędkość po wyłączeniu silników była większa od zakładanej o 21,8 m/s. Natomiast po wyłączeniu silników drugiego stopnia prędkość była o 0,5 m/s za mała. Praca silników członów S-I i S-IV była prawidłowa. Wszystkie systemy pracowały sprawnie. Obciążenie dynamiczne rakiety w czasie startu było zgodne z założeniami. Wibracje nie przekroczyły norm i były porównywalne z tymi, jakie obserwowano podczas poprzedniej misji Saturn-Apollo 9. Również systemy elektryczne działały prawidłowo podczas startu, jak i w fazie lotu orbitalnego. Nie zarejestrowano oscylacji wzdłużnych, tzw. efektu POGO (drgania podłużne rakiety spowodowane niestabilnością pracy silników).

Przypisy

  1. a b c d e Mark Wade: Saturn I (ang.). Encyclopedia Astronautica. [dostęp 2013-08-01].
  2. a b Pegasus 2 (ang.). W: NSSDC Master Catalog [on-line]. NASA. [dostęp 2013-08-01].
  3. a b c d Robert Godwin: Apollo. Początek programu. Warszawa: Prószyński Media Sp. z o.o., 2011, s. 25-26, seria: Historia podboju Kosmosu. ISBN 978-83-7648-831-8.
  4. Centrum Lotów Kosmicznych imienia Lyndona B. Johnsona: Apollo Program Summary Report. Houston: NASA, kwiecień 1975, s. 2-11.