Schematyczna sztuka iberyjska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Schematyczna sztuka iberyjska – nazwa, określająca lokalny zespół sztuki prehistorycznej. Schematyczna sztuka iberyjska rozwinęła się na półwyspie Iberyjskim w epoce neolitu (chalkolitu). Swoim zakresem obejmowała obszar od południa półwyspu w rejonie dzisiejszych Kadyksu, aż po Estramadurę w Portugalii oraz Sierra Morenę.

Do zabytków schematycznej sztuki iberyjskiej należą malowidła skalne, występujące przeważnie w schroniskach skalnych w pobliżu zespołów megalitycznych. Niekiedy obecne są na ścianach dolmenów. Malowidła przedstawiają schematyczne (tj. uproszczone) postacie ludzi i zwierząt.

Po raz pierwszy dzieła schematycznej sztuki iberyjskiej skatalogował H. Breuil w latach 1913-1919.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Brézillon M., Encyklopedia kultur pradziejowych, Warszawa 1981, s. 180. ISBN 83-221-0143-0.