Schizofrenia prosta

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Schizofrenia prosta
ICD-10 F20.6

Schizofrenia prosta – jeden z typów schizofrenii charakteryzujący się brakiem występowania objawów wytwórczych i występowanie jedynie objawów negatywnych (np. brak woli, spłycenie afektu, apatia)[1].

Przebieg schizofrenii prostej rozpoczyna się od coraz bardziej zwiększającego się zobojętnienia, obniżenia nastroju i brakiem zainteresowania własnym losem i otoczeniem. Stosunek chorego do otoczenia staje się coraz bardziej pozbawiony emocji a sama osoba staje się wyalienowana.

W Polsce rozpoznawana jest bardzo rzadko (około 1% pacjentów)[1].

Kryteria diagnostyczne[edytuj | edytuj kod]

Kryteria diagnostyczne schizofrenii prostej A. Kalinowskiego:[2]

  • zmniejszenie ogólnej aktywności i inicjatywy;
  • stopniowa utrata zainteresowania;
  • autyzm;
  • naruszenie kontaktu z otaczającymi ludźmi, aż do samoizolacji;
  • formalne zaburzenia myślenia;
  • zaburzenia afektywne (zubożenie i nieadekwatność emocji);
  • ambiwalencja;
  • niezdolności zdania sobie sprawy z własnej choroby.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Stanisław Porczyk: Podtypy schizofrenii (pol.). 2005-02-14.
  2. Antoni Kalinowski. Kryteria diagnostyczne i rokowanie w schizofrenii prostej. „Psychiatria Polska”. 14 (5), s. 497—504, 1980. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Marek Jarosz: Co każdy powinien wiedzieć o chorobach psychicznych. Łódź: Piątek Trzynastego Wydawnictwo, 2004, s. 38, seria: Nasze zdrowie. ISBN 83-7415-003-3.

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.