Schody Hiszpańskie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Schody Hiszpańskie (2011)
Schody Hiszpańskie (2011)

Schody Hiszpańskie (wł. Scalinata di Trinità dei Monti) – scenograficzne schody w Rzymie, w rione Campo Marzio (R. IV), rokokowe, wzniesione w latach 1723–1725 według projektu Francesca De Sanctisa i Alessandra Specchiego; schody prowadzą z pl. Hiszpańskiego do kościoła Trinita dei Monti.

Zostały ukończone na Jubileusz w 1725 roku i uroczyście zainaugurowane przez papieża Benedykta XIII[potrzebny przypis].

Na szczycie schodów znajduje się XVI-wieczny kościół Trinita dei Monti (kościół św. Trójcy), zbudowany według projektu Carla Maderny. Kościół i schody zostały sfinansowane przez rząd francuski, przyjęta nazwa wiąże się z lokalizacją ambasady hiszpańskiej. Kościół znajduje się obecnie (od września 2006) pod opieką Monastycznych Wspólnot Jerozolimskich.

Schody Hiszpańskie należą do miejsc tłumnie odwiedzanych przez turystów. Odbywają się na nich coroczne pokazy mody a wiosną zdobi je kwiatowa dekoracja ustawiana z okazji festiwalu kwiatów. Zimą, w okresie Bożego Narodzenia, na tarasie schodów ustawiana jest szopka. Mają 138 stopni. To jedne z najdłuższych i najszerszych schodów w Europie (ustępują pod tym względem Schodom Potiomkinowskim w Odessie).

W budynku przy pl. Hiszpańskim, usytuowanym po prawej stronie wejścia na schody, od czasów króla Jana III Sobieskiego do III rozbioru Polski (1795) mieściła się polska ambasada[1].

Istnieje przesąd, zgodnie z którym na tych schodach nie należy jeść.[potrzebny przypis]

U podnóża stopni znajduje się niewielka fontanna Barcaccia (krypa, łódeczka) wykonana w 1623 r. przez Pietro Berniniego, ojca znanego Giovanni Lorenzo Berniniego. Fontannę zasilają wody doprowadzone akweduktem (tym samym, który zasila fontannę di Trevi). Fontanna jest pamiątką po powodzi, która miała miejsce na Boże Narodzenie w 1598 r. Wody Tybru wyrzuciły w tym miejscu łódkę.

Więcej ilustracji[edytuj]

Przypisy

  1. Przemysław Burchard: Rzym. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo „Wiedza Powszechna”, 1972, s. 120.

Linki zewnętrzne[edytuj]